VRAGENBUS

De J.V. te A. vraagt: Hoe komt het dat men zich in het algemeen gemakkelijker volwassen laat dopen, dan dat men aan het avondmaal gaat? . Dit in verband met cle derde vraag aan de volwassen dopeling.

Antwoord: De vragen, die gesteld worden in het formulier om de Heilige Doop te bedienen aan volwassen personen, zijn moeilijk te beantwoorden vragen.

De derde vraag luidt: „Of ge gelooft, dat Jezus Christus, Die tegelijk waarachtig en eeuwig God is, en waarachtig mens, Die Zijn menselijke natuur uit het vlees en bloed der maagd Maria heeft aangenomen, u tot een Zaligmaker van God geschonken is; en dat gij door dit geloof ontvangt vergeving der zonde in Zijn bloed, en dat gij een lidmaat van Jezus Christus en van Zijn kerk, door de kracht des Heiligen Geestes zijt geworden? "

Als we deze vraag rustig lezen, dan blijkt er uit, dat cle opstellers van het formulier op het standpunt staan, dat cle dopeling iemand is, die het waar zaligmakend geloof bezit. Dit standpunt

is Bijbels. Als ge de geschiedenis leest van de Moorman, dan zult ge bemerken, dat Philippus de vraag stelt: Indien gij van ganser harte gelooft. „De inhoud hiervan is dezelfde als in de derde vraag van het doopsformulier voor volwassenen wordt gevraagd. Dit blijkt uit het antwoord van de Moorman als deze zegt: , .Ik geloof, dat Jezus Christus de Zoon van God is." Als u vraagt waarom men in het algemeen gemakkelijker tot de volwassen doop komt, dan tot het avondmaal, ben ik het toch niet helemaal 'met u eens. De praktijk bewijst, dat het voor de persoon, die ongedoopt is juist zo moeilijk is om zich te laten dopen, omdat er zulke ingrijpende vragen worden gesteld. De beantwoording der vragen met „JA" in het midden der gemeente, dus op heilig terrein, staat gelijk met een eed. Vandaar juist de schuchterheid om tot zo'n daad te komen. In de 40 jaren, dat ik belijdend lid der Geref. Gemeente ben heb ik het maar weinig meegemaakt, dat een volwassene zich liet dopen.

En 1111 de gang naar het Heilig Avondmaal. Hoewel we geen hia ten kenners zijn kunt U gerust geloven, dat vele mensen op gronden, die niet houdbaar zijn voor de eeuwigheid, toch hun plaats innemen aan de heilige dis. Er is naar mijn mening meer een doorvloeiing bij het sacrament des Avondmaals, dan bij de doop van volwassenen.

/. V. te R. vraagt: „Is Mordechai een sluwe Jood, die eigen voordeel en eer op het oog heeft of is hij een Godvrezende Jood, die het welzijn van zijn volk beoogt? "

Antwoord: Het gaat natuurlijk niet aan om de gehele geschiedenis van Esther te behandelen. Ik mag veronderstellen, dat die bekend is, maar ik wil alleen die zaken opnoemen, waaruit blijkt, dat Mordechai de welstand van zijn volk bedoeld heeft.

Mordechai, oom en pleegvader van Esther, staat haar als zij koningin geworden is met raad en daad terzijde. Als zij enige twijfelingen toont om naar de koning te gaan, zegt Mordechai: „Beeld 11 niet in uw ziel, dat gij zult ontkomen in het huis des konings, meer dan al de andere joden. Want indien gij enigszins zwijgen zult te dezer tijd, zo zal de Joelen verkwikking en verlossing uit een andere plaats ontstaan, maar gij en uws vaders huis zult omkomen: en wie weet of gij niet om zulke tijd als deze is tot dit koninkrijk gekomen zijt." Dachsel merkt bij deze tekst het volgende op: „Hoe wondervol en sterk was dit geloof van Mordechai, dat door alle donkere wolken heenzag en midden in het hevigste onweder een vrolijke straal der verlossing zag. Ilij zag de dag van hun algemene ondergang bestemd, hij wist, dat de geboden der Perzen onherroepelijk waren, maar hij wist ook, dat er een Messias moest komen, en hij was zo bekend met de samenhangende beloften, die Hij aan Zijn kerk gedaan had, dat hij in vast vertrouwen daarop, zonder de dreigingen der mensen te vrezen, midden door deze wrede aanslagen heen, reeds Israëls redding zag. De overwinning, die alle vrees en al het woeden der wereld overwint, is ons geloof."

Een ander theoloog merkt bij deze tekst op: Al staat hier de Naam des Heeren niet uitgedrukt, toch wordt hier de Verbondstrouw Gods door Mordechai groot gemaakt. Hij spreekt het hier uit, dat de Heere Zijn beloften niet zal verbreken. Het voortbestaan van het Joodse volkgelooft hij met al de kracht zijner ziel, gewaardeerd door de trouwe Gods." Op nog een andere uitspraak wil ik wijzen. In het laatste hoofdstuk van het boek Esther lezen we: „Want de Jood Mordechai was de tweede bij de koning Ahasveros, en groot bij de [oden, en aangenaam bij de menigte zijner broederen, zoekende het beste voor zijn volk, en sprekende voor de welstand van zijn ganse zaad."

Deze woorden herinneren aan Nehemia, die ook het goede voor zijn volk zocht. Hij is een andere jozef, die in Egypte ook ten goede voor zijn geslacht werkzaam was. Hij zorgde ervoor, dat de Joden onder zijn regering een gerust en vreedzaam leven hadden.

Hij en Esther, de koningin, zijn voor het volk, dat nog immer onderworpen was aan de heerschappij van de Perzische vorst, geweest de vriendelijke beschermers, door God verwekt, opdat, te midden van zoveel dat nog neerdrukte, er overvloedige stof tot blijdschap en vreugde in de Heere zou kunnen zijn.

J. V. te L. vraagt: Mogen we iets horen over het gebruik van het teken in Gods Woord, zoals bij Gideon e.a. Mogen wij die onder de Nieuw-Testamentisehe bedeling leven daar ook nog om vragen, als de begeerte oprecht is, voor een goede zaak in de zin van Gods Woord bedoeld?

Antwoord: r wordt in de II. Schrift dikwijls gesproken over een teken. Soms geeft God een teken, soms vraagt de mens om een teken. In [es. 7 : 14 lezen we: Daarom zal de Heere zelf ulieden een teken geven: ie een maagd zal zwanger worden en een Zoon baren en Zijn naam Immanuël heten."

In Jes. 38 : 22 zegt Gods Woord: En Hiskia had gezegd „Welk zal het teken zijn, dat ik ten huize des Heeren zal opgaan? " De oude knecht van Abraham begeert een teken, Gideon vroeg er zelfs twee, in Ps. 86 : 17 vinden we: Doe aan mij een teken ten goede, opdat het mijn haters zien en beschaamd worden, als Gij IIEERE mij geholpen, en mij getroost zult hebben."

In het N. Testament leest ge er ook van. Ik noem slechts enkele teksten. „En dit zal u een teken zijn". „Er zullen grote tekenen geschieden". „Er werd een groot teken gezien." „We wilden van U wel een teken zien." Het teken, dat Eliëzer, Gideon en Hiskia vroeg was geen bewijs van ongeloof, zoals bij Zaenaria. Hun vragen om een teken, komt niet voort uit een gemoed, waarin nog de strijd tussen ongeloof en geloof gestreden wordt, maar uit een hart, waarin het geloof behoefte toont aan uitwendige tekenen, als zovele steunselen.

De gelovigen mogen tekenen begeren, doch altijd alleen zulke, als in de gewone, natuurlijke loop der zaak voorkomen, en niet, zo als de Joden deden, iets boven-natuurlijks en buitengewoons, als een teken uit de hemel. Wij weten, dat de hemelse dingen onder de aardse dingen verborgen zijn, en daarom mogen en moeten wij letten op tekenen en wenken, die God ons door de aardse van de hemelse dingen geeft.

Als ons oog er maar voor geopend is, dan zijn er veel tekenen. Soms worden we onder bepaalde omstandigheden anders gesteld, d.w.z. de moeilijke omstandigheden blijven, maar we zien ze anders. Dit kan een teken zijn.

Als we in een bepaalde zaak geen uitkomst zien, kan de Heere in de weg des gebeds rust geven en het betonen, dat Ilij de zaak voor Zijn rekening neemt en de harten neigt als waterbeken tot al wat Hij wil. Dit is ook een teken. Ilij is die God, Die wonderen op wonderen doet horen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen