VRAGENBUS

. A. te A. vraagt mij namens de J.V. et volgende: „Bij ons op de J.V. kwam o ter sprake of de Ammonieten, Midiaieten, Moabieten en Edomieten besneen waren. Enkelen zeiden: „Ja." Andeen zeiden: „Neen, " Wat is uw mening?

ntwoord. De besnijdenis is een lichaelijke operatie, waarbij met een stenen f stalen mes de voorhuid of wordt dooresneden of geheel wordt afgesneden. ij tal van volken in Azië, Afrika, Ameika en zelfs in Australië wordt zij geonden. Bij sommige volken hecht men r een min of meer godsdienstige be-

tekenis aan, maar bij de meeste volkeren heeft men haar in gebruik om gezondheidsredenen, hetzij om reinheid te beoefenen, hetzij om de vruchtbaarheid te bevorderen.

Als Abraham dus het bevel der besnijdenis voor zich en zijn mannelijke nakomelingschap ontvangt, wordt hem niet iets nieuws bevolen, maar wordt een bestaand gebruik hem geheiligd tot een teken des Verbonds, zoals ook de waterdoop zich aansloot bij de bestaande wassingen.

Van de sacramentele instelling der besnijdenis lezen we in Gen. 17 : 10: Dit is Mijn Verbond dat gijlieden houden zult tussen Mij en tussen u, en tussen uw zaad na u, dat al wat mannelijk is, u besneden worde. En gij zult het vlees uwer voorhuid besnijden, en dat zal tot een teken zijn van het Verbond tussen Mij en tussen u. Een zoontje dan van 8 dagen zal u besneden worden, al wat mannelijk is in uw geslachten, de ingeborene van uw huis, en de gekochte met geld van alle vreemde welke niet is van uw zaad. De ingeborene van uw huis en de gekochte met uw geld zal zekerlijk besneden worden, en Mijn Verbond zal zijn in ulieder vlees tot een eeuwig Verbond. En wat mannelijk is, de voorhuid niet hebbende, wiens voorliuids vlees niet zal besneden worden, dezelve ziel zal uit haar volken uitgeroeid worden, hij heeft Mijn Verbond verbroken."

Bij deze sacramentele instelling van de besnijdenis aan Abraham gegeven, blijkt allerlei verschil met gebruik bij andere volken. Allereerst valt het ons op, dat bij Israël alleen het mannelijk geslacht besneden moest worden, terwijl andere volken ook de besnijdenis van het vrouwelijk geslacht kennen. Voorts wordt aan Abraham uitdrukkelijk bevolen, dat de besnijdenis moest plaats hebben op de achtste dag, terwijl alle andere volken het op een later tijdstip stellen. De Mohammedanen laten haar plaats hebben omstreeks het twaalfde levensjaar. Eindelijk is het van het grootste belang op te merken, dat waar andere volken slechts de besnijdenis bij enkele personen of standen kennen, zoals b.v. de Egyptenaren alleen bij de priesterstand, de Heere bij Israël de besnijdenis verordineerd had voor heel het volk, voor elke man zonder onderscheid.

De besnijdenis had voor Israël zeer zeker ook de betekenis voor het lichaam, maar de volle nadruk valt op de geestelijke betekenis. De voorhuid, die afgesneden en weggeworpen werd, was zinnebeeld van het onreine des lichaams en zo doelde de besnijdenis op de besnijdenis van het hart en op de afsnijding van de onreinheid der ziel. Daarom lezen we van de besnijdenis des harten in Deut. 10 : 16: Besnijdt dan de voorhuid uws harten, en verhardt uw nek niet." En in het 30ste hoofdstuk heet het: En de Heere uw God zal uw hart besnijden." Jeremia roept het volk toe: Besnijdt u de Heere, en doet weg de voorhuiden uws harten, gij mannen van Juda en inwoners van Jeruzalem." In het Nieuwe-Testament wordt ook op de geestelijke betekenis gewezen van de besnijdenis. Paulus spreekt ervan. Hij zegt: Wij zijn de besnijding, die God in de geest dienen, en in Christus Jezus roemen en niet in het vlees betrouwen."

Nu wil ik nog een opmerking maken, waarom de besnijdenis plaats had op de achtste dag. Volgens de een omdat dan eerst het tedere kind bestand was tegen de pijnlijke operatie; volgens de ander omdat de achtste dag het zinnebeeld was van de nieuwe levensweek, en daarin van de vernieuwing des levens. De besnijdenis ging op de Sabbat door en bij de Jood geldt het spreekwoord: de Sabbat wijkt voor de besnijdenis. Oudtijds verrichtte de vader deze handeling, maar elke Israëliet was er toe gerechtigd. Zelfs de nood daar zijnde, mocht de vrouw, hoewel zelf niet besneden zijnde, haar verrichten, gelijk het geval van Mozes en Zippora leert. In cle tegenwoordige synagoge is een persoon aan wie het ambt van besnijder is opgedragen. Met cle besnijdenis ging de naamgeving gepaard, denk aan de besnijdenis van Johannes cle Doper.

Ten slotte vinden we in Coll. 2 : 11 en 12 cle plaats, waaruit onomstotelijk blijkt, clat de doop in de plaats van de besnijdenis is gekomen.

J. H. te B. vraagt mij iets te schrijven over het woordje „Sela", zoals dit zo dikwijls voorkomt in de psalmen.

Antwoord: e Statenvertalers schrijven het volgende: Dewijl de muziek, bij Gods volk in het Oude-Testament gebruikt, hedendaags onbekend is, zo is er verscheiden gevoelen van dit woord, doch wordt bij de meesten daarvoor gehouden, dat het diende om te kennen te geven een bijzondere beweging en aandacht des harten, die de dichter (door Gods Geest gedreven) over de voorgaande woorden gehad had, en clie men in het lezen, spreken en zingen, met aandachtig rijzen, verheffen of dalen der stem moest uitdrukken; het wordt gemeenlijk in het einde der verzen gevonden, behalve Ps. 55 : 20 en 57 : 4; Hab. 3 : 3, 9, waar het in het midden staat." Dachsel en Matthew Henry geven geen nieuwe gezichtspunten, maar Prof. van Gelderen wijdt er een heel geleerd betoog aan. Hij schrijft, dat dit woord in de Hebreeuwse Bijbel 74 keer voorkomt, te weten in de Psalmen 71 keer en in het laatste hoofdstuk van Habakuk 3 maal. Over cle betekenis bestaat, volgens hem, een tweeërlei traditie, een Alexandrijnse en een Palestijnse. De Alexandrijnse ziet het als muziekterm en moet cle betekenis hebben van tussenspel. De Palestijnse verklaart het in de zin van , eeuwigheid', , glans' , roem.' Maar op tal van plaatsen, waar „sela" voorkomt is de gedachte aan eeuwigheid ongerijmd, gelijk b.v. Luther aantoont in zijn verklaring van Ps. 83.

Als we ons houden aan de opvatting van de Statenvertalers en in het woord „sela" een muziekterm zien, kan het ook betekenen: dirigeren. Of breder weergegeven: „Dirigent, laat hier uw gezag gelden." „naar boven." „Muziek, verhef u."

W. P. Pr. te K. vraagt of Judas Iskarioth uit de stam van Dan is.

Antwoord: Of Judas Iskarioth uit de stam van Dan is geweest, kan niet met volkomen zekerheid worden gezegd. Wel is het opmerkelijk, clat onder cle 144000 verzegelden in het boek der Openbaringen, cle stam van Dan niet gemeld wordt, maar o.i. hierom niet, omdat hij later met clie van Juda is samengesmolten.

Anderen denken, dat hij uit de stam van Issaschar komt. Zij gronden dat op de betekenis van Issaschars naam, „loon." De karaktertrek van die stam zou daarmee in overeenstemming zijn.

Weer anderen, en daartoe behoort Dachsel, denken, dat hij uit de stam van Juda is voortgekomen. Zij gronden hun mening op cle naam „Judas, " wat doet denken aan „Juda".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen