Nuttig werk in en buiten Soerabaja.

„De vrouwen van Soerabaja", zoals de vriendenkring van Emde spottend werd genoemd, hebben heel veel gedaan voor de zending. Emde zelf heeft in zijn „profetenkamcrtjes een menigte zendelingen op doorreis geherbergd. De horlogemaker vroeg er maar een kleinigheid voor en door die bezoekers kwam hij veel te weten van het zendingster - rein. Na de dood van Emde heeft de toenmalige bewoonster yan Emde's huis een album gevonden, waarin wel 87 namen stonden van zendelingen, die er hadden vertoefd, voor langer of korter tijd.

Behalve het openstellen van zijn huis, deed Emde nog meer. Met zijn vrienden hield hij bidstonden om op die gelegenheden het werk van de zendeling op te dragen aan Hem, Die gewild heeft, dat het Evangelie onder alle volken zou worden verkondigd. Vervolgens werden door Einde en zijn vrienden ook gelden ingezameld om daarmee het zendingswerk te steunen. Zendingsposten op Borneo en in Achter-Indie ontvingen luidklokjes voor hun kerkjes. Die luidldokken zijn onmisbaar: dc inboorlingen van deze gebieden moeten iets hebben dat hen oproept tot de eredienst.

En nu zijn Emde's werkzaamheden nog niet alle genoemd. Er was gebrek aan een vertaling van het Nieuwe Testament. Er was wel een vertaling, maar die was in het hoogmaleis, door haast niemand in Soerabaja te volgen. Een vertaling in het laag-maleis moest er komen. In een bijgebouwde pendopo (open galerij) kwam daartoe een groep mensen bijeen, die zich ijverig bezighield met de zware arbeid. Niet minder dan tien jaren werd er aan gewerkt. Het Nederlandse Bijbelgenootschap drukte dc oplaag voor de som van ƒ 16.000.

Waar moest dat geld vandaan komen? Het werd bijeen gebracht door „de vromen van Soerabaja". Welk een liefde tot de uitbreiding van het Koninkrijk Gods spreekt hieruit! En vooral als men weet, dat sommigen er hun kleine eigendommen voor moesten verpanden! Als men Emde sprak over die grote prestaties van de vertaling, dan was het antwoord: „Wij hebben er ook voor gebeden."

Na de vertaling van het Nieuwe Testament volgde ook nog een vertaling van de Psalmen in het laag-maleis. En nog was men niet klaar, want de Javanen waren nog niet bereikbaar. Nu verschenen er traktaatjes in het javaans, voor een groot deel het werk van mevrouw Emde. Deze losse geschriften werden verspreid op de plaatsen waar veel mensen samen kwamen, zoals op de markten, op begraafplaatsen en andere „heilige" plaatsen. De dochter van Emde was een goede colportante. Het gebeurde op een veemarkt, dat ze het eerste hoofdstuk van het Evangelie van Markus in de javaanse vertaling aanbood aan een Madurees. Deze simpele handeling bekrachtigde het woord van de Prediker wel „Werpt uw brood uit op het water en ge zult het vinden na vele dagen", want dit enkele hoofdstuk werkte krachtig mee tot het verbreiden van het Evangelie onder de Javanen. Emde's dochter had ook een schooltje opgericht voor weeskinderen, die geen tehuis hadden. Bij de school werden ook verscheidene kamertjes gemaakt, waar de verstotelingen als in een nieuw huisgezin werden opgenomen. Toen haar vader gestorven was, werd zij door het Nederlands Zendelinggenootschap aangesteld als zendingszuster „tegen een vergoeding van ƒ 25.— Indisch per maand". Mejuffrouw Emde werd zodoende de eerste zendelinge onder het Javaanse volk. In het weeshuis wercl altijd een kamer vrij ge-

houden voor zendingsarbeiders, die op doorreis waren, om daar kosteloos te overnachten.

Tot vóór de Tweede Wereldoorlog werd hiervan gebruik gemaakt.

Als we de familie Emde zo in het kort hebben gadegeslagen, dan moeten we wel tot de slotsom komen, dat er door liefde en toewijding veel tot stand kan worden gebracht. De eenvoudige horlogemaker is tot zegen van velen in Soerabaja geweest. Al was hij dan geen zendeling in de ware zin des woords, toch is hij de zendelingen tot grote steun en hulp geweest. Ilij heeft zijn talentje niet begraven in de grond, maar hij heeft ermee gedaan wat hij kon. Wij kunnen hem niet rangschikken onder de boze en luie dienstknechten. Hij is tot een beschamend voorbeeld voor velen, die geen hart hebben voor de grote nood, waarin zo velen verkeren, die leven zonder God in de wereld, daar zij nooit hebben mogen vernemen van de enige Naam, Die gegeven is tot zaligheid.

Wat zijn onze voorrechten onuitsprekelijk groot: van jongsaf opgevoed onder de zuivere Leer, die naar de godzaligheid is; ongestoord elke Zondag de verkondiging van het Evangelie aanhoren; talrijke goede geschriften hebben we maar voor het grijpen! Wat is er al mest om de boom gelegd, en waar zijn de vruchten?

Als de kandelaar eens werd weggenomen uit deze landen.. zouden we iets te zeggen hebben?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen