WANTOESTANDEN

Wat zou de nieuwe standplaats brengen? De aankomst op het eiland gaf niet veel hoop dienaangaande. Niemand van de inlanders stak een hand uit. Onverschillig stonden ze te kijken, toen de boot aanlegde. En het huis, dat hun werd toegewezen, was helemaal niets bizonders. Het was een vervallen woning, zonder kamers en met twee kleine ingangen, die niet gesloten konden worden. Er moesten kamers gevormd worden door het opstapelen van kisten en koffers. Behalve de zendeling en zijn vrouw, moesten ook de zendeling-arts en diens vrouw in die ruimte huisvesten.

Daar stonden ze dan, helemaal alleen onder de menseneters. Alleen? Gelukkig niet: er was een Beschermer, Die in de grootste noden zou kunnen uithelpen. In de schuilplaats des Allerhoogsten zouden ze veilig zijn.

Al spoedig zouden de aangekomenen te weten komen hoe de uitleving van de bewoners van Somosomo was. De jongste zoon van de koning was door een ongeval gestorven. De begrafenis zou met alle plichtplegingen plaats hebben. De vrouwen van de overledene wisten zeker, dat ze hun man moesten volgen in de dood. Ze zouden geworgd moeten worden. Dicht bij het huis van Hunt zou dit vreselijke plaats vinden. De zendeling en de arts konden het niet laten voor de ongelukkigen te pleiten en te maken, dat het onmenselijke bedrijf niet zou doorgaan. Ze wonnen echter niets. Heel verontwaardigd waren de vader zowel als de oudste broer van de gestorvene, als ze hoorden, dat die vreemden wilden dat het aloud gebruik zou worden afgeschaft.

Wat moest Hunt doen? Volhouden was het enige dat hem voor ogen stond. Hij schreef aan een vriend: „Ik ben besloten door de genade Gods te doen wat mogelijk is. Wij hebben ons aan een glorierijk werk verbonden, laat ons het trouw ten uitvoer brengen. Dat, wat ons ontmoedigen kan, neemt toe, maar zou God ons niet genoeg zijn? "

Ja, de tegenstand zou groter worden. Vooral toen er velen door besmettelijke ziekten werden aangetast en stierven. De blanken kregen de schuld en stonden elke dag bloot aan allerhande plagerijen. Het huis mocht niet gesloten worden en vanuit de opening, die toegang tot het huis verleende, keken de inlanders onbeschaamd naar binnen om te zien wat daar voorviel. Een zoon van de koning kwam zelfs naar binnen en trok de blanken naar buiten om ze daar af te ranselen met een knots. Dan weer nam hij al de voorraad weg, die in huis was, en at het voor hun ogen op.

Verschrikkelijk was het om aan te zien wanneer er mensenvlees op vuuqootten werd gebraden. Die vuurpotten hadden een vaste plaats in de nabijheid van Hunts huis. Mevrouw Hunt deed de gordijnen dan dicht om het afschuwelijke niet te kunnen zien. Maar dat moest niet. „Als je de boel niet open doet, steken we het huis in brand, " schreeuwde de menigte. „Het wordt hoog tijd, dat jullie vertrekken, " zeiden de hoofden tot Hunt en de arts.

Maar vertrekken, daar dachten de mannen niet aan. Hunt schreef: „Wij antwoordden hun, dat we niet zouden weggaan, vóór zij ons wegjoegen. Gode zij dank, naarmate zij ons haten, voel ik mijn liefde voor hen groeien en ik ben vast besloten, mij ter wille van hen te verteren tot op de dag, dat God en Zijn kerk mij van hier wegroepen. En zo denken wij er allemaal over."

„Gaat naar een ander eiland, " sprak kapitein Wilkes van de Amerikaanse marine, die het eiland bezocht.

Op dit aanbod werd niet ingegaan.

Zo sukkelden ze het eerste jaar door. Het tweede schonk ook niet veel goeds. Er was voortdurend strijd. De krijgsgevangenen werden naar de vuuqootten gebracht om de verschrikkelijke dood te ondergaan. De vensters en deuren van het zendingshuis werden gesloten. Vreselijk tierden en joelden de kannibalen rondom het huis. Wat zouden ze in hun schild voeren? Zouden ze het huis in brand steken? Angstig zaten de blanken bijeen, wachtend op de dingen die komen zouden. Wachtend? Ja, maar ook biddend. Ze dachten dat hun laatste uur was aangebroken. Ze konden zich wel voorbereiden op de dood. Daar lagen ze op de knieën, worstelend aan de troon van God.

En welk antwoord kwam er? Zouden de woestelingen binnen komen? Neen, want het was hun ure nog niet en dan moest er uitkomst komen. Hoe zou de Heere ze redden? Heel eenvoudig: het rumoer verstomde; het werd doodstil. Wat was er dan gebeurd? We weten het niet. Was het wellicht als oudtijds bij Loth? Waren ze met blindheden geslagen? Dat is wel zeker, dat Hunt en de zijnen deze nacht nooit meer hebben vergeten. Het is een mijlpaal geworden op hun levensweg, een Eben-haëzer.

In ditzelfde jaar kwam er weer een aanbieding om het eiland te verlaten. Nogmaals werd geweigerd. Standvastig bleven ze bij het besluit om Somosomo niet in de steek te laten. Eensdeels omdat hun plicht hen riep, maar anderzijds omdat er ritselingen van leven merkbaar waren.

De eerste, die het christelijk geloof aan zou nemen, zou door de oudste zoon van de koning worden gedood. Ongelukkigerwijs was die eerste een broer van de koning, die door de geneesmiddelen van de zendeling-arts van een vreselijke ziekte genezen werd. Hij moest wel kiezen voor de God van de arts. De doodstraf kreeg hij niet, en van dat ogenblik nam de tegenstand af.

Meerderen volgden het voorbeeld om zich te geven voor Christus. Al was die bekering wellicht niet van het echte stempel, toch was het een middel, dat Hunt meer ingang zou krijgen en dat er schandelijke gebruiken te niet zouden gaan.

Het leven van krijgsgevangenen werd gered en het gebeurde ook, dat weduwen niet meer werden geworgd bij het sterven van hun man. Het ging in de goede richting.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen