Over het lijden van Christus.

Het vorig jaar, rondom Pasen, luisterden we een wijle naar de predikant-dichter Jodocus van Lodensteyn, hoe deze, jaren na zijn dood, nog sprak over het lijden en sterven van de Heere Jezus. Nu zullen we even het oor te luisteren leggen naar hetgeen Willem Sluiter ons heeft te zeggen.

Over Sluiter hebben we al het een en ander gehoord. De Eybergse predikant heeft ongetwijfeld meer gedichten geschreven als zijn collega Van Lodensteyn. Het moet ons niet verwonderen, dat ook het lijden van Christus het onderwerp is geweest van Sluiters overdenking en dat die overdenking hem heeft gedrongen tot schrijven.

Voor vele mensen is Sluiter beter te verstaan: Van Lodensteyn spreekt niet steeds zo duidelijk aan, maar verrast ons vaak, na enige inspanning, door fraaie vondsten.

In „Psalmen, lofzangen en geestelijke liederen" schrijft Sluiter een overdenking naar aanleiding van Lucas 22 : 44, op de wijs van het bekende lied van Joost van den Vondel: O Kerstnacht, schoner dan de dagen". Of de gedichten van Vondel ook bekend zijn geweest bij onze predikantdichters! Laten we even luisteren.

Moet dan 't beginsel van Uw lijden Zijn tot den bloede toe te strijden? Wat droeve doop is dit aireed, Jezu! daar Gij mee gedoopt werd, Dat Uw angst zo opgehoopt werd, Eer menig mens U letsel deed?

Eer dat Gij met de doornenkrone Aan 't kruis gehangen werd ten tone, Eer dat U spies of nagel boord', Zijt Gij met bloedig zweet bedropen, Wiens dropp'len over d' aarde lopen! O! wie heeft immer zulks gehoord!

Wat zware last doet U zo drukken, Dat Gij U moet ter aarde bukken Van angst en innig harteleed? Wat perse doet te voorschijn komen, Gelijk een wijnpers, deze stromen Van bloed, waarmee Gij verft Uw kleed?

Wc kunnen slechts een gedeelte weergeven van het gedicht, dat 13 coupletten telt.

Het 10de moge hier nog een plaatsje hebben:

Ik voel, o Jezu! mij bewogen, En wense, dat uit mijne ogen Nu brak een zuivre tranenbeek, Die bij Uw purper bloed mocht vlieten, Om zo voor U slechts uit te gieten Mijn hart door medelijden week.

In „Eygbergse Zanglust" heeft Sluiter een gedicht „Jezus lijden veel en groot" op de wijs van Psalm 12. Hieruit nemen we over:

Gij lijdt ter dood, ja tot de kruisdood zelve. Ach! wat al smaad en pijn is hier aan vast. Gij zijt niet slechts verlaten van de elve, Maar wordt door Gods verlating zwaarst belast.

O diepe poel! o zee van veel ellenden! Indien men 't maar beschouw en recht bekijk',

Zo vallen U de rampen aan met benden: Geen ander smart is Uwe smart gelijk.

Het slot luidt aldus:

Zo wordt al Uw zwaar lijden mijn verblijden, Uw hoon mijn kroon, Uw pijn mijn medicijn, Uw doen mijn roem, waardoor ik 't al bestrijden Des vijands trots, en eeuwig Uw' zal zijn.

In zijn bundel „Gezangen", die 292 bladzijden bevat, schreef hij „Christus' heerlijkheid in 't diepste Zijner vernedering".

Zijn aangezicht is nat geweest van wenen, Maar 't heeft ook, toen het Hem beliefde maar, Gelijk de zon geblonken en geschenen, Toen zelfs Zijn kleed werd als het licht zo klaar.

Hij heeft zich van de krijgslièn laten vangen. Maar op Zijn woord zo vielen zij ter aard, Door vrees en schrik, met bleek-bestorven wangen; Zo maakt' haar slechts Zijn blote stem vervaard.

Gelijk een schaap is Hij geleid ter slachting, En stemmeloos als een zachtmoedig Lam: Maar midden in deez' uiterste verachting, Betoont Hij hem die Leeuw uit Juda's stam.

INDEX.

P.S. De werken van Willem Sluiter zijn verkrijgbaar bij een tweedehands boekhandel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen