BRIEVEN UIT AMERIKA

I11 dit nr. van ons blad beginnen we weer met plaatsing van de brieven van ds. A. Vergunst, waarvan er reeds twee werden geplaatst in de nrs. 1 en 2 van de 10e jaargang (24 juni 1955 en 8 juli 1955).

Waarde vriend,

Het is al weer enige tijd geleden, dat ik U mijn vorige brief schreef. Het deed mij veel genoegen, dat ik van U vernam, dat U mijn vorige brief op prijs stelde en ik wil mij dan ook haasten om nu mijn beloften te vervullen die ik U bij het einde van mijn vorige brief deed om U het een en ander over de vestiging van de Nederlanders in deze kleine plaats te schrijven. Zoals ge ongetwijfeld wel weet en wel eens zult gelezen hebben is de groepswijze kolonisatie van Nederlanders begonnen in de vorige eeuw onder leiding van de predikanten van Raalte en Scholte, die zich gevestigd hebben in Michigan en in Iowa. Vandaar uit trok men verder om de nog onbewoonde streken van dit grote land te bevolken. In de z.g. „frontier'-tijd kon men op grond van de „Home-stead-act" land verkrijgen. Deze twee woorden hebben voor U wel enige verklaring nodig. Onder de frontier-tijd verstaat men de tijd, waarin nog vele streken onbewoond waren en waarin men geleidelijk aan steeds verder naar het Westen opdrong om nieuwe stukken lands te ontginnen. Geleidelijk aan breidde de bevolking zich uit. Eerst in 1890 kwam aan deze tijd een einde, toen zich in alle delen van Amerika mensen gevestigd hadden en er in de eigenlijke zin van het woord geen „onbewoonde streken", die zich nog voor vestiging leenden, meer beschikbaar waren. In die „frontiertijd" kon men op heel gemakkelijke manier aan land komen. Alleen was het niet zo gemakkelijk dit land te behouden. Men begaf zich naar zon voor vestiging opengelegd stuk land en zocht er een plaats uit, waar men zich een huis bouwen wilde en waar men het land geschikt achtte voor ontginning. Daarna gaf men kennis aan de daarvoor aangewezen autoriteiten, dat men een stuk land, dat men nauwkeurig wat zijn ligging betreft aangaf, ter ontginning verkozen had en kreeg men op grond van de „Homestead"-act het recht om dit te doen. Had men gedurende een bepaald aantal jaren daarop gewerkt en het ontgonnen, zodat het voor de bebouwing met allerlei gewassen gereed was, dan kreeg men de eigendomsbewijzen van dit stuk land, zonder dat er geld voor behoefde te worden betaald. Op deze wijze zijn de meeste „settlers" (degenen, die zich er vestigden) aan hun land gekomen. Vanzelfsprekend beschrijft men dit eenvoudiger, dan hót in werkelijkheid was, , want men had met allerlei moeilijkheden te kampen, die niet zo licht overwonnen waren. Van die moeilijkheden moeten wij, voorzover het South-Dakota betreft vermelden: de ontzaglijke droogten, die soms jaren achter elkander deze streken teisteren konden en alles deden verdrogen, wat men met zoveel moeite verbouwde en soms velen, die na aanvankelijke voorspoed wat voor-

uit gekomen waren, weer tot cle bedelstaf bracht. Vervolgens cle sprinkhanen plagen, die zich vooral in of na droge jaren ontwikkelden, omdat een droge tijd voor deze dieren gunstig is. Deze sprinkhanen plagen zijn niet te onderschatten. Gedurende de jaren 1930—1938 is deze streek opnieuw cloor zulk en droogte geteisterd geweest, waarbij zich opnieuw cleze plagen hebben ontwikkeld. Wij hopen daar ter zijner tijd nog wel eens het één en ander over te schrijven. Volgens degenen, die dit dan in cle zoeven genoemde jaren hebben meegemaakt zijn deze sprinkhanenplagen vreselijk. Deze dieren komen in wolken aanvliegen, waarin zich miljarden bevinden, zodat het kon gebeuren, dat op een heldere dag cle hemel verduisterde vanwege cle wolken sprinkhanen. Wanneer deze dieren zich op de velden neerlaten is er binnen een kwartier tijds niets meer van alles wat er op zulk een veld stond te vinden. Alles werd verslonden.

Ge kunt begrijpen, dat het niet zo vreemd is, dat sommigen vooral in de eerste jaren, waarin zich de vestiging in South-Dakota voordeed, krankzinnig geworden zijn vanwege cle doorgestane moeite en ellende. Neen, waarde vriend, ge moet niet eenvoudig denken over deze pioniers en over hun ontzagwekkende arbeid en prestaties. Voorts moet genoemd worden het gevaar van de „blizzards". In cle wintertijd komen cleze hier regelmatig voor en zijn voor degenen, die zich dan op de weg bevinden een levensgevaar. Niet alleen toen, maar ook nu. Wanneer ge het niet zelf meegemaakt hebt kunt ge U niet voorstellen, wat ontzaglijk zulk een sneeuwstorm is. Wij hebben hier in februari ook zulk een sneeuwstorm meegemaakt, die vrijdagavond begon en eerst zondagavond afnam. Daar ik twee minuten van de kerk afwoon heb ik toen toch nog getracht 's morgens naar cle kerk te gaan, daar het toen iets rustiger scheen, maar slechts zes mensen waren 111 de kerk, zodat we toen in de consistoriekamer een korte dienst geleid hebben, 's Middags en 's avonds kon zich niemand meer naar buiten begeven, daar cle storm toen op zijn hevigst woedde, de temperatuur tot 40 graden beneden het vriespunt gedaald was en de sneeuwval ieder uitzicht onmogelijk maakte. Daar men clan geen meter meer voor zich uit kan zien is het buiten komen dan obk levensgevaarlijk, 's Maandagsmorgens was de wind gaan liggen en de sneeuwval opgehouden, zodat dan ieder zich haastte om een pad te maken, waarlangs men cle woning verlaten kan. Van 's morgens 8 uur tot 's middags vier uur was ik toen bezig om een weg naar de straat te banen. Nu in zulke blizzards komen nu nog elk jaar velen om, die of door omstandigheden óf uit waaghalzerij zich buitenshuis begeven. Zoals ge begrijpen kunt heeft deze ongewone winterse weersgesteldheid velen eerste „settlers" vele, soms onoverkoombare moeilijkheden bezorgd.

Onder cleze eerste settlers van het toenmaals genoemde Dakota-territorium waren dan ook Nederlanders, die uit cle eerder genoemde gebieden in Iowa of Michigan zich naar Dakota begaven. Het leven op cleze vlakten was toen uiterst eenzaam. Eens in de veertien dagen begaf men zich toen naar cle naastbijgelegen plaats, waar cle winkels waren en waar men zich de noodzakelijke levensbehoeften aanschaffen kon. I11 die tijd moest dat gebeuren met een cloor een paard bespannen voertuig, zodat zulk een tocht soms een gehele dag en naar gelang van cle afstand soms twee of drie dagen duurde. Door cle automobielen is dat natuurlijk anders geworden. Geleidelijk aan vormden zich op cle wijde prairies kleine plaatsjes, waarop cle omliggende streken waren aangewezen. Zo is er clan in deze buurt, waar Corsica nu gelegen is ook zulk een gemeenschapvormende tijd geweest. In deze streek, vestigden zich cle vele Hollanders uit andere streken en na de eerste vestiging ook velen, die regelrecht uit Nederland afkomstig waren. Zodoende liggen er hier vier plaatsjes die Nederlandse nederzettingen zijn: Ilarrison, Corsica, New Holland en Platte. Deze plaatsen zijn voor 98 c /c Hollands. De Nederlandse taal is daar geen voertaal meer, maar men weet zich van Hollandse afkomst. Vanzelf hebben zich daar ook Hollandse kerken gevormd en wel cle Christian Reformecl en cle Dutch Reformed, welke laatste gemeenschap onderhoudt met de oude Hollandse kerk, die meer dan 300 jaar geleden in New-York, het toenmalige Nieuw-Amsterdam gevormd is. Het is 1111 juist 50 jaar geleden, dat het plaatsje Corsica ontstond. De juiste datum houdt verband met de aanleg van de spoorlijn. Men viert als datum van oorsprong cle dag, waarop de eerste trein hier stopte aan het kleine stationnetje dat daarvoor ingericht was. De naam Corsica is afkomstig van de Italiaanse arbeiders, die aan cle spoorlijn hebben gewerkt en die van Corsica in Italië afkomstig waren en zodoende cleze nederzetting aan een naam geholpen hebben. Het is nog maar een korte tijd en vele leden van cle gemeenten weten dan ook nog van een tijd, dat er nog geen Corsica in South Dakota bestond.

De gemeente hier ontstond uit mensen, die eerst aangesloten waren bij één van de plaatselijke kerken hier, maar die daarin niet hoorden verkondigden de leer, die zij wisten naar cle godzaligheid te zijn en daarom liever thuis bleven met een predikatie van de oud-schrijvers, clan zich en hun gezin over te geven aan een leer, die ons een bedriegelijke gerustheid voor cle eeuwigheid aan brengt. Onder het beleid van Gods voorzienigheid is men toen in aanraking gekomen met ds. A. van Dijke, toentertijd in Sioux Center. Door zijn arbeid is toen een gemeente tot openbaring gekomen. Eigenlijk bestaat cleze gemeente uit vier families, de familie Kiel, cle familie Rus, de familie Zomer en cle familie Spaans. Door huwelijken zijn deze families ook onderling verbonden, zodat nu de gehele gemeente door familie-relaties aan elkander verbonden is, welke familie-relaties ook in de kerkeraad openbaar worden, omdat cleze uit vier zwagers bestaat. Deze gemeente is niet groot. To-O O taal twee-en-dertig gezinnen, klein en groot. Wel zou de gemeente meer dan tweemaal groter geweest zijn, wanneer niet zovelen van hier vertrokken waren, vooral in cle dertiger jaren. Toen zijn de bewoners van deze streken door rampen getroffen, welke elkaar de één 11a cle ander opvolgden, en van welgestelde boeren in korte tijd noodlijdende mensen maakten, die niet in staat waren in eigen onderhoud te voorzien. Ontmoedigd en teleurgesteld vertrokken velen.

Sommigen naar Iowa, waar de gemeenten van Rock Valley en Sioux Center zijn en dat een 240 km hier vandaan ligt, sommigen naar Montana, waardoor daar in Choteau een gemeente gekomen is, nu door ds. Zwerus bediend en anderen naar Californie, van welke verscheidene nu behoren tot de gemeente in Artesia, waar ds. Zijderveld nu staat. Slechts een klein gedeelte bleef. De zorgen en moeite, die deze mensen doorworsteld hebben grenzen aan het ongelofelijke.

Toen ds. Kersten in 1939 naar Amerika kwam heeft hij ook de gemeente van Corsica bezocht. Over cle bittere armoede, die hij daar toen aantrof schrijft hij het één en ander in zijn beschrijving

van zijn reis. In de eerste plaats werd men negen jaren achtereen ^getroffen door een verschrikkelijke droogte. De hemel leek toen van koper en de aarde van ijzer. Een gloeiende hitte, die alles verzengde, wat op het land stond. Vervolgens de sprinkhanen-plaag. Wij schreven daar iets over. Daarna de ontzaggelijke stof-stormen. Deze werden ook door de droogte veroorzaakt. De wind nam het droge stof van de velden mee en wierp het elders neer. Men vertelt mij, dat het gebeurde, dat alles bedekt werd met een laag stof van 4 of 5 cm. Men kon de huizen daarvoor niet afsluiten. Door reten en kieren werd het stof raar binnen gewaaid en tenslotte kwam bij dit alles de crisis van de dertiger jaren, waardoor vele banken failliet gingen en het geld, dat men soms na jaren van ingespannen arbeid verdiend had, in cén ogenblik verloor. Deze dingen hebben niet nagelaten een stempel op het leven van deze mensen te drukken. Tot heden ten dage komen deze dingen telkenmale ter sprake en ondanks een momentele voorspoed weet men het broze van al het vergankelijke. Men hééft in het leven zo duidelijk de waarheid ervaren van de catechismusbelijdenis aangaande de goddelijke voorzienigheid: en alzo regeert, dat loof en gras, regen en droogte, vruchtbare en onvruchtbare jaren, spijze en drank, gezondheid en krankheid, rijkdom en armoede, en alle dingen, niet bij geval, maar van zijn vaderlijke hand ons toekomen.

Maar, geliefde vriend, ik bemerk, dat deze brief al langer werd, dan mijn voornemen was en daarom breek ik voor ditmaal af. Van over de zee groet ik U hartelijk, U Gode bevelende, Uw vriend,

A. VERGUNST.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen