VRAGENBUS

C. K. te W. heeft eens een Dominee (buiten het verband der Geref. Gem.) horen zeggen, dat Gods liefde gaat over ieder mens hoofd voor hoofd. Hij vraagt of dit niet een gevaarlijke uitdrukking is.

Antwoord: Op zijn minst is het een onvoorzichtige uitdrukking, althans deze uitspraak eist enige toelichting.

Wanneer gehandeld wordt over de mededeelbare eigenschappen Gods, dat zijn de volmaaktheden van Gods verstand, wil, macht en heerlijkheid, dan komt ook ter sprake „de liefde Gods".

Wanneer we nu opslaan de „Redelijke Godsdienst" van Brakel, dan kunnen we daar lezen, dat de liefde Gods in zichzelf aangemerkt, de liefhebbende God Zelf is, waarom Johannes zegt: „God is liefde". Maar aangemerkt, ten opzichte van de voorwerpen, zo is ze of natuurlijk, op hoedanige wijze God Zichzelf als het hoogste Goed bemint, of vrijwillig, op hoedanige wijze God Zijn schepselen bemint. Zo is ze of de liefde der toegenegenheid en weldadigheid, of der welbehagelijkheid.

De liefde der toegenegenheid is of algemeen, waardoor God al Zijn schepselen als schepselen bemint, wél wil, onderhoudt en regeert. (Ps. 145 : 9); of speciaal waardoor God Zijn uitverkorenen van eeuwigheid aanmerkt en stelt tot voorwerpen van Zijn bijzondere liefde en weldadigheid. (Ef. 5 : 25).

De liefde der welbehagelijkheid heeft de uitverkorenen tot een voorwerp, als aangemerkt in Christus en bekleed met Zijn voldoening en heiligheid, in welk opzicht zij volmaakt zijn.

Om alle misverstand te voorkomen, zou ik liever de uitdrukking: „God heeft alle mensen hoofd voor hoofd lief" niet willen gebruiken. Een mens is niet „lief". Door de zonde is hij een vijand van God en Goddelijke zaken. Dat is „welbehagelijke" liefde. De algemene liefde waarover „Brakel" spreekt zou ik liever algemene goedheid Gods willen noe-

men. Deze betoont Hij aan alle mensen, maar met dit verschil, dat Gods volk de weldaden ontvangt uit Gods rechterhand, de wereld uit Gods linkerhand.

G. M. te G. schrijft naar aanleiding van mijn beantwoording over de vraag, die handelde over „Demas" het volgende: „Juist las ik dezer dagen in Comrie's Verzameling van leerredenen wat deze aangaande Demas schreef, n.1. „Een kind Gods kan zo dodig zijn, dat het schijnt, alsof de wereld en de dingen van de tijd zijn hart ingenomen hebben, gelijk wij zien in Demas, van wie wij geloven, dat hij een ware gelovige geweest is, hoewel hij de tegenwoordige wereld lief kreeg".

Op bladzijde 77 schrijft Comrie nogmaals, dat hij met andere uitleggers gelooft, dat Demas een gelovige is geweest, hoewel hij hem wel tot een waarschuwend voorbeeld stelt.

Ik ben schrijver dankbaar voor zijn opmerking. Ik wist niet, dat Comrie dat gezegd heeft. Maar dit behoeft nog geen inbreuk te doen op mijn zienswijze. Als U het antwoord nog eens goed leest kunt U zien, dat ik ruimte gegeven heb voor de opvatting van Comrie, hoewel ik zijn naam niet genoemd heb.

Zelf vind ik de uitdrukking in Gods Woord te pertinent, dan dat ik er een ander gevoelen op kan nahouden. Ik heb het nooit anders horen bepreken.

Aan G. M. te G. die een bepaalde uitdrukking in „Daniël" gevaarlijk vindt, zou ik willen adviseren U te vervoegen bij de hoofdredacteur. Het gaat niet op, dat ik daarop een antwoord geef, omdat ik een andere rubriek verzorg. Dank echter voor uw attentie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen