Maria van Oranje

II.

Dat Maria geen onderworpen meisje was, maar ook eigen initiatief had, blijkt uit het volgende: Op zestienjarige leeftijd had ze, zonder dat haar vader het wist, een brief naar Alva geschreven, waarin zij uiteenzette, dat met de verbeurdverklaring van de goederen van haar vader, zij toch recht had op de inkomsten van Buren, Cortgene en Vianen. Maar de sluwe vos liet zich niet vangen. Zeer terecht vermoedde hij, dat Maria het geld niet voor zichzelf zou besteden, maar dat het de bedoeling was het geld aan haar vader te geven, opdat hij weer geld zou hebben om zijn huurlegers te betalen.

„Kom naar Brussel en onderwerp u", was het antwoord van Alva.

Inmiddels was het op den Dillenburg bekend geworden, wat zij gedaan had, maar men besloot om Maria niet te laten gaan, omdat Graaf Lodewijk er achter was gekomen, dat de Hertog van Alva ook Maria onder bescherming wilde nemen.

Ondertussen was het gezin van de Prins uitgebreid tot vijf kinderen.

Willem van Oranje was na de dood van zijn eerste vrouw Anna van Buren, gehuwd met Anna van Saksen. Uit dit huwelijk werden geboren: Anna, Maurits en Emilia.

Doch dit huwelijk is op een mislukking uitgelopen, een scheiding was niet te vermijden, en toen de Prins in nood en ellende zat, had zij hem verlaten. Later is zij krankzinnig gestorven.

Zodoende was Maria meer moeder dan zuster voor deze kleintjes, terwijl het leeftijdsverschil ook een grote rol speelde.

Toen Maria twintig jaar was huwde haar vader met Charlotte de Bourbon.

Al zijn kinderen moesten toen bij hen komen wonen. Ook Maria moest met Anna en Maurits den Dillenburg verlaten. (Emilia bleef op het slot bij haar grootmoeder.) Met spanning zag zij de samenleving met haar tweede stiefmoeder tegemoet. Maar doordat het leven hen geleerd had, te geven en te nemen, ontstond er spoedig een wederzijdse genegenheid tussen de jonge vrouwen.

Zes dochtertjes werden in de loop van de tijd geboren uit dit huwelijk van de Prins en Charlotte de Bourbon. Maria had zodoende haar handenvol, om al deze kleinjes te helpen verzorgen.

En zo gingen de jaren voorbij, ook voor Maria. Pas op veertigjarige leeftijd, elf jaar nadat haar vader in de armen van Louise de Coligny gestorven was in het Prinsenhof tc Delft, huwde zij met de Graaf van Hohenlohe en werd er bruiloft gevierd, op het slot te Buren.

Waarom zij zo laat getrouwd is weten wij niet, maar wij weten wel, dat vroeger Prins Willem tegen het huwelijk was van zijn dochter Maria met de losbandige Graaf van Hohenlohe, terwijl later Maurits op zijn beurt er ook op tegen was.

Elf jaar heeft Maria lief en leed gedeeld met haar echtgenoot. Toen is de Graaf van Hohenlohe gestorven op haar bezitting, het slot IJsselstein.

Kinderen heeft Maria niet gehad. Eenzaam is zij op 10 oktober 1616 te Buren gestorven. Een enkele bron wijkt hiervan af.

In Buren staat nog altijd het door haar gestichte weeshuis. Ziedaar enkele flitsen uit het leven van cle oudste van Prins Willems negen dochters: Maria van Oranje.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen