RONDOM KERK EN STAAT

Nog verwijlende bij het zo belangrijke Tweede-Kamer-college, moge over de meer technische kant van het werk van deze vergadering een en ander worden opgemerkt. Bepalen wij ons daarbij eerst tot het gemakkelijkste, de zaal zelf. Zij is langwerpig-vierkant en is van het midden naar elke lange zijde oplopend van vloer. Dal is dan opgevangen door treden; bij elk rijtjes bankjes-van-twee bevindt zich een brede trede, hoger dan de ervoor staande. Aan een der langste muren bevindt zich in het midden de voorzitterszetel, beter gezegd het „bureau' van de voorzitter, want hij zit aan zijn tafel geflankeerd door de griffier en de commies-griffier.

Recht voor hem is een flinke ruimte opengehouden, die met fraaie koorden is afgezet, in welk vierkant de stenografen hun tafels hebben. Tegenover de voorzitter, dus achter de stenografen, bevindt zich de lange tafel, waaraan de Ministers met hun Staatssecretarissen plaats nemen.

Links van de voorzitter is boven de hoofden der leden een gaanderij gebouwd, waarop de heren van de kranten zitten om hun verslagen te maken. Verder zijn er rechts en links aan de einden der zaal twee tribunes voor het publiek; één daarvan is gereserveerd voor bepaalde door cle leden aan te wijzen luisteraars. Aan de zijde van cle voorzitter, dus in de brede muur, bevinden zich in de hoogte loges, dat zijn kamertjes met een open raam, om het zo eens te zeggen, waarin diplomaten en andere hooggeplaatstcn een plaats kunnen krijgen; zij zitten dan tegenover de Regeringstafel. De publieke tribunes zijn maar kleine, langwerpige balcons; men moet er staan.

De verlichting is indirect; de ramen tegenover de voorzitter laten nie't veel licht binnen, maar er is in het midden van het plafond-een fraaie glaskoepel. Alle zetels zijn behaaglijk; ook die in de koffie-en spreekkamers. Dat mag ook wel want dit vergaderen is zeer vermoeiend, te meer daar er veel avondvergaderingen zijn en er soms ook de nacht doorvergaderd wordt. Bovendien moeten de leden ook vergaderen in groepjes of „afdelingen' om over de wetsvoorstellen schriftelijk (na bespreking natuurlijk) hun voorlopige 'mening te zeggen, waarop de Regering dan weer met hele gedrukte vellen antwoordt.

Het is te begrijpen dat het voorzitterschap van zulk een college hoge eisen stelt. Kunnen de leden zich al eens vertreden in de koffiekamer of een dag wegblijven, hij moet altijd present zijn, heel de discussie volgen, goed letten op zijn mensen, en al het gespreek en gewiemcl horen en zien. Ook moet hij in de politieke sfeer goed thuis zijn om aan te voelen of enig voorstel van cle Icclen op zijn plaats is in cle discussie; ook cle neuzen zo'n beetje tellen om te weten of men er direct over zal stemmen clan wel clat hij in overweging geeft zulks op een naclcr te bepalen dag en uur te doen. Stemmen bij verrassing, om de afwezigen te overrompelen, doet men niet, dat zou ook niet fair zijn. Er wordt ook een tweede en derde voorzitter gekozen, clie echter zo weinig mogelijk optreden.

Vergadert men des nachts clan zijn er soms bij cle voorzitter en de betreffende Minister maar heel weinig leden; het debat moet echter om tijclswil doorgaan. Als regel heeft cle voorzitter van cle Kamer al een reeks jaren als Kamerlid achter de rug en kent het klappen zweep wel. van de

Om clie voorzitter beweegt zich uiteraard veel. Hij moet cle vergadering imponeren en reeds voor 't oog der bezoekers moet hij in een grote stoel zitten, waardig aan zijn functie! Maar in zulk een grote zaal is elke stoel of fauteuil maar klein. Daar is dit op gevonden: hij zit in een grote fauteuil, en deze is weer precies ingebouwd in een zeer grote leuningstoel, zoclat het geheel een grote indruk geeft. Maar. . .. grote stoelen zijn onhandelbaar, hoe kom je d'r uit? Wel, het gehele geval staat op rails, zodat een duw met cle voet cle zetel direct naar achteren doet glijden of rijden. Op zijn tafel bevindt zich een knopje om een bel te hnclen door cle vertrekken als sein dat er gestemd zal worden; voorts een voorzittershamer en wat er alzo verder nodig is. In de zaal fungeren zaalwachters, clie als boden dienst doen en die in de loop clcr jaren heel wat medemaken; zij werken in zekere zin met hun voorzitter mee.

Dat zit nu allemaal aan cle buitenkant, zult U zeggen. Accoord, maar cle hartige moot in cle politiek, die U misschien verlangt, kan ik nu nog niet opdienen. Men kan overigens vergaderen op een kale houten vloer, als 't bcginscltje in cle discussie maar uitkomen mag! En verder: men komt daar niet om maar eens honderd-uit te praten, maar om beslissingen in 's Lancls belang te nemen. Een college als dit kan niet zonder een reglement van orde. Dat is er clan ook en bakent cle rechten van cle leden, voorzitter en Ministers af. Want goede orde is ook daar het halve iverk al. Daarover alleen het volgende. Natuurlijk spreekt niemand voor zijn beurt. Men geeft zich bij de voorzitter voor het spreken op. Als regel is er een geheel sprekerslijstje. De voorzitter houdt zich aan cle orde:

Er is één uitzondering: namelijk wanneer iemand het woord vraagt over „de orde". Dat wordt hem dan direct gegeven. En dat is b.v. wanneer een discussie gehouden wordt en één lid iets heel nieuws en belangrijks heeft, dat onvoorzien grote invloed op het debat kan hebben; evenzo wanneer iemand zich beledigd acht. 't Zou ook kunnen zijn dat een lid ziet dat er brand is, (het is maar 'n idee) dan doet hij allen een dienst door die wetenschap direct algemeen te maken.

Wel eens in deze zaal vertoefd hebbende heb ik dikwijls gedacht aan de vergaderingen van onze verenigingen. Sj)eciaal aan hun voorzitters. Is de vergadering geopend, dan moet alles in kannen en kruiken zijn en niet steeds overleg achter de bestuurstafel nodig zijn. De voorzitter moet de zaak leiden, ieder zijn recht laten, maar ook zijn memen beschermen. B.v. zorgen dat alles in de voorgenomen tijd afloopt, dat herhalingen ingeperkt worden, opdat men tijdig naar huis kan, en dergelijke meer. Plotseling invallende ideeën van de leden moeten liever niet direct aanvaard worden; ze dienen a tête reposée, dat is met rustig hoofd, in het bestuur overwogen te worden. Maar waarom hier verder door mij geleeraard? Er is ook een vcrgadertechniek die iets kils, iets zeer vormelijks heeft en dat is óók weer niet goed. Maar de orde is een voornaam punt en inperking van de welsprekendheid is soms nodig. Het mag niet voorkomen dat de laatste helft van de agenda in 't water valt. Ziet een voorzitter dat aankomen ~ hij moet dus op de klok blijven letten — dan moet hij de vergadering er over raadplegen. Sprekers moeten zich altijd tot de voorzitter richten en b.v. niet met twee of drie een gesprek van vraag en antwoord beginnen.

Een algemene regel is hier niet te geven; de aard van de mensen verschilt naar gelang zij in een bepaalde streek wonen en al naar zij gewend zijn. Is de stemming onder de aanwezigen gunstig, dan dient men die niet te gauw door ingrijpen van de zijde van de voorzitter te binden. Er is voorts nog wel eens sprake van vergadermoeheid, deze ontstaat soms uil de moeilijkheid de vergaderingen aantrekkelijk te maken. Wij moeten allen er naar streven elkander naar best vermogen te dienen. Wij zijn dan altijd nog onder vrienden en broeders, dus we verdragen elkander zo veel mogelijk. Op deze welwillendheid, dit willen begrijpen van elkander, kan men echter in onze openbare colleges niet steeds rekenen; daar kom je niet zonder kleerscheuren uit de strijd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen