Maranatha

RONDKIJK

Een dezer dagen las ik in de krant twee berichten die mij bijzonder troffen: een aardbeving in Engeland en een aan het vasteland van Europa. Het varen geen bevingen van catastrofale omvang, maar toch trilde de aarde gedurende enkele seconden. En dat in onze naaste omgeving. Ik schrijf dit niet om de nadruk te leggen op het gevaar dat hieruit kan voortvloeien — we zijn immers ieder ogenblik in gevaar — dan wel om er op te wijzen, dat wij hebben te letten op de tekenen der tijden. Wij lezen het, nemen er even notitie van en gaan direct over tot de orde van de dag. Soms kan een natuurramp ons een ogenblik ontroeren, maar de achtergrond der zaken raakt ons meestal niet.

Hoe dichter we komen bij de voleinding der eeuwen, hoe meer tekenen we zullen aanschouwen van Christus' naderende komst. Iedere aardbeving, iedere oorlog of „gerucht van oorlog" is een maranatha-. roep dat Hij te komen staat. Mattheus 24 wijst ons vele tekenen aan en beklemtoont, dat wij daarop zullen letten. Onze zorgeloosheid wordt in dit hoofdstuk ook getekend, waarom de Heere Jezus het uitroept: „Ziet, Ik heb het ulieden voorzegd!" De parousie, de terugkeer van de Heere Jezus Christus, waarbij deze bedeling een einde zal hebben, komt niet zo maar onaangekondigd over ons mensen en over de wereld. De voortekenen daarvan heeft de Heere ons in Zijn Woord geopenbaard, al is het ons niet gegeven te weten, wanneer dit tijdstip zijn zal. De apostelen, en de eerste christenkerk, verwachtte de vervulling daarvan reeds tijdens hun leven. Zij verkeerden in de stellige hoop, dat de verheerlijkte Immanuël nog in hun tijd zou wederkomen op de wolken des hemels en Zijn uitverkoren gemeente zou opnemen in eeuwige heerlijkheid.

De Kerk in de middeneeuwen meende bij tijd en wijle ook dat de parousie spoedig zou intreden; in de tijd van de reformatie was er ook een verkeerde verwachting. Zo verwachtte Coccejus het wereldeinde omstreeks 1667. Het moderne adventisme, opgekomen in de vorige eeuw, komt met scherpere berekeningen voor de dag. William Miller (1782—1849) een Amerikaanse boer, vader van de secte der adventisten, berekende dat in het jaar 1843—44 Christus op de wolken zou komen. De nacht van 21 maart 1844 zat hij met zijn volgelingen in spanning, maar er gebeurde niets! Miller moest later zijn dwaling en ook zijn teleurstelling wel erkennen. Zo zouden er meer te noemen zijn. In ons land is het Johzn. de Heer die, zij het op een meer vriendelijke manier, uitleg aan de H. Schrift tracht te geven, dat het tijdstip van Christus' komst bijna met zekerheid kan worden benaderd. In het Zoeklicht en in zijn veelvuldige geschriften, kan men daarover zijn mening vinden. Er ligt een zekere sensatie in, waarop vele mensen belust zijn. Met het waarachtig geloof heeft dit niets te maken, want het geloof heeft geen precieze berekening nodig. Wel zouden we altijd in het besef moeten leven, dat het ieder uur kan gebeuren. En als we dan ons zelf onderzoeken, in welke persoonlijke houding we staan tot God, hoe is dan die verwachting? Is het dan met vreze of met blijdschap?

Dat we die tijd niet precies weten is daarom, dat we niet zouden verslappen. Als we wisten wanneer dat het nog zo en zo lang zal duren, zouden we er niet meer op bedacht zijn. Terwijl het toch in feite zo is, als we sterven, vergaat voor ons de wereld. Daarom moeten we ieder ogenblik bereid zijn.

Dit is zeker, de lijnen van Zijn naderende komst, worden ons steeds scherper getekend. Dit korte bestek leent er zich niet toe daarvan een brede beschrijving te geven. We zien het in de natuurverschijnselen, maar ook, hoe de levensuitingen van de mens in de zonde, steeds feller worden. Een van die tekenen is de ingezonkenheid van de Kerk des Heeren. Zien we maar in ons eigen land en in onze naaste omgeving; 't is breuk op breuk, liefde en saamhorigheid begint meer en meer te ontbreken. Nauwelijks kunnen twee mensen meer tesamen wandelen; we zijn kittelachtig van gehoor en we oefenen geen verdraagzaamheid. Hoe moest er samenbinding zijn, nu het er op lijkt dat we in de tijd VE.n de grote afval leven. De antichrist steekt de kop op, satan weet, dat hij nog een kleine tijd heeft. Indien het mogelijk ware, zal hij de uitverkorenen verleiden. Hoe moest het volk des Heeren zich nauw aaneengebonden weten nu aljes er op wijst dat de tijd der gvote verdrukking aanstaande is, instee dat er een steeds grotere verwijdering merkbaar is. Dat zou ons een voortdurende smart en droefheid moeten zijn

We leven in een ontzettend bange tijd. De verbreking van nationale eu internationale banden bevestigen het Schriftwoord uit Matth. 24, dat het ene volk tegen het andere volk opstaat. Exentief en intensief nemen de Maranatha-tekenen toe. Nog werkt 's Heeren algemene genade door, nog komt Hij tot ons met roepingen, om van ongerechtigheid af te staan, Hem te voet te vallen en in Christus geborgen te worden. Wakende te zijn aan Zijn poorten, opdat die dag ons niet onvoorziens overkome. Zalig is de dienstknecht, welke zijn heer komende, zal vinden alzo doende.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen