Enkele aspecten van de nieuwe Bijbelvertaling

is een rede van formaat geworden met een prachtige en leerzame bespreking.

Toen WaJter Scott, aldus dhr Rijksen, op zijn sterfbed vroeg: „geef mij het boek", was de wedervraag welke van zijn boeken hij begeerde. Deze schrijver van vermaardheid antwoordde: „er is maar één Boek, de Bijbel."

De Bijbel kent vele vertalingen. Reeds de Joden in de verstrooiing kenden toen een vertaling van het Oude Testament in het Grieks, dat 200 jaar voor Chr. wereldtaal was. Deze Griekse vertaling heet Septuaginta.

Deze vond spoedig ingang en was ten tijde van Jezus algemeen in gebruik.

En daar de Evangelisten teksten uit het Oude Testament aanhalen uit deze Griekse vertaling, de Septuaginta valt daaruit te verklaren, dat die aangehaalde teksten wel eens wat anders in het nieuwe dan in het Oude Testament staan.

Onze Statenvertalers hebben in het ene geval uit het Hebreeuws, in het andere geval uit het Grieks vertaald.

In de Westerse kerk zag men na de afsluiting van de canon de noodzaak in, dat er een vertaling kwam.

Het Grieks kwam toen meer en meer op de achtergrond, Latijn werd meer de spreektaal en de Bijbel werd daarin vertaald. Ten tijde van Augustinus waren er veel Latijnse vertalingen en Augustinus had daartegen vele

beswaren omdat ieder zich maar aan een vertaling in het Latijn waagde.

Bisschop Damasis van Rome heeft daaraan een einde gemaakt. Hij droeg aan Hyronimus op een vertaling voor algemeen gebruik.

Deze vertaalde niet vanuit de grondtekst, maar vanuit de Septuaginta. Een vertaling dus van een vertaling. Deze vertaling nu heet Vulgata.

Het concilie van Trente gebood het gebruik van deze Vulgata. En dit is het gevaar van de Roomse kerk die nog de Vulgata gebruikt, die ongetwijfeld vele dwalingen in zich heeft, daar deze vertaling, zoals gezegd, niet vanuit de grondtekst geschiedde.

Tot in de middeleeuwen was er geen vertaling vanuit de grondtekst. Maar in de reformatie heeft de Heere gezorgd, dat zijn Woord onder het „stof" vandaan kwam-Het licht scheen weer. Luther's Bijbel de eerste vertaling direct uit de grondtekst, (in het Duits) is tot grote zegen geweest. Er kwamen wel meer vertalingen, doch helaas uit de Vulgata, dus uit de derde hand. O.a. vertaalde John Wicklef in het Engels, doch vanuit de Vulgata.

Luther doorvoelde niet alleen de schoonheid en diepte van Gods Woord, maar kende ook zijn volk en wist juiste woorden te vinden.

Het zou ons te ver voeren de rede van dhr Rijksen getrouw weer te geven. Wij volstaan met een enkele aanhaling en hebben alle hoop, dat de gehele rede in enkele artikelen zal worden weergegeven in ons blad.

De eerste Bijbel in het Nederlands, rechtstreeks uit de grondtekst vertaald, is de Liesveldt-Bijbel. De uitgever Jacob van Liesveldt moest deze uitgave met de dood bekopen, daar zijn reformatorische gezindheid bleek uit deze vertaling, vooral door tekeningen en kanttekening.

Steeds meer kwam de behoefte aan een degelijke vertaling en het is het besluit van de Dordtse Synode geweest, een degelijke vertaling uit de grondtekst op te dragen aan Bogerman en Boetserus, die het Oude Testament hebben vertaald en aan Faukelius en Rolandus die het Nieuwe Testament hebben vertaald.

Deze vertaling kwam in 1637 gereed.

De Staten namen de uitgave voor hun rekening, vandaar de naam „Statenvertaling'.

Deze vertaling heeft de Heere ruim 300 jaar tot zegen gesteld. Door de kracht des Geestes heeft de Heere ook door middel van dit werk zijn uitverkorenen toegebracht.

In deze eeuw kwam er steeds meer aandrang tot een nieuwe vertaling, meer in overeenstemming met de moderne tijd en in de geest van de moderne wetenschap.

In 1936 is dit werk begonnen. Het Nieuwe Testament kwam klaar in 1937. het Oude Testament in 1951.

Spreker belicht aan alle zijden deze nieuwe vertaling, wetenschappelijk, principiëel, om dan aan de hand van vergelijkingen tussen teksten in de Statenvertalingen de nieuwe vertaling glashelder aan te tonen, hoe hij over de nieuwe vertaling denkt. De nieuwe vertaling kan ons vertrouwen niet hebben.

Enkele teksten, die dhr Rijksen ter vergelijking aanhaalde, waren Gen. 17 : 1; Gen. 32 : 30; Matth. 11 : 23; Rom. 8 : 1; Efeze 6 : 12; Titus 2 : 11; 1 Sam. 6 : 22; Mark. 1:1; Jes. 7 : 14.

Spreker waarschuwde ernstig vooral uit te komen voor Gods Woord en zich toch niet te schamen voor de leer die naar de Godzaligheid is en eindigt zijn boeiende en onder volmaakte stilte aangehoorde rede met een der verzen uit het Gebed des Heeren: Uw Koninkrijk koom' toch, o Heer'!

Sluiting

Een zeer leerzame bespreking, die node moest worden gesloten volgde op deze rede.

Na enkele woorden van hartelijke dank aan dhr H. Rijksen voor zijn bereidheid deze dag voor ons te spreken en voor hetgeen hij ons heeft geboden, geeft de voorz. het woord aan Ds de Blois om een slotwoord te spreken.

Ds de Blois begint te zeggen, dat als er woorden van dank gesproken moeten worden het ons past allereerst de Heere te erkennen voor Zijn leiding van deze dag, dat Hij ons in zulk een groot getal samenbracht en dat het Hem behaagd heeft onze voorz. deze dag in ons midden te brengen.

Ds Verhagen heeft zoals altijd aan de vergadering een gezellig karakter gegeven.

Maar dan passen ons ook woorden van dank aan onze sprekers, naar wie we met veel aangenaamheid hebben geluisterd, aan de regelingscommissie die prachtig werk heeft verricht en ook aan de koster en zijn vi-ouw.

Ds de Blois brengt ook de groeten van Ds v. d. Berg over aan de vergadering, die hij gisteren in het ziekenhuis heeft bezocht.

Tenslotte dringt spreker er ernstig' op aan Gods Woord nauwgezet en biddend te onderzoeken. Dat is zo nuttig en profijtelijk. Geen gepi*onk op jaarvergaderingen maar gedegen werk leveren op de gewone vergaderingen, dan komt dit ook openbaar als we naar buiten uitkomen op een jaarvergadering. Goede leiding is zoveel waard. Laten de voorzitters er altijd om denken, dat we veelal met eenvoudige jongens te doen hebben en er vaderlijk mee moeten omgaan.

En nu gaan we naar huis. Werk hard op de vereniging, met het vaste voornemen trouw het werk te doen. Houdt U aan Gods dierbaar Woord. Voorts zijn wij dankbaar voor de belangstelling der vele ambtsdragers, maar die belangstelling moet veel groter worden. Mochten onze ambtsdragers zich niet afzijdig houden, maar met gebed en daad ons werk steunen. Nadat nog is gezongen Ps. 119 : 3 eindigt Ds de Blois deze bijzondere geslaagde jaarvergadering van het L.V. met dankgebed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen