Een opwekking tot wasdom

Door alle tijden heen is de gemeente van Christus in beroering gebracht door geleerde, ongeleerde en onvaste mensen, die de leer der waarheid verdraaien tot hun eigen verderf.

I )e apostel Petrus waarschuwt in dit hoofdstuk schrijvende: „Gij dan, geliefden, zulks tevoren wetende, wacht LI dat gij niet door de verleiding der gruwelijke mensen mede afgerukt wordt, en uitvalt van uw vastigheid."

Daarom wijst hij dan ook een veilige en profijtelijke geloofswerkzaamheid aan om niet uit te vallen van de enige en vaste grond des geloofs, namelijk „Maar wast op in de genade en kennis onzes Heeren en Zaligmaker Jezus Christus. Met deze opwekking tot wasdom richt hij zich tot de uitverkorenen die naar Gods grote barmhartigheid zijn wedergeboren tot een levende hoop welke een ev'Mi dierbaar geloof verkregen hadden en ais nieuwgeboren kinderen heilbegerig behoorden te zijn naar de redelijke en onvervalste melk opdat zij door dezelve mochten opwassen. De wedergeboorte gaat dus aan het opwassen in de genade vooraf, van nature bezit een gevallen mens geen geestelijk leven, onze natuurstaat wordt in Gods woord genoemd: en geestelijk en vijandig dood zijn in zonde en misdaden en daarom bedolven, ganselijk onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad. Toch zendt de Ileere Zijn knechten tot het jammerdal vol dorre doodsbeenderen met de welgemeende boodschap: Zo zijn wij dan gezanten van Christuswege alsof God door ons bade, wij bidden van Christuswege, laat u met God verzoenen. Zo zal er ook te dien opzichte dooide dorre doodsbeenderen geen voorwendselen meer overblijven." [oh. 15 : 22. Daarvandaan ook de grote betekenis die de prediking des woords moet worden toegekend; deze een reuke des levens ten leven, maar gene een reuke des doods ten dode. Doch hoe groot het ook zij, onder de zuivere bediening van Gods Woord te leven, toch geldt de op-

wekking tot wasdom alleen de wedergeborenen.

O, welk een genade-won der, als de doden horen de stem des Zoons Gods; clan wordt vervuld: Voor een doorn zal een denneboom opgaan, voor een distel zal een mirteboom opgaan; en het zal de Heere wezen tot een naam, tot een eeuwig teken, dat niet uitgeroeid zal worden. Neen niet zonder geestelijke barensweeën wordt de nieuwe geestelijke mens geboren, ofschoon de duur en de geestelijke smart en droefheid derzelve is naar des Heeren wijze en vrije beschikking. Ook te dien opzichte laat de Schrift haar licht vallen over de souvereine, bovennatuurlijke, krachtige, zoete en onuitsprekelijke werking van Gods Geest. Doch dit is zeker dat al diegenen in wier harten God op deze wonderbare wijze werkt, onfeilbaar en krachtiglijk worden wedergeboren en dadelijk geloven en zich bekeren van de wegen der zonde en grondig overtuigd worden door de wet van hun vloekwaardigheid en verlorenheid. Zulken leren hun rechter om genade bidden; schuldvergevende, verzoenende en herstellende genade is hun van node, daarnaar strekt de hongerige en dorstige zie1 zich uit. Hoe nodig te leren „Welgelukzalig is de mens, o lleere, die Gij tuchtigt, en die Gij leert uit Uwe wet".

Daardoor alleen wordt de vuilheid deizonde gekend, de walgelijkheid der eigengerechtigheid gezien, de vleselijke vijandschap gevoeld, de vreze en kwelling der dienstbaarheid doorleefd alsmede onze blindheid, onkunde en duisternis.

Hoe dierbaar is voor zulken de toezegging het volk dat in duisternis wandelt, zal een groot licht zien degenen die wonen in het land van de schaduwen des doods over dezelve zal een licht schijnen.

Ijj dat licht zien zij het Licht, het enige voldoende verzoenende Licht waarin alle schatten der wijsheid en der kennis verborgen zijn. Hoe mogen zij door Geestes-verlichting opwassen in de kennis van Zijn dierbare namen. In Zijn naam Jezus openbaart Hij zich als de beloofde, ware, enige en volkomen Zaligmaker, machtig en gewillig om hen te verlossen van het hoogste kwaad en te brengen tot het hoogste goed, wijl hij alleen en volkomen de zaligheid verdiend heeft en gewisselijk zal vervullen. Ik geef hun het eeuwige leven en zij zullen niet verloren gaan in der eeuwigheid, en niemand zal dezelve uit Mijn hand rukken.

In Zijn ambtsnaam Christus verklaart Hij Zich als de met de Heilige Geest gezalfde Profeet en Leraar die hun de verborgene raad en wille Gods betreffende hun verlossing volkomen openbaart. Ilij zal de zachtinoedigen leiden in het recht en Hij zal ze hun weg leren. Hij leert ze meer en meer zichzelf kennen, zodat ze ootmoedig belijden onvernuftiger te zijn dan een ieder ander en geen verstand te hebben. Hij schenkt hun van trap tot trap meer Gods kennis, opdat ze eerbiedig erkennen: „God is groot en wij begrijpen het niet." Hoe meer zij mogen opwassen in de kennis van Zijn ambten, naturen, staten en weldaden, hoe vaster zij gaan wortelen in de vaste grond der vrije genade. Hoe nodig toch is de gedurige bevochtiging des Geestes voor de planting des Heeren om op te wassen in Zijn kennis, want daardoor alleen worden zij wezenlijk minder in zichzelf, dan wordt hun leven vervuld door wegen van struikelingen, beproevingen en kastijdingen. „Hij moet wassen, maar ik minder worden. Eigen krachten te verachten wordt op Jezus' school geleerd, dan zijn voor Gods kinderen Asaf's wegen nodig, opdat vlees en hart gaan bezwijken en God de rotssteen huns harten zij, waarop ze leren zakken en zinken, dan wordt het geheim een weinig verstaan, waarvan de dichter gewaagt in Psalm 84 vers 3:

Welzalig hij, die al zijn loaclit En hul}) alleen van U verwacht, Die kiest de teel gebaande wegen: Steekt hen de hete middagzon In 't moerbeidul, Gij zijl hun bron. En stort op hen een milclen regen, Een regen die hen overdekt, Verkwikt, en hun tot zegen strekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen