Over emigratie

RONDKIJK

Emigratie is een uitheems woord, dat in de loop van de tijd internationale betekenis heeft gekregen. Men kan het vervangen door landverhuizing. Er wordt onder verstaan het verlaten van het land waarin men geboren en getogen is om in den vreemde een geheel nieuw bestaan op te bouwen. Emigreren blijkt tegenwoordig een manie te zijn; we hebben de laatste tijd emigranten zien vertrekken uit onze naaste omgeving, waarvoor zo op het oog niet de minste reden was. Althans niet uit economisch opzicht; wanneer men een goede betrekking heeft, is er o.i. geen reden om naar een ander land te verhuizen. In het boekje over emigreren, dat onlangs bij De Banier N.V. verscheen vind ik het prijzenswaardig, dat beslist wordt afgeraden wanneer men een goede baan heeft met een redelijk inkomen, naar een ander land te vertrekken. Gewoonlijk wordt de situatie in het buitenland te veel veridealiseerd en wanneer men er eenmaal is, valt het in de meeste gevallen tegen. Dan vallen veel verwachtingen in duigen. Emigreren betekent: hier alles achterlaten, familie, vrienden en bekenden en een geheel nieuw leven beginnen! Een nieuw leven in een vreemd land, waar andere gewoonten heersen en waar men bovendien het risico loopt te worden tegengewerkt. In Canada, waar veel emigranten heen trekken, heerst op heden in sommige streken werkloosheid. Dan zien ze de Nederlanders — die overigens wel gewild zijn — aankomen! In de brief van Ds Heerschap in de laatste Saambinder, was tussen de regels door te lezen, dat het er niet zo rooskleurig is. Misschien dat mijn beschouwing niet deugt, maar ik meen dat er economisch genomen een halve eeuw geleden méér reden toe was uit ons land te vertrekken dan thans. We hebben intussen een dichtbevolkt land gekregen met over de 10 millioen mensen; het is echter wel opmerkelijk, dat er in ons dichtbevolkte land zoveel werk is en een zekere mate van welvaart heerst. Ook al is alles duur.

Wie in een ander land komt, moet om zich een bestaan op te bouwen veel dingen, ook veel comfort dat men in Holland had, ontzeggen. Wij, Hollanders, zijn gesteld op gezelligheid, we richten naar dat onze beurs het toelaat onze huizen gezellig in, maar in den vreemde gaat het allereerst om „the struggle for life", de strijd om het bestaan. Al moet men dan om zo te zeggen op een veilingkist achter een oude kachel zitten, inplaats van in een leuningstoel — het moét, men moet zich dit alles maar getroosten. En geloof nu maar gerust, dat emigranten niet alles naar hun familie schrijven wat, voox'al in het eerst, wordt doorgemaakt! Ik spreek nu maar niet van heimwee, terugkeer is in de meeste gevallen, uitzonderingen buiten beschouwing gelaten, niet meer mogelijk.

Bij sommige emigranten geldt niet het economische motief, maar de angst voor het communisme. Dat is al heel dwaas! Men moet wel een all round wereld-strateeg zijn om te kunnen weten, waar de Sovjet zijn zetel zal nemen! Men kan dit niet weten! Bovendien wie dit op deze wijze wil ontlopen, om elders een stil en gerust leven te leiden, is niet op zijn plaats. Dan kiest men eigen wegen en de Heere zou ons dan wel in veel zwaarder wegen kunnen brengen.

De redenen waarom men besluit om eigen land te verlaten, een andere nationaliteit aan te nemen, cm zich daar een bestaan te verwerven, moeten dus wel gemotiveerd zijn. Een van de voornaamste vragen mag daarbij wel zijn: „zal ik en mijn nageslacht er God kunnen dienen naar Zijn Woord? " Er wordt zo vaak geredeneerd als er geen kerk is, lezen we maar een preek, maar wat komt er op de lange duur van de huisgodsdienst terecht? Wij achten het een voorrecht dat met name in Canada z.g. zendingsposten van de Geref. Gemeenten zijn gekomen, waar men van heinde en ver op de dag des Heeren kan bijeenkomen. Ook zijn hier en daar kleine groepen tot een zelfstandige gemeente geïnstitueerd. Canada is echter een onmetelijk land, van de afstanden daar, hebben we hier niet het min& te begrip. Het blijft dus altijd moeilijk. Ook in geestelijk opzicht betekent emigreren dus een zeer gewichtige stap in het leven. Het materiële mag nooit de boventoon voeren, de hoofdzaak mag nooit zijn hoé we door het leven komen, (hier in Nederland ook niet) maar wel hoe komen we er uit. En wanneer de vraag domineert, hoe kom ik met God verzoend, zakt het materiële naar onder.

Dat ik dit alles zo schrijf is ietwat pessimistisch voor adspirant-emigranten, die er ongetwijfeld onder onze lezers zullen zijn, maar ik meende dit eens naar voren te moeten brengen. Ik wil daarmee geenszins beweren, dat emigreren niet geoorloofd zou zijn en dat iemand die doorzettingsvermogen heeft, in de vreemde niet zal slagen. Het is echter wel nodig te weten waarom men gaat en hoé men gaat. Bij verandering van onze betrekking in eigen land, veranderen van woonplaats enz. dient men dit ook te weten. Wil het goed zijn, mogen we niets buiten de Heere om doen. Hoe nodig is dat dan niet bij het vertrek naar een ander werelddeel! En als men met de Heere gaat en zich daarvan bewust is, komt men alle moeilijkheden door. Want met de Heere kan men overal zijn.

RONDKIJKER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen