Communistische gevaren

RONDKIJK

Deze keer wil ik de blik een weinig verder richten dan ons kleine land. Ons oude Nederland, eertijds een mogendheid die in de rij der volkeren meesprak, is tot een vazalstaat van de grote mogendheden geworden. Ons grote koloniale bezit Indië, zijn we kwijt, in de loop van de jaren zijn we tot een kleine staat teruggevallen. Een kleine staat, die, hoewel zelfstandig en gelukkig nog onder de dynastie der Oranje's, in grote mate afhankelijk is van de grotere mogendheden. Neem maar het herstel na de laatste wereldoorlog: was menselijkerwijs gesproken Amerika niet finantieel bijgesprongen met Marshall dollars, we waren de debacle niet zo spoedig te boven geweest. En er zijn meer punten aan te voeren, de inschakeling van ons defensie-apparaat in de West-Europese verdediging wijst er ook op.

Als wij de volkeren-geschiedenis van de laatste 50 jaar nagaan, is de situatie wel grondig veranderd. Telde men vóór de eerste wereldoorlog acht grote mogendheden, n.1. Engeland, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, de Verenigde Staten, Rusland, Japan en Italië, is er thans maar sprake van twee, n.1. de Verenigde Staten van Amerika en de Sovjet-Unie. Vroeger werd de wereld beheerst uit West-Europa, uit Londen en Parijs, thans vanuit Washington en Moskou. We doen in Daniël V> SJ wel niet aan politiek, maar uw rondkijker meent, dat hij daar wel eens een keer de aandacht op mag vestigen. We zijn er als land nauw bij betrokken. Daar komt bij dat twee nieuwe wereldmachten in opkomst zijn, nl. communistisch China met 500 millioen inwoners en India met 300 millioen. West-Europa takelt al meer af en de invloed van deze Aziatische staten doet zich al meer gelden. Er is een dreiging uit het Oosten, die tot nadenken stemt De Sovjet-Unie, die tot voor 1939 weinig internationale moeilijkheden veroorzaakte is thans, mede door zijn bijdrage tot de eindoverwinning in de tweede oorlog, een van de machtigste mogendheden geworden, ook in Europa. In Oost-en Midden-Europa heeft de Sovjet een gordel van satellietstaten weten te scheppen, waardoor het communisme een steeds groter gevaar voor de wereld is geworden. Dit is werkelijk onrustbarend, vooral sedert in 1949 het regime van Tsjang-Kai-Sjek in China verdreven werd doordat van de communist Mao-tsetjoeng.

Daartegenover staat Amerika, met zijn enorme industriële en finantiële kracht. De Verenigde Staten is als de machtigste mogendheid ter wereld uit de laatste wereldoorlog onverzwakt te voorschijn getreden, en bleek zelfs in staat en bereid, zijn bondgenoten weer op de been te helpen. Met enorme kosten bracht het de atoombom te voorschijn; het kreeg de leiding van de z.g. „vrije wereld" tegen de dreiging van het communisme.

Deze twee machten staan dus tegenover elkaar. Nu is het opmerkelijk, dat men in Amerika veel anti-communistischer is, dan in West-Europa, terwijl laatstgenoemde geheel in de gevarenzone ligt bij een e.v. Russische aanval. Hoewel het aantal communisten in Amerika zelf gering is, (40.000 op een bevolking van 150 millioen) zien de Amerikanen dit gevaar beter dan de Europeanen. Denkt men achter de Amerikaanse atoombommen veilig te zitten ? Vergeten we niet, Rusland heeft ze ook! Jaar in jaar uit groeit de militair-economische macht van de Sovjet-Unie en haar satellietstaten en wel in zo'n tempo, dat velen in West-Europa er geen flauw begrip van hebben. Ook in Nederland heerst te dien opzichte een verbazingwekkende gerustheid en zorgeloosheid. Men acht een Tour de France en een nieuwe loonronde blijkbaar veel belangrijker dan de dreiging uit het Oosten.

In een socialistisch weekblad las ik dezer dagen van Dr L. de Jong, een man die wel eens achter de schermen kijkt, een opmerkelijke uitspraak. Hij schrijft: „Waarom weigeren wij in het Westen deze zaken reeël te zien? Omdat, zo dunkt mij, het helder besef van de werkelijke gevaren, die ons bedreigen, velen onzer zou dwingen, een flink deel van onze aangename levenswijze op te geven en dat doen wy niet graag. Voor mij staat vast, dat onze situatie in wezen niet verschilt van die in Engeland in Mei 1940, toen daar de regering-Churchill het tijdelijk recht verkreeg, vrijelijk te beschikken over goed en bloed van alle burgers."

Dat schrijft een socialist. Zitten we niet neer in vleselijke gerustheid? Het is nodig, ook als jonge mensen, ons op die zaken, van zo geweldig ingrijpende aard te bezinnen. Niet, om ons vast te klemmen aan een machtig land als Amerika, maar er op te letten, hoe God de wereld regeert. Te midden van die botsingen en dreigingen van wereldmachten, staat de Kerke Christi, als het kleine kuddeke, niet in tel, straks misschien verdrukt en ten bloede toe vervolgd. En toch, het zal de wereld overwinnen. Daarom is het zaak, daartoe te behoren. Geruchten van oorlogen — dat omvat ook deze dreigingen — aardbevingen in verschillende plaatsen — we lezen het wekelijks! — het wijst naar het Woord Gods op het naderend eindgericht. Ik schrijf dit niet om vrees in te boezemen, maar er mocht een haasten en spoeden uit geboren worden om geborgen te worden in Hem, die alle macht heeft in hemel en op aarde. Opdat naar het woord van de Spreukendichter, onze armoede ons niet overkomt als een wandelaar en ons gebrek als een gewapend man.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen