HET OOSTERSE LANDSCHAP

Galilea.

Galilea is het noordelijkste gedeelte van het land. Het zuidelijke grensgebied wordt gevormd door de vlakte van Megiddo. In het westen is de Middellandse Zee de grens, in het oosten de Jordaan, terwijl de noordelijke grens nogal eens aan verschuivingen onderhevig was, al naar gelang Israël hier machtiger was of de buren. Vier stammen, t.w. Issaschar, Zebulon, Aser en Naftali hebben hier gewoond, hoewel de zeekust niet altijd tot Israël behoorde. Het eigenlijke Galilea had een grootte van ongeveer 4100 km 2 . Vergelijk hier eens mee onze provincie Noord-Brabant, 4972 km 2 of Overijsel 3370 km 2 .

Al was het dan niet groot en veelal veracht door de bewoners van Judea, het was toch een mooie streek. „De hand van de, door de zachtheid van zijn penseel meest uitstekende schilder, zou geen ronder, zachter en meer afwisselender omtrekken kunnen maken, dan die, welke de hand Gods aan die wateren en bergen gegeven heeft. Het is, alsof Hij het toneel van het evangelie heeft willen voorbereiden voor het werk van genade en vrede, verzoening en liefde, dat daar eenmaal zou worden tot stand gebracht." (Lamartine) En ook nu nog treft dit land in zijn toestand van verval, dooide wondere harmonie van de natuur met zichzelf.

De naam Galilea betekent: iets, wat rond is, dus afgebakend gebied of nog vrijer vertaald: district.

Daar Galilea grensgebied was, was het vaak oorlogsterrein. We herinneren slechts aan de strijd tussen Achab en Benhadad, toen de kinderen Israëls „als twee blote geitenkudden" gelegerd waren tegenover cle Syriërs op de bergen van Galilea. Van strijd spreekt ook de intocht van de Israëlieten in Kanaan, toen Jozua moest strijden tegen cle koningen van het noorden onder Jabin, een gevecht, dat geleverd werd „aan de wateren van Merom." Waar dit precies geweest is, weet men nu niet meer, maar in ieder geval ergens in het gebied, dat we thans bespreken.

Zuid-Galilea.

Dit is een rustig, kalmgelijnd bergland. Daar vinden we het gebergte Dsjebel ed-Dahi, een oude vulkaan, die uit basalt bestaat. De zuidwestelijke helling is waarschijnlijk „de heuvel More, " waar Gideon zijn volk legerde voor de roemruchte slag, tegen de Midianieten. Op dit gebergte liggen de drie bekende steden: Sunem, Naïn en Endor. Sunem is bekend door 2 of 3 vrouwen: Abisag, die bij David was in zijn ouderdom; de Sunamietische, die voor Eliza een logeerkamer inrichtte. Met de derde vrouw is het moeilijker n.1. de Sulammietische uit het Hooglied. Het is duidelijk, dat we hier niet met een naam te doen hebben, maar met de plaats van herkomst. De plaats Sulam is niet bekend. Nu zijn er sommigen, die beweren, clat Sulam en Sunem namen zijn, om dezelfde plaats aan te duiden. Dit is echter niet meer dan een hypothese.

Naïn is een liefelijk stadje en overbekend door de geschiedenis van de opwekking van „de jongeling te Naïn."

En dan het oude Endor. Hier bezocht Saul in de laatste nacht van zijn leven de waarzegster. De afstand van hier tot zijn legerplaats was 15 a 16 km, zodat de koning die nacht ongeveer 32 km heeft moeten afleggen.

Noordelijker ligt cle berg Thabor. „Als een altaar, dat de Schepper zelf heeft opgericht, wijst de Thabor ten hemel" (Guérin). „Het noorden en het zuiden, die hebt Gij geschapen; Thabor en Hermon juichen in Uwen Naam." (Ps. 89 : 13). Dr. Kuyper, die hier geweest is, schrijft in „Om de oude wereldzee" over deze berg: Eer de bestijging begon, kon ik de geheel enige verschijning van de Thabor in al haar majesteit bewonderen. De Thabor is hierin geheel enig, dat hij geïsoleerd staat; op één kant na alom tot in de vlakte afdaalt; hierdoor veel hoger voorkomt, dan hij werkelijk is (want op zichzelf is 562 m eer laag) en door zijn bijna zuivere koepelvorm als een geweldige dom midden in het land schijnt neergezet. Deze zeldzaam imponerende vorm, en deze alleen, maakt het verklaarbaar, dat cle psalmist de Thabor in één adem met de Hermon noemt. En hoe hoger men opklimt, hoe majestueuzer het panorama wordt, dat van rondom opdoemt, en zich van cle Hermon tot de Gerizim en van de Karmel tot de Jarmoek uitstrekt. Van veel hoger bergtoppen heb ik het uitzicht genoten, maar van een panorama, zo ver strekkend en toch zo nabij cle bewoonde bodem, genoot ik nergens."

Men heeft wel gewild dat Thabor de berg der verheerlijking geweest is. Dat

kan echter moeilijk zo zijn, want in Jezus' dagen lag er een stad bovenop, in 218 voor Chr. door Antiochus de Grote gesticht en in 66 na Chr. door Josefus door een muur omgeven. Op grond van het reisverhaal moet men de berg der verheerlijking waarschijnlijk zoeken in de buurt van Cesarea Philippi en dat ligt veel noordelijker. Adriaan Reland schreef reeds in 1719: „dat die berg, op dewelke Jesus door een Hemelsche stemme verklaard is Gods Zoon te zijn, omtrent de stad Cesaréa moet gezocht worden: inzonderheid dewijl de H. Schrijvers de naamen der plaatsen, op dewelke Jesus iets merkwaardigs gedaan heeft, zoo naarstiglijk aantekenen."

Noord-Galilea.

Zuid-en Noord-Galilea zijn aardrijkskundig gescheiden door de vlakte van Zebulon, aan welks noordzijde Kana ligt, zeer bekend door Jezus' eerste wonder. Het bergland van Noord-Galilea gaat wat hoger. De hoogste top is hier 1199 meter.

Hoofdzakelijk opgebouwd uit kalksteen, wordt het op verschillende plaatsen doorbroken door vulkanische gesteenten. Wanneer dit verweert, ontstaat een vruchtbare teelaarde, die gemakkelijk kan blijven liggen, omdat de hellingen niet steil zijn. Daardoor vindt men op de heuvels nog veel bos en kreupelhout. In vergelijking met andere delen van Palestina valt hier ook meer regen door de nabijgelegen hogere gebergten Libanon en Hermon, waartegen de westenwinden moeten opstijgen. Als gevolg van deze factoren heeft de landbouw goede akkers, zowel op de berghellingen als in de brede dalen. Vruchtbare grond en geen gebrek aan water, daarvoor is Galilea een gezegend land. Er zijn daar zoveel olijfbomen, dat er het spreekwoord ontstaan is: et is gemakkelijker in Galilea een legioen olijven saam te lezen, clan daar een kind op te voeden. Jakob zei op zijn sterfbed: Van Aser, zijn brood zal vet zijn; hij zal koninklijke lekkernijen leveren." (Gen. 49 : 20) en Mozes zei van Aser: en dope zijn voet in olie." (Deut. 33 : 24). Flavius Josefus zegt: Hun bodem is overal rijk en vruchtbaar en vol aanplantingen van allerlei bomen, zodat hij door die vruchtbaarheid zelfs de traagste lokt, zich moeite te geven om die te bebouwen. Dus wordt de grond door de inwoners bearbeid en geen plekje ligt braak." Door dit welvarende land liepen verschillende wegen, waarvan we er één willen noemen, omdat die de bekendste geworden is in de Bijbelse verhalen, n.1. de Via Maris, „de weg der zee": Het land Zabulon en het land Nefthalim, aan de weg der zee, over de Jordaan, Galilea der volken". (Matth. 4 : 15). Dit is de grote weg van Damaskus naar de Middellandse Zee. De Romeinen hebben er tolhuizen langs gebouwd en in één daarvan zat de tollenaar Levi. Het was ook op deze weg, dat de Heere Paulus te sterk was: En als hij reisde, is het geschied, dat hij nabij Damaskus kwam en hem omscheen snellijk een licht van den hemel." (Hand. 9 : 3).

Tot slot van dit artikel willen we nog iets schrijven over

Nazareth.

Op zichzelf was dit plaatsje van weinig belang. Ilct wordt in het Oude Testament niet eens genoemd. Flavius Josefus vermeldt het ook nergens. En uit de vraag van Nathanaël aan Filippus: „Kan uit Nazareth iets goeds komen? " zou men misschien kunnen afleiden, dat de bewoners ook niet van een al te best gehalte zijn geweest. Toch moet men aan de andere kant ook weer niet denken, dat Nazareth in het begin van onze jaartelling een stil en afgelegen plaatsje is geweest, want het lag bij een kruispunt van twee vrij drukke wegen. Nazareth was dus niet geïsoleerd. Rijk en vol beweging moet het leven zijn geweest, dat Jezus in zijn jeugd om zich heen aanschouwde, immers allerlei reizigers trokken er langs evenals de Romeinse legioenen met hun adelaars. De schandalen der Herodessen werden langs deze wegen verteld; marskramers verspreidden ze. Ook moeten de zeden der naburige heidenen, hun losse leefwijze, hun zinnelijke godsdienst, hun opgaan in koopmanschap de hopeloosheid van hun inschriften op hun graven, voortdurend het onderwerp der gesprekken zijn geweest in de stad Nazareth. Hier groeide het kind Jezus op.

Hij is niet binnen een omtuining geplaatst, die de wereld buitensloot, maar groeide op te midden van rumoer en schandaal: en onbevlekte jeugd te midden van een boze wereld, (v. Deursen) Tans heerst er enige welvaart, dank zij de pelgrims en toeristen, die naar de z.g. „heilige" plaatsen komen kijken. En al is het niet af te keuren, om op de bijbelse plaatsen eens een kijkje te gaan nemen en daar eens een ogenblikje stil te mijmeren over de gebeurtenissen, die er hebben plaats gehad, het is maar arm, wanneer daar de godsdienst van gemaakt wordt, zoals Rome dat zo dikwijls doet, ook hier in Nazareth. Dan kunnen we 't maar beter houden met de dichter van psalm 89 : 6.

Gij schiep het barre Noord en 't zoele Zuiden saam; Ginds juicht een Thabor, hier een Ilermon in uw naam; Gij hebt een arm met macht, Uw hand heeft groot vermogen, Uw rechterhand is hoog; Uw troon blijft onbewogen, Van recht en van gericht zijn vasten steun ontlenen; En waarheid en gena gaan voor Uw aanschijn henen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen