DONKER HEIDENDOM ZONDER GOD IN DE WERELD.

Zeer ingewikkeld zijn bij de Toradja's de gebruiken bij de begrafenis. Slechts vorstelijke personen en voorname families houden zich, zoveel doenlijk is, aan de voorschriften. Bij die dodenverering doet men alles om met de zielen niet in conflict te komen. Het onderhouden van de verschillende voorschriften maakt het leven van de Toradja's voorspoedig. Diep verscholen ligt in de zielen de gedachte: „doe dit en ge zult leven", dat eenmaal het grote gebod van de Heere aan de eerste mensen was.

Van de geesten zijn ze bang. Als iemand een overtreding doet, die niet gemerkt wordt door de geesten, dan is het geen overtreding, want de zielen waren immers niet verstoord. Het kan best gebeuren, dat een andere keer een zelfde kwaad wel als kwaad zou aangerekend worden, naar gelang de geesten gehumeurd waren. Hieruit volgt, dat er slechts erkenning van schuld is, als het kwade gevolgen met zich brengt, als men een overtreding doet. Er is dus geen zedelijke schuld. De heiden-Toradja heeft niet te doen met een heilige God, die het kwade niet kan gedogen en van elk mens eist de volkomen onderhouding van Zijn geboden, maar hij heeft te maken met (schrik niet) 7777 verbodsbepalingen. Deze bepalingen kent de Toradja niet alle en zeker kan hij ze niet alle nakomen.

Overtredingen brengen alleen tijdelijke straf met zich mee; eeuwige straffen bestaan niet. De mens zit op de troon en hij wil met een God van de Christenen niets te maken hebben, tenzij de Geest des Heeren er aan te pas komt. Een heidenpriester vertelde aan een zendeling: „Ik heb liever de 7777 geboden en verboden der Toradja's, clan de 10 geboden der Christenen, want de 10 geboden der Christenen vragen het hele hart, terwijl er bij de 7777 voorvaderlijke geboden en verboden altijd nog de vrijheid van de mens overblijft. Ik zou wel Christen willen worden, wanneer ik met hanengevechten en dobbelen mocht blijven doorgaan." De heidenen zijn dus zoekers van zichzelf. Men houdt wel rekening met de machten en krachten, die door God in de schepping zijn gelegd. Zo leeft het volk, zoals de apostel Paulus zegt (en die heeft het in de heidenwereld ondervonden): „zonder Christus, vervreemd van het burgerschap Israels, en vreemdelingen van de verbonden der belofte, geen hoop hebbende en zonder God in de wereld."

Zo hebben geslacht na geslacht geleefd en leven er nog duizenden in een stikdonkere duisternis. Als het evangelie des kruises er niet wordt gebracht, dan leven en sterven deze mensen zonder ooit van God te hebben gehoord.

Onder deze Toradja's wordt het Woord Gods gebracht. Beseffen we de haast onmenselijke taak, die op de schouders van de uitgezondenen rust? Hier moet de Boodschap gebracht worden, dat we allen in zonden ontvangen en geboren zijn, en allerhande kwaad zijn onderworpen; dat de mens niet op de troon zit, maar dat de Heere de teugels van het wereldbestuur in Zijn handen heeft en alles doet naar de raad van Zijn eeuwige wil; dat wij God hebben te dienen en Hem hebben te vrezen, niet als een slaaf maar als een kind; dat alleen door het volkomen offer van de Zoon des Vaders er zaligheid te zoeken en te vinden is.

Welk een opdracht! In eigen kracht zal het niet gaan. Maar zij, die gezonden zijn door de grote Zender, zullen ook Diens bijstand ondervinden en wat zullen de vruchten dan goed zijn: vruchten tot verheerlijking van Gods vrije genade!

M. NIJSSE,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen