DE DIENST DER BARMHARTIGHEID

Bij de familie Jansen is een jarige in huis. 's Avonds komen enkele kennissen en ook de buren op bezoek. Wanneer men in een kring bijeen zit, worden eerst enkele opmerkingen gemaakt over het weer, dan over de laatste gebeurtenissen in het dorp en tenslotte komt het gesprek over de kerk

„Heb je gezien, dat de weduwe de Zwart Zondag ook weer in de kerk was? "

„O, ja? Ik heb liet niet gezien, maar waar zou dat mens toch van leven? "

„Weet je dat niet? Zij krijgt van Drees." „Van Drees? "

„Ja, ze is toch 65 jaar geweest en dan heb je recht op een uitkering van Drees."

„O. ja, dat is waar ook. Ik dacht er niet zo gauw aan, dat zij al 65 geweest is."

Verder wordt er over deze vrouw niet meer gesproken; men vindt dit heel gewoon, een vanzelfsheid.

Even later komt het gesprek op de weduwe de Wit. , .Erg, hè, zo jong nog en dan al haar man kwijt en dan nog met drie kleine kinderen."

„Waar zou ze toch van leven? ", zo vraagt een ander, „want met zulke kleine kinderen, kan dat mens toch ook niet uit werken gaan."

„Die! o die krijgt vast van de armen, want verleden week zag ik er een diaken de deur uitkomen."

„Hoeveel zou ze krijgen? "

„Ja, dat weet ik niet, maar vast wel heel wat, want gisteren zag ik haar oudste jongen rijden op een nieuwe fiets."

Gelukkig weet een ander uit het gezelschap te vertellen, dat die jongen die fiets van een oom cadeau gekregen heeft. Maar toch wordt er nog lang over dit gezin gesproken. Merkt U het op: over de weduwe de Zwart wordt niet meer gerept, maar over dat andere geval wordt uitgemeten tot en met. Dat die vrouw alleen voor de opvoeding van haar kinderen staat, met zo veel moeilijkheden te kampen heeft en zo veel verborgen leed moet meedragen, nee, dat komt niet in de gedachten op.

Gelukkig zijn niet alle mensen zo, maar, helaas komt het toch wel eens voor, dat er zo minderwaardig over gesproken wordt. Alsof het een oneer is als iemand van de diaconie onderhouden wordt. En men heeft niet in de gaten, dat men op zulk een wijze de diaconale arbeid naar beneden haalt. Ja, nog erger, feitelijk tast men de Goddelijke instellingen aan. Want naast de prediking van het Evangelie heeft God ook bevolen, dat we barmhartigheid zullen bewijzen aan alle mensen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs.

Het moet de kerk een eer zijn en blijven om de armen en behoeftigen der gemeente te helpen en te verzorgen. Dit mag de Kerk nooit uit handen geven, ondanks het pogen van de staat daar zich steeds meer in te dringen. Daarom moeten de diaconieën in deze tijd dubbel op hun hoede zijn en datgene wat hen van Godswege is opgelegd, zich niet laten ontnemen door de staat, met vaak zeer schoonklinkende woorden.

„Diaconos".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen