Eindelijk op de plaats van bestemming Grote belangstelling onderweg

De reis van Ambon naar Menado verliep niet bepaald voorspoedig. Voor Riedel w 7 as het cle laatste maarmoeilijkste zeereis, die hij had gemaakt. Maar gelukkig bereikte hij met zijn vrouw en zijn metgezellen het einde van de tocht. Eindelijk was het er dan toch van gekomen. Het schip naderde de schone haven van Menado. Ontroerd sprak Riedel: „Dit is dan eindelijk het land, waarin ik, als God wil, mijn leven zal doorbrengen. Hier wil ik tot Zijn eer arbeiden, Hem al mijn krachten wijden en zo het moet zijn, voor Zijn heilige Naam alles dulden en lijden. Getrouwe Heiland, verleen mij Uw bijstand, opdat ik als een getrouw getuige het Woord van Uw kruis krachtig mag verkondigen en laat deze aime blinde heidenen, vervuld worden met de erkentenis Uwer zaligmakende genade."

Een kleine boot naderde het schip. Een jongen klom behendig uit die boot op het schip en riep met luide stem: „Zijn er ook twee toewan pandita (heren leraars) J aan boord? " Schwartz antwoordde: heer dat we zijn aangekomen." „Ja, zeg aan uw

Zo vlug als de jongen was gekomen, verdween hij ook weer en spoedde zich met zijn boot naar de wal, en even later zagen de passagiers een grotere boot komen. En wie kwam daaruit ? Het was zendeling Hellendoorn. Deze omhelsde met tranen in de ogen de twee zendelingen en heette ze in de Naam des Heeren hartelijk welkom. Riedel stelde zijn vrouw voor en sprak: „En ik breng terstond een helpster mee." ..Zo veel te beter, " was Hellendoorns antwoord, „we kunnen ook vrouwen gebruiken voor cle arbeid in Gods Koninkrijk." Zeer hartelijk werden de drie mensen in de woningvan de zendeling ontvangen. In deze woning zouden ze voorlopig moeten wonen, want e? waren geen huizen te huur in Menado.

De dagen die nu volgden werden besteed om de Minahassa, dat is het deel van het eiland Celebes waarin Menado ligt, te verkennen en vast te stellen, waar voor elk der zendelingen net beste arbeidsterrein zou zijn. Riedel zou de plaats Tondano voor zijn rekening moeten nemen. In October 1831 werd de reis aanvaard naar 1 de eigenlijke bestemming.

Riedel ging alleen op weg, want voor zijn vrouw was ei geen draagstoel te krijgen, of beter: geen dragers voor de draagstoel. Slechts twee mannen vergezelden hem op de meestal moeilijk-begaanbare weg: de moerid Amos en een gehuurde dienstknecht; een paar dragers voor de bagage zouden later volgen. Amos was een kwekeling, die door de zendeling Hellendoorn werd opgeleid voor onderwijzer. Vóór de avond zouden ze Tondano nog wel bereiken, dachten ze. Maar in Tomohon, een tussenliggende plaats, hadden de dragers de drie mannen nog niet ingehaald, zodat Riedel besloot om in die plaats te overnachten. In die plaats was Riedel leeds een keer met Hellendoorn geweest en had daar het opperhoofd ontmoet, die majoor werd genoemd, omdat hij gestreden had op het eiland Java. De majoorwas zeer verblijd, dat Riedel er een nacht bleef cn hij ontving hem in de verlichte veranda, waar vele nieuwsgierigen zich onder aan de trap verzamelden. Deze mensen verdrongen zich om Amos, om van hem bizonderheden te weten te komen aangaande de nieuwe zendeling. Uit de menigte trad ook een man naar voren, die er wonderlijk uitzag: hij had een versleten soldatenuniform aan en in zijn mager gezicht waren verscheidene

littekens, opgedaan in de oorlog op Java. Tijdens die oorlog had hij ook de maleise taal geleerd en ook wat lezen en schrijven. Stukjes papier, die hij machtig had zien te worden, had hij bekrabbeld met letters en woorden en met dat geringe materiaal poogde hij de kinderen van de nederzetting te leren. Hij was dus de onderwijzer van Tomohon! Ook hij had Riedel een keer ontmoet, en nu, nu de zendeling hier weer kwam, zou hij hem eens iets moeten vragen.

„Meneer, " begon hij, „ik weet heel goed. dat gij blanken een boek hebt, waaruit gij uw kennis put, of eigenlijk zijn het twee boeken. In het Nieuwe Testament heb ik zelf wel gelezen, maar het Oude Testament moet niet minder belangrijk wezen, want ik heb gehoord, dat daarin staat hoe de wereld is ontstaan. Sinds ik op Java ben geweest, geloof ik niet meer aan de fabel van Loeminoet, maar ik zou toch graag weten, hoe de aarde en de mensen ontstaan zijn." (Loemimoet was volgens de legende een dochter der goden. Zij voer in een bootje over de zee en van de plaats van haar geboorte had zij een hand vol zand meegenomen, die ze in het water wierp. Uit dat zand ontstond het land in de Minahassa).

Toen Riedel deze schoolmeester hoorde, nam hij uit zijn koffer een maleise bijbel en las in korte zinnen de scheppingsgeschiedenis in het maleis en herhaalde die in het alfoers. Na het lezen sprak de zendeling op eenvoudige wijze over de Schepper van hemel en aarde, Die zich volkomen heeft geopenbaard door Jezus Christus.

In de veranda heerste een dodelijke stilte toen Riedel sprak en na afloop werd er gezegd: „Zoiets hebben we nog nooit gehoord." De oude krijgsman kreeg de bijbel ten geschenke. Wat was hij blij en vereerd!

De volgende dag, 14 October 1831, kwam Riedel op de plaats van bestemming; zijn vrouw volgde vijf dagen later. Ze namen voorlopig intrek in het gouvernementsgebouw. Zendeling Hellendoorn was meegekomen om Riedel te bevestigen in zijn ambt als zendeling te Tondano.

Vol verwachting zag Riedel uit naar de volgende Zondag, waarop hij voor het eerst het Woord zou moeten brengen in zijn eigenlijke gemeente. Hij zou zich terdege voorbereiden, door gebed en door studie. Wat zou de afloop zijn?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen