„ALLES VOOR HEM"

Getuigen met woord en wandel.

Het leven van een zendeling is niet bepaald een leven van weelde. Verscheidene opofferingen moeten zendelingen zich getroosten. Ook Riedel kon hierover meepraten. Zijn inkomsten waren niet bepaald ruim. Voor één persoon was het inkomen wel toereikend, maar niet voor een huishouding. En zijn huisgezin was vermeerderd: er was een zoontje geboren, dat Frits werd genoemd; bovendien nam Riedel enige jongens en meisjes in huis naar het voorbeeld van zendeling Hellendoorn. Deze aangenomen kinderen ontvingen voedsel en kleding en elke maand een klein zakgeld; de meisjes moesten wassen, strijken, naaien en breien, terwijl de jongens rijst en mais moesten stampen, voor het vee zorgen en tuinarbeid verrichten. Het devies van Riedel luidde: „Alles voor Hem!" Dit devies bracht de edele man in de praktijk: zijn laatste gulden zou hij nog uitgeven om het heil van de zielen der mensen te bevorderen; heel sober moesten hij en zijn vrouw leven; een klok was er niet in huis; eten als een europeaan ging niet, en daarom moesten ze leven op de wijze van de inlanders.

Een zware beproeving kwam voor Riedel in de eerste jaren van zijn verblijf in Tondano. In de Minahassa heersten de galkoortsen, die ook de zendeling aantastten. Heel erg werd de zendeling, zodat voor zijn leven werd gevreesd. Het heidendom stak nu weer het hoofd op. De Walians maakten met groot misbaar bekend, aat zij de boze geest, die de ziekte veroorzaakte, zouden verdrijven. Het baatte echter niet. De ziekte bleef woeden. Riedel dacht ook, dat hij niet meer zou opstaan. Hij had grote lust om ontbonden te worden, maar terwille van de heidenen, zijn vrouw en kind, smeekte hij om nog in het lichaam te mogen blijven. En dat gebed wilde de Heere verhoren: Riedel herstelde.

Behalve de arbeid te Tondano moest Riedel ook verschillende dorpen bezoeken, want in de loop der jaren nam het aantal nederzettingen toe, zodat na verloop van tijd het gebied, waarover Riedel de verzorging" op zich genomen had, geschat kon w r orden op minstens 8000 zielen.

Geruime tijd bleef de kerk zo goed als leeg; alleen de namiddagbijeenkomsten werden druk bezocht. Een kleine groep bleef geregeld komen, niet alleen op de middag aan huis, maar ook in de kerk. Uit deze groep kon de zendeling" een klein getal als lidmaten der gemeente aannemen. Hij bezocht ook de zieken en de stervenden. Ei' was een groot verschil tussen het bezoeken van de zieken door Riedel of door de Walians. De laatsten verrichten bijgelovige gebruiken, maar over goede geneesmiddelen, over versterkend voedsel of over reinheid spraken ze niet. Verwaarloosd lieten ze de zieken achter, als het verdrijven van de boze geest niet scheen te helpen. Maar Riedel reinigde de kranken met grote liefde, legde verbanden aan als jdat nodig was en zorgde

(vervolg pag. 171)

VERVOLG ZENDINGSVELD

voor goede medicijnen en krachtig voedsel. Zo gebeurde het vaak, dat zieken genezen werden, die anders beslist waren omgekomen als ze zich toevertrouwd hadden aan de Walians. Bij het ziekbed sprak de zendeling ook over de grote Medicijnmeester, die de gebroken harten kan helen, die de blinde zielsogen kan openen en de gevangenen kan loslaten. Het bedrog van de Walians kwam zodoende hoe langer hoe meer uit en de tovenaars zagen, dat hun invloed ten einde liep. Een Walian, die ziek werd, wendde zich tot de pandita. Riedel deed wat hij kon, en hij mocht het geluk smaken, dat de tovenaar werd hersteld. Uit dankbaarheid zond de man nu zijn kinderen naar Riedel, opdat ze gedoopt zouden worden.

Het was voorwaar geen kleinigheid, dat een Walian tot zoiets kon besluiten. Toch ging Riedel met de bediening van de Heilige Doop zeer bedachtzaam te werk. De volwassenen moesten terdege bewijzen met hun wandel, dat er een oprechte verandering in hun leven had plaats gemaakt, en zodoende was de eerste jaren het getal gedoopten erg gering. Door hun woord en wandel gaven Riedel en zijn vrouw een voorbeeld hoe een waar Christen te leven had. Wanneer volwassenen toch nog in hun uitleven toonden aan de heidense gebruiken te blijven hangen, dan werden ze in geen geval gedoopt. Riedel probeerde de Christenen hoe langer hoe meer van de heidenen af te zonderen. Tot nu toe deden de Christenen mee aan de fosso's, maar toen er weer zo'n feest stond te gehouden te worden, preekte Riedel over 2 Cor. 6 : 14—18, over de samenstemming van Christus met Belial, de samenvoeging van de tempel Gods met de afgoden en het afscheiden van het omeine. En wat was het gevolg van deze preek ? Al de Christenen onthielden zich van het vieren van het heidense feest. Dat was al veel gewonnen, maar de zendeling moest het hierbij niet laten. Dat begreep hij zeer wel. Luister maar wat hij hierover schreef: , Met onze kracht is nog niets gedaan, maar wij moeten in den gebede voor het heil der ons toevertrouwde zielen niet vertragen, in het geloof, dat voor-de Heilige Geest mogelijk is, hetgeen voor mensen onmogelijk is."

Heel langzaam begon het uitgestrooide zaad te ontkiemen. Riedel was dankbaar voor het allergeringste. In 1835 schreef hij: „Wanneer ik het afgelopen jaar overdenk en mij alle zegeningen voor de geest breng, waarmee de Heere God mij vooral op het gebied der zending heeft w T illen verblijden, dan gevoel ik eensdeels mijn onwaardigheid en onbekwaamheid, maar anderdeels ook Zijn genade en grote barmhartigheid en kan slechts de verzuchting tot Zijn troon omhoog zenden: o God, maak mij dankbaar voor al Uw zegen en getrouw in het mij aanbevolen werk."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen