Jeugdproblemen in de Gereformeerde Gemeente

In Trouw van 8 Jan. lazen we het volgende bericht: , , Ook in de Ger. Gem. is sprake van een jeugdprobleem. Groeiden en bloeiden de J.V.'s na de bevrijding, momenteel wordt de ene J.V. na de andere opgeheven, al doet het landelijk orgaan „DANIëL" in dezen zeer verdienstelijk werk door goede leiding te geven."

Wij durven het bij ons zelf haast niet te erkennen, maar nu horen we het van buitenstaanders: Er is een jeugdprobleem in de Ger. Gemeenten.

We zijn vaak geneigd onze ogen voor dit urgente vraagstuk te sluiten en in ons hart leeft een stille hoop, dat het op cle duur met onze jeugd nog wel zal meevallen, maar daarmee is het probleem niet opgelost.

We kunnen ons allereerst cle vraag stellen: Waarin bestaat het probleem? Hierover hoeven we echter niet uit te weiden. Ieder clie met jonge mensen omgaat en ieder ouderpaar met opgroeiende kinderen, de onderwijzer in cle klas, de predikant bij zijn huisbezoek en cle ouderling in de catechisatie, allen maken ze dagelijks kennis met dit probleem.

De jonge mensen willen evenals hun vrienden genieten van de wereld. Wij allen zijn even verdorven als ieder werelds mens. Bij ons bestaan dezelfde hartstochten en gevaarlijke neigingen.

Onze jongelui willen genieten van cle wereld. Ze willen naar cle bioscoop, naar de ijsbaan, naar uitvoeringen en vul zelf maar aan.

De ouders weigeren dit.

De jongelui blijven boos en mopperend thuis, of ze gaan toch, ondanks cle waarschuwingen, smeekbeden en dreigementen van cle ouders.

En ziedaar, het probleem is geboren. •

Nu kunnen wij ons bij het oplossen van dit probleem op twee standpunten stellen.

In de eerste plaats kunnen we zeggen: Alles is in Gods hand. Hij zal wel voor Zijn volk zorgen. Wij kunnen er niets aan doen.

Bij het tweede standpunt gaan we van cle gedachte uit, clat we er zelf wel iets aan doen kunnen en clat het onze plicht is, met alles wat in ons vermogen ligt, de jeugd op het goede spoor te houden.

De eerste methode is al zeer symplistisch: Wij kunnen er

zelf niets aan doen en laten dus alles maar aan God over. Het is wel zeer opmerkelijk, clat deze ingewortelde gedachte in onze kringen veel voorkomt.

En clat is heel erg jammer.

Want als deze idee onder ons leeft, dan kunnen we gerust alle pogingen om onze kinderen in het goede spoor te leiden wel laten varen. Dan kan cle onderwijzer zijn school wel sluiten en cle dominee hoeft zich niet langer te vermoeien om Zondag en in dc week het Woord te verkondigen. Dan kunnen we onze handen slap laten hangen en onze muurtekst van Bid en Werk wel omgekeerd aan de wand hangen. En als we in cle Bijbel gaan onderzoeken, waar we deze gedachte kunnen gronden, dan kunnen we net zo lang cle „foutive bladzijden uitscheuren, tot we de kaft overhouden. Misschien zullen er onder ons zijn, die verontwaardigd het hoofd schudden; die mompelen van werkheiligheid en remonstrantse neigingen.

Maar laten we hier even voorop stellen, dat we 't niet hebben over de bekering of zelfs ook maar over de kwestie om cle jeugd belangstelling aan te brengen voor God en Zijn dienst. Ons probleem gaat over de vraag: Iloe houden we onze jongens en meisjes weg van de plaatsen van vermaak en hoe brengen we ze in een sfeer waar ze minder zonde doen en geen aanstoot geven aan cle kerk en de wereld.

Hier ligt voor ons, besturen en leden van de jongelingsvereniging, een taak.

Zonder ons te vergelijken met de Bijbelheiligen, durven we toch zeggen, dat wij evenals zij cle taak hebben, om „vroeg op zijnde" de geboden des Heeren niet alleen na te komen, maar ook uit te dragen aan alle creaturen. Hoe onmachtig wij tot dat werk zijn, hoe onwaardig wij ons daartoe voelen, hoe dom we ook in 's hemels wegen zijn, het schriftwoord Bid en Werk draagt ons die taak op. Het woordje „Bid" zegt ons duidelijk, dat we tot dat werk onbekwaam zijn, maar het geeft ons tevens cle weg aan hoe we die bekwaamheid en vrijmoedigheid verkrijgen kunnen.

Ieder leider of bestuurder van een jeugdvereniging en ieder die buiten het jeugdverband wel eens iets voor het „jonge volk"" heeft willen doen, die heeft ervaren hoe moeilijk die taak is. De ene keer lukt zijn doel en dan vindt hij zich zelf een hele piet; een andere keer loopt alles mis en krijgt hij niet anders dan kritiek te incasseren. Na herhaalde vergeef-

se pogingen verslapt de moed. Hij wordt daardoor door predikanten en ouderlingen op de vingers getikt. Hij wordt door de wereld uitgelachen en bespot. Kortom hij bevindt zich trots al zijn goede bedoelingen in een zeer vervelende positie.

Kerk en wereld becritiseren zijn werk.

En niemand die hier van toepassing brengt het Schriftwoord: Wie is .tot deze dingen bekwaam!

Zo iemand ontzinkt de moed, daar hij op de duur meer vijanden krijgt dan vrienden en hij vraagt zich angstig af: Ben ik wel in de goede weg?

Dan ligt al spoedig de gedachte voor de deur: Ik kan het niet en laat alles aan God over.

En wij kunnen het ook werkelijk niet. . . . Als God het niet verhoedt, waar moet het dan met onze jeugd naar toe!

Wij bevinden ons op een hellend vlak.

Hoe onpeilbaar diep zal de afgrond zijn waar we met heel onze jeugdbeweging in storten als niet Bid en Werk!

Er is een oplossing.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen