Warburton

RONDKIJK

Als er eens een goed boek op de markt kwam, zou ik dat in de rubriek „Rondkijk" aanhalen, is mij door de hoofdredacteur eens gevraagd. Met volle vrijmoedigheid kan ik dat doen van het opnieuw uitgegeven werk van John Warburton, „Weldadigheden van een Verbondsgod", dat dezer dagen van de persen van drukkerij fa. C v. Velzen te Krabbendijke ver. scheen. Het is de tweede druk, de eerste kwam uit in 1927, dus een kwart eeuw geleden. Intussen is er een nieuw geslacht gekomen, die mogelijk van Warburton nooit hebben gehoord, voor wie het goed is van dit boek kennis te nemen. Warburton weid geboren in de omgeving van Manchester, in 1776. Op zeer eenvoudige maarop treffende wijze wordt er in beschreven, hoe de Heere hem kwam te trekken uit de duistei'nis en over te brengen tot Zijn wonderbaar licht en ook, hoe hij door de onwederstandelijke drang des H. Geestes kwam tot de prediking des Woords. Dat het een zeer ernstige prediker moet geweest zijn, omschrijft zijn tijdgenoot J. C. Philpot, • predikant te Stamford (Eng.) in een voorwoord van dit boek, die er van zegt, dat Warburton een eerbiedwaardige verschijning was. Al$ hij op de preekstoel stond, had hij een ernstige uitdrukking op zijn gelaat, met een stem helder en klaar, sprekend met zoveel aandoening en gevoel dat zich rechtuit tot het hart richtte, als hij nooit van iemand anders gehoord had. Zijn gebeden — aldus ds. Philpot — waren eenvoudig, kin. deriijk, vol van eerlijke belijdenis en toch zulk een geest van vertrouwen ademend. Deftig was hij in zijn gebai*en, terwijl iedere uitdrukking van zijn tong de vergadering beheerste, bijzonder als zijn eigen ziel onder do zoete bedauwing en de verterende invloed was van de Trooster, de H. Geest.

Meen nu niet, dat het Warburton altijd voor de wind gegaan is, al was hij met grote genade bedeeld. Integendeel. Er hing gewicht bij hem aan de klok, zoals al Gods volk wedervaart. Hij had scherpe beproevingen in de weg der voorzienigheid door te maken, diepe zielsoefeningen, veel inwendige benauwdheid des Geestes onder de Wet, maar ook liefelijke vertroostingen en bekoringen dat de Heere getrouw en barmhartig is en een belonend en belofte.houdend God. De ups and downs in het genadeleven worden in dit boek op kinderlijk eenvoudige wijze beschreven; terecht is de titel , , Weldadigheden van een Verbondsgod, " want het genadeverbond was een zoet en geliefkoosd onderwerp voor hem, ohidat hij daarin al zijn heil en lust vond. Ds. Philpot zegt er van: Hij wist dat in dit weigeordineèrd Verbond getal en maat van al zijn beproevingen was vastgelegd, de lengte zijner dagen bepaald, alle nodige genade beloofd en een eeuwig gewicht der heerlijkheid verzekerd was. Zijn boek is derhalve een opsomming van de weldadigheden van een Verbondsgod; van God de Vader die hem verkoos, van God de Zoon die hem verloste en van God de H. Geest, die hem onderwees, leidde, zegende en vertroostte. Ik zie dit boek gaarne in handen van onze jonge mensen, met de wens dat zij iets van dat aanklevende leven aan de Heere dat Warburton had, mogen bezitten. Hoe moeilijk de weg in dit tranendal ook moge zijn, de Heere is geen karig God voor Zijn volk. Daar geeft dit boek in alle opzichten blijk van.

Een van de merkwaardige voorvallen die Warburton in zijn leven had, wil ik hier in 't kort aanhalen. Dat was toen hij ds. Huntington ontmoette. Iemand had hem eens diens boek: „Het Koninkrijk der hemelen ingenomen door gebed" ter lezing gegeven. Op de titel afgaande meende hij, clat het niets was dan „Arminiaans geklets, " maar bij het lezen werd hij er zo door getroffen, en voelde hij zoveel overeenstemming in zijn hart, dat hij de gelofte deed, als de Voorzienigheid hem nog eens naar de plaats zou leiden waar ds. Huntington woonde, hij hem dan zou gaan vertellen welk een zegen hij bij het lezen van dit boek gehad had.

Toen Warburton vele jaren nadien te Londen moest zijn om collecten in te zamelen voor de bouw van zijn kerk, werd hij herinnerd aan zijn belofte, om Huntington op te zoeken. Ge. zien de hoogachting die hij voor hem had zag hij er vreselijk tegenop, maar kwam toch tot het besluit. Bevend betrad hij diens studeervertrek, en wist geen woord uit te brengen. De oude ds. Hungtington zat aan tafel met zijn muts op, zijn bijbel lag open voor hem In Warburtons ogen moest zó de profeet Eila er hebben uitgezien. Tenslotte zei Warburton zijn boek , , Het Koninkrijk der hemelen" gelezen te hebben, wat hem zeer ten zegen geweest was.

De oude Hungtington keek niet eens naar hem op. Warburton werd daar verlegen van en zei: , , Het is genade als wij arme zondaren zijn."

— , , Er zijn veel arme zondaren, die van de zaak niets afweten" gaf Huntington ten antwoord.

— , , Ja" —-hernam Warburton" — ik geloof ook dat die er zijn; het is genade als de Heere ons brengt waar we aan de weet komen, dat we arme, verloren zondaren zijn."

Huntington deed alsof hij War. burton van zijn stoel wilde afkijken en herhaalde: „Er zijn veel arme zondaren, die van de zaak niets afweten." Niet erg bemoedigend voor Warburton. Hij stemde nogmaals met het gezegde van Huntington in en zei dat hij geloofde dat als God de dode zondaar levend maakt, zijn blinde ogen opent en hem doet zien dat hij een arme verloren zondaar is, hij hem dan niet verlaat, totdat Hij het ook in zijn hart doet verstaan, wat het is een verlost zondaar te zijn en doet weten wat de liefde van God is en de zoetheid daarvan, als Hij ze in het hart openbaart.

„Wat kent gij van die liefde Gods? " vroeg de oude dominé Huntington. Wat is zij? En wat zijn de vruchten daarvan als zij gekend en in het hart ondervonden wordt? "

Toen kreeg Warburton vrijmoedigheid te verhalen hoe de Heere hem gevonden had, midden in de zonde, hoe hij door ontdekking des H. Geestes zich dood-en doemschuldig had leren kennen, maar ook hoe de liefde Gods in zijn hart was uitgestort.

Het ijs was gebroken: Huntington weende van blijdschap en beiden loofden de Heere voor de vrije en ingehouden genade hen geopenbaard en bewezen. Hij opende zijn tafellade, gaf hem al het zilver dat er in was, met de woorden: , .Ik geef U dit voor uw huisgezin." Bij het vertrek schudde hij hem de hand en sprak: „Moge de Hee. re, de God van Abraham, Izaak en Jacob U zegenen en met U gaan."

Onze ouden leidden niet iemand haastiglijk de handen op. Ze proefden de geesten of ze uit God waren. Maar als er dan overeenstemming gevonden werd in de leidingen en wegen die de Heere met Zijn volk houdt, dan vloeiden de harten saam ineen. Als dat volk zich zó vindt, dan kunnen ze het wonder niet op: „Mij, de grootste der zondaren is barmhartigheid geschied."

Het verheugt ons, dat dit boek opnieuw is uitgegeven. Door een enkele aanhaling heb ik gepoogd er belangstelling voorte wekken. Onze jonge mensen moeten het zich maar eens aanschaffen. Wat men er voor uitgeeft (het kost fraai gebonden ƒ 6.90) is goed besteed. Het is stichtelijke lectuur van de beste soort.

RONDKIJKER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen