LUISTEREN

Luisteren is een werkwoord. Dat wil zeggen, daar zit een handeling in. Er wordt wat verwerkt. Op de Jongelings-vereniging zijn er die steeds en bij iedere gelegenheid het woord weten te voeren. Dat is prachtig, want je kunt daar nu eenmaal geen stommetje spelen. Maar er zijn er ook die luisteren. Die door hun stilzwijgen niet minder actief deelnemen aan het onderwerp. Die het gesprokene wikken en wegen, het separeren en er dusdoende veel van opsteken.

Men moet in het leven op zijn tijd weten te spreken, maar ook weten te luisteren. Rustig aanhoren wat een ander zegt. Ik heb eens gelezen, dat op de wekelijkse openbare Bijbellezingen, die de bekeerde Joad da Costa te Amsterdam hield, onder de vele hoorders een zekere Schimmsheimer was, die nooit op die avonden ontbrak. Aan de discussie nam hij echter nooit deel. Misschien hebben de anderen gedacht: „wat een saaie man!"

Toen Mr. Isaac da Costa 28 April 1860 overleed, zeiden zijn vrienden: „wat jammer, dat we die Bijbellezingén nu niet meer hebben en ze niet hebben opgetekend!"

Toen kwam Schimmsheimer naar voren. Wat bleek? Na iedere lezing had hij alles thuis uit het hoofd opgeschreven. Hij had ze allemaal!

Die man verstond de kunst van het luisteren. Neem er een voorbeeld aan. Een godzalige ouderling zei mij eens: ik heb op de gezelschappen van de vromen meer lezingen getrokken uit hetgeen anderen zeiden, dan wanneer ik zelf sprak. Dat ons hart open mocht zijn voor het Woord Gods! Opengelegd door de Heiige Geest om het Woord te ontvangen. Om te luisteren als de jonge Samuël: „Spreek Heere, want uw knecht hoort!"

Th. de Waal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen