Als een schaduw

Wat schuiven de schaduwen vlug, wanneer cle straffe wind de wolken drijft door het luchtruim! De wolkenschaduwen, als donkere strepen over cle akkers, zijn niet te achterhalen, zo gezwind vlieden ze weg, alsof ze bang waren om lang te toeven.

Als de schaduwen der wolken, zo snel gaan cle dagen, de jaren, de mensenleeftijden. De ene schaduw is kort, cle andere langer, maar alle gaan ze heen, om nooit meer te keren. Ze bestrijken cle aarde een ogenblik en dan is het gebeurd: de schaduw, die ging, komt niet weer.

Is zo het leven niet? Opgejaagd door een felle wind, laten we onze schaduw een poosje vallen op het ondermaanse; gejaagd door het overstelpend drukke leven. We raken cle aarde slechts even en clan is men niet meer. De honderdjarige vindt, clat het leven niet lang heeft geduurd. Hij let schier niet meer op het leven, clat hij leeft, maar verwijlt in de dagen van de jeugd en herinnert zich de tijd, toen het leven niet zo snel voorbij ging. Het is of het leven van van-

daag-de-dag voor hem niets betekent; hij verwacht er niets meer van en hij voorvoelt het einde, dat voor alle vlees komt.

„Als een schaduw", hoe kan een kind zulks zeggen? Er is een zee van tijd in het vooruitzicht en wanneer het kind even wordt stilgezet bij het vroegtijdig sterven van een broertje of zusje of een vriendje, een vriendinnetje, dan zal dat bij hem of haar niet gebeuren: van jongsaf wordt de dood een heel eind teruggezet, ja helemaal weggebannen uit de gedachtengang.

En in de jongelingsjaren? Wordt er niet vlug overheen gepraat, als een bloem wordt afgesneden, die gisteren nog fraai stond te pronken? Durft men niet, in brute onverschilligheid, spreken van „pech"? Spraken zó de Canadezen ook niet, als ze wisten, dat één hunner makkers gesneuveld was? De ouderen, die in de kracht van hun leven staan, wat denken zij?

Heel goedkoop wordt bij allen gehoord, dat het zo gauw gaat en rekenen in de toekomst is zo ongewis. Mijn vader werd zó oud en mijn moeder is al vroeg weggenomen, en. ... ja, wat zullen we er van zeggen? Het is nu eenmaal bepaald en wie weet de dag van zijn dood?

Toch worden we bij de wisseling van het jaar met de neus op deze dingen gedrukt, en al klinkt het wel een beetje sentimenteel, toch zal, zoals de laatste minuut van het oude jaar verloopt, de laatste stonde van "het leven komen. Vandaar is de oudejaarsavond nu niet zo gul te aanvaarden. De morgen van het nieuwe lijkt wel wat opgewekter: het is of dat geconfronteerd-worden met de dood er dan niet meer zo bij is. Dat lijkt maar zo, doch in de grond der zaak is het precies eender: de klok staat niet stil; die gaat gestadig door en zo ook het leven; het is niet tegen te houden.

En wonderlijk, bij elke nieuwjaarsmorgen gaat het wensen van mond tot mond; men gunt zichzelf en een ander het goede zo; het is of we op een nieuw blaadje beginnen, zonder vouwen en zonder vlekken. Maar ach: wanneer de blaadjes van het volle kalenderblok weer worden afgescheurd, is het niet nieuw meer: het leven wordt op dezelfde voet voortgezet, tenzij de Hand van een Ander ons aanraakt en we stilgezet worden te midden van het vlieden van de tijd, en onze aangezichten naar de andere kant worden gericht en we gewaar worden, dat we verkeerd liepen. De beste nieuwjaarswens is: dit wonder, dit stilgezet-worden, te mogen ondervinden. Dan zullen we onze dagen leren tellen en een wijs hart bekomen. Dan zullen alle dingen nieuw worden.

Dan gaat het leven wel als een schaduw, maar dan vernacht men in de schaduw des Almachtigen, omdat men de schuilplaats des Allerhoogsten heeft leren zoeken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen