Geloof en geduld

Wat moest Charles Studd veel aanhoren, toen hij als zendeling naar China wou! Met alle geweld trachtte men hem van het plan af te houden. Moest hij niet aan zijn arme moeder denken, die nog niet zo lang geleden weduwe was geworden? Wat moest hij naar China gaan? In het eigen land was toch nog zo veel te doen! Zelfs een predikant bemoeide zich er mee: ook deze wou Studd van zijn voornemen af brengen. Van zo'n man mocht men toch wel wat anders verwachten.

Wat moest de jeugdige Charles met al die bezwaren aanvangen? Gelukkig zocht hij steeds een antwoord in Gods Woord. En wat las hij daar? „Wie vader of moeder lief heeft boven Mij, die kan Mijn discipel niet zijn."

Op zekere nacht, toen hij over zijn plannen lag na te denken, kwamen hem met kracht deze woorden voor: „Eis van Mij en ik zal u geven de heidenen tot uw erfdeel en de inwoners der aarde tot uw bezitting." Nu stond zijn besluit onherroepelijk vast; niemand zou hem meer kunnen tegenhouden.

Slechts enkele dagen later liet hij zieh inschrijven bij de direkteur van de Chinese Zending. Wat keek Hudson Taylor, de direkteur, verbaasd op! Behalve Studd, meldden zich in die dagen nog zes anderen aan om uitgezonden te worden naar de Chinezen! Het waren jonge mannen uit Cambridge en die hadden helemaal geen afspraak met elkander gemaakt. Allen gaven hun gemakkelijk leven, hun studie en hun prachtige toekomst op voor het schone doel dat hun voor ogen stond.

Het is heel begrijpelijk, dat er veel over gesproken werd in Cambridge en omgeving. Spoedig hoorde men de uitspraak: , , de zeven van Cambridge", en ieder wist wat men hiermee bedoelde.

In Sjanghai, de grote havenstad aan de oostkust van China, zetten de mannen voet aan land. In deze stad moesten ze van uiterlijk veranderen. Het zendingsgenootschap eiste, dat de zendelingen zich aan zouden passen bij de Chinezen, in hun kleding en haardracht. Toch waren het geen echte Chinezen, want hun lichaamslengte was langer en ook hun gezicht week zo heel veel af van de bewoners van China.

Laten we van de „zeven van Cambridge" Charles Studd wat meer van nabij volgen. Een stad, diep in het binnenland, werd aangewezen als Studds standplaats. Om daar te komen, moest een lange reis worden gemaakt, gedeeltelijk per ezel en gedeeltelijk te voet. Tijdens de vreselijk lange reis had de zendeling vrijwel geen andere lektuur dan de Bijbel. Niet alleen las Studd zijn Bijbel trouw, maar hij probeerde ook grote gedeelten van buiten te leren.

De reis te voet viel voor de zendeling niet mee. Hij was het vele lopen niet zo gewoon en de twee colporteurs, die met hem meegingen, hadden haast, want die wilden zo spoedig mogelijk van dat reizen af zijn.

Op zekere dag kon Studd niet meer. Zijn voeten waren gezwollen en pijnlijke wonden maakten dat hij geen voet meer kon gaan. Hij legde zich ter ruste, maar kon de slaap niet vatten. Plotseling kwamen hem de woorden voor uit de Brief van Jacobus: „Is iemand krank onder u, dat hij tot zieh rocpe de Ouderlingen der gemeente, en dat zij over hem bidden, hem zalvende met olie in de naam des Heeren: en het gebed des geloofs zal de zieke behouden, en de Heere zal hem oprichten." Studd riep een zijner vrienden en deelde die zijn wedervaren mee. De Bijbel werd ter hand genomen en het vijfde hoofdstuk van Jacobus' Brief werd gelezen. Toen knielden beiden neer en baden God of Hij de middelen wilde zegenen. Na het gebed werden de voeten van Studd met olie bestreken.

De andere morgen was er aan de voeten geen beterschap te zien, maar de zendeling geloofde dat er beterschap was ingetreden. Hij ging met de anderen verder en liep uren arn een stuk zonder enige pijn te voelen. Die dag werden dertig km afgelegd en 's avonds waren Studds voeten veel minder gezwollen. De wonden genazen en sindsdien heeft de zendeling niet meer te klagen gehad.

In Chu-Wu, de plaats ver in het Chinese binnenland, bleef Studd anderhalf jaar. In die tijd leerde hij zich in de taal verstaanbaar te maken en nam goede notitie van de zeden en gewoonten van de bewoners.

Een paar jaren na Studds aankomst in China, huwde de zendeling met een meisje, dat in Ierland was geboren en dat Studd in Sjanghai had ontmoet. Het jonge paar besloot zich te gaan vestigen in Noord-China en wel in een plaats, waar nog nooit een Europeaan was geweest en waar nog nooit iemand gesproken had over het Evangelie. Feitelijk was dit een groot waagstuk, want blanken in het Chinese binnenland waren in die tijd van hun leven niet zeker. Blanken, die aan zendingsarbeid deden, werden verafschuwd en gehaat.

De eerste jaren te Lungang-Fu waren dan ook voor Studd en zijn vrouw Priscilla uitermate moeilijk. Van alles kregen de blanken de schuld: het uitbreken van een brand, dat hadden die blanken gedaan: kwam er langdurige droogte of te veel regen, de schuld werd gezocht bij die blanke vreemdelingen. De stenen beukten dan tegen het zendingshuis en er werden toespraken gedaan, waar men bang van zou worden. Gedurende vijf jaren werden de zendeling en zijn vrouw met scheldwoorden en vloeken begroet, wanneer ze op straat liepen. Het was echt een toestand om de moed op te geven. Men kan moeilijk begrijpen, dat die mensen er bleven. En toch trokken ze niet weg. Studd had al lang gedacht over een manier, waardoor hij in nauwer contact met de bevolking zou kunnen geraken, maar wat en hoe? Geloof en ontzettend geduld, dat waren zaken, die heel hard nodig waren.

Eindelijk had de zendeling iets gevonden. Wie weet of dit niet het eerste goede begin zou worden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen