Een gelukkige keuze

II.

Op de 7e juni 1575 werd een contract opgemaakt. Vijf predikanten hadden besloten, dat de prins vrij was om in het huwelijk te treden met Charlotte de Bourbon. Zo spoedig mogelijk werd nu het huwelijk gesloten. Alleen Charlotte was bij de huwelijksinzegening van ds. Taffin aanwezig. De prins was in Holland gebleven, waar hij zijn nieuwe gemalin in Den Briel opwachtte. Marnix van St. Aldegonde begeleidde de gewezen abdis naar haar bestemming.

Een storm van verontwaardiging ging op.

De familie van Anna van Saksen was woedend. De landgraaf van Hessen schold Charlotte uit voor een weggelopen non. Niets was er echter tegen te doen, het huwelijk was gesloten en zowel de Nassau's, die er ook niet voor waren, en de verwanten van Anna moesten er in berusten.

Charlotte probeerde direct met de Nassau's in contact te komen. Zij schreef een aardig briefje aan haar nieuwe schoonmoeder Juliana van Stolberg, in de hoop dat ze in de familiekring zou worden opgenomen.

Het eerste jaar van hun huwelijk woonde Charlotte in Den Briel, Zierikzee en Delft. Aan zes dochtertjes schonk Charlotte het leven. Deze geboorten hadden allen plaats tussen 1576 en 1581. Met de zorg voor de kinderen uit de vorige huwelijken van de prins, die zij ook op zich nam, kunnen wij wel begrijpen, dat het leven van de prinses geheel in haar gezin opging. Uit haar brieven aan de prins is gebleken, dat zij dit met volle overgave deed. Allerlei kleine bijzonderheden over „al het kleine volk" kan men in deze brieven lezen.

Groot was het verschil tussen Anna van Saksen en Charlotte de Bourbon. Zelfs jan van Nassau een van de grootste tegenstanders van dit huwelijk getuigde, toen hij de gemailn van zijn broeder had leren kennen: „Het is een kostbare troost en een grote verlichting voor mijn broeder, dat God Hem een gemalin heeft gegeven, die hoog staat door haar godsvrucht en deugd en door haar bijzondere toewijding. Zij is in alle opzichten de beste, die hij voor zich kon begeren."

Vol zorg over het leven en de gezondheid van de prins schreef zij hem telkens vermanende brieven om toch vooral voorzichtig te zijn. „Ik zou wel wensen zeker te zijn, dat gij niet meer zo dikwijls buiten uw woning gingt eten; de burgers zijn daarover zeer verstoord. Ik bid u toch een weinig meer zorg te dragen voor hetgeen tot uw behoud kan strekken."

Toch zou dit geluk niet lang duren. In het jaar 1582 werd een moordaanslag gepleegd op de prins, die niet hem, maar indirect Charlotte het leven zou kosten. Zij herstelde niet meer van de schrik, haar gezondheid was geknakt en toen de prins hersteld werd zij door koorts aangetast, waaraan ze op 5 mei bezweek.

Hoe geliefd zij was bij het volk, bleek uit haar begrafenis. Duizenden mensen waren op de been om de geliefde gemalin van Prins Willem van Oranje naar haar laatste rustplaats te brengen.

Heel veel is gelasterd over Charlotte, maar zij heeft die laster in handel en wandel bezworen en is een steunpilaar geweest in het leven van Willem de Zwijger.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen