Verkiezing en verwerping

(8)

„Gelijk Hij ons uitverkoren heeft in Hem (nl. Christus), voor de grondlegging der wereld, opdat we zouden heilig en onberispelijk zijn voor Hem in de liefde!" Dat is de roemtaal van de Apostel Paulus in Efeze 1 : 4, waarmede hij dan de tvijze aangeeft, waarop de verkiezing Gods heeft plaats gevonden. Er is echter over het „hoe" der verkiezing nog meer te zeggen.

Niet alleen ten opzichte van Christus, maar ook ten aanzien van de uitverkorenen zelf is er door God de Heere een bepaalde wijze of manier van verkiezen gevolgd.

En daarover spreken we nu, als we er op willen wijzen, dat de verkiezing geheel individueel is geschied. Individueel d.w.z. streng persoonlijk!

God kent zijn verkorenen hij name. Niet één van al de uitverkorenen is er, of zijn personele naam staat in het Boek des Levens opgetekend. Het is met de verkiezing zo terecht als het bij Jesaja heet: Ik heb u bij uw naam geroepen; gij zijt de Mijne!" (43 : 1).

Er zijn ook heden ten dage stromingen en sekten, die er heel anders over denken. Die wel van een verkiezing spreken, maar dan in massale zin. Zij beschouwen de verkiezing niet als particulier, maar als generaal. Zo zeggen zij, dat Israël uitverkoren is geworden om het volk des verbonds te zijn. Dat het geslacht van David is uitverkoren om koningen voort te brengen. Dat de stam van Levi is verkoren om het priesterambt te bedienen. Dat de Grieken zijn uitverkoren om wijsgeren aan de wereld te geven. En dat de Romeinen zijn uitverkoren om rechtsbepalingen in het leven te roepen, enz. enz.

En nu behoeven we dat niet te ontkennen; we kunnen zelfs van harte toe-

stemmen, dat er bij God ook zulk een verkiezing is, waardoor Hij het ene volkof het ene geslacht roept tot dingen, die een ander volk of een ander geslacht voorbijgaan. Maar het gevaarlijke van deze stelling is, dat men heel de verkiezing Gods in zulk een massale verkiezing doet opgaan. En dat men het dus voor-Stelt, alsof er geen particuliere verkiezing tot zaligheid zou bestaan.

Daarentegen leert de Schrift ons duidelijk, dat er wel waarlijk een persoonlijke verkiezing is, die niet slechts de geslachten en families, maar ook de enkelingen raakt.

Er zijn dan ook geen gehele volken ter zaligheid uitverkoren. Geen gehele naties, maar enkelingen uit de naties en volken worden toegebracht. De verloste gemeente juicht in de hemel, naar luid van Openbaringen 5 : 9: Gij hebt ons Gode gekocht uit alle geslacht en taal en volk en natie: Gekocht uit allerlei volk d.w.z. dat er van het volk zelf een groot deel niet gekocht, en dus niet verkoren is geworden.

En zomin er gehele volken zijn verkoren, zomin zijn er ook gehele families uitverkoren. O, zeker, er zijn van die heerlijke uitzonderingen (waarover we in het volgend artikel nader hopen te handelen), waar het schijnt alsof elk lid van het gezin, door de hand van Gods verkiezende genade is aangeraakt, maar dat blijven dan toch uitzonderingen. En wie de geslachtlijst dezer zeer bevoorrechte families nagaat, zal toch bemerken, dat er helaas Ezau's onder de broederen waren, en dat het van die families toch ook geldt, wat de Heiland van de kring Zijner jongeren moest getuigen: „Maar één uit u is een duivel!"

De gewone gang is dan ook, dat het zeer duidelijk blijkt, hoe er in de geslachten sommigen tot het geloof Christus komen, en anderen weer Hem stout verwerpen; dat er overal mirten tussen de distels groeien; en dat er geen koren is zonder een nog groter hoeveel-O O heid kaf. in

Met kracht roept de verkiezing Gods ons toe, dat genade geen erfgoed is. Godvrezende ouders kunnen hun kinderen niet tot bekering brengen; en goddeloze ouders kunnen het genadewerk Gods in hun kinderen niet te niet doen.

Izak zal voorzeker evenveel zorg aan de godsdienstige opvoeding van Ezau besteed hebben, als aan die van Jacob; misschien nog wel méér, want hij hield meer van zijn oudste zoon; maar toch was er bij Ezau geen vrucht te zien. Samuël heeft ongetwijfeld zijn zonen met de inzettingen des Heeren bekend gemaakt, maar de Schrift zegt: „Zijne zonen wandelden niet in zijn wegen."

En ook het tegenovergestelde wordt gezien. De afgodische Jerobeam had een zoon, in wie „wat goeds voor de Heere" gevonden werd. En koning Amon was een verklaard vijand van Jehovah, maar zijn achtjarig zoontje Josia had lust om de Heere te vrezen. Zo bewijst dit dan, dat de verkiezing particulier, individueel, persoonlijk is; en dat het niet is desgene die wil, noch desgene die loopt, maar des ontfermenden Gods.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen