Teleurgesteld — Verblijd

RONDKIJK

E r is iets dat mij in de afgelopen week bijzonder getroffen heeft, waarover ik met een enkele pennestreek iets wil zeggen. Het; betreft dat twee predikanten onzer Geref. Gemeenten een beroep naar Amerika hebben aangenomen en wel Ds A. Vergunst te Zeist naar Corsica (South Dacota) en Ds G. Zwerus te Middelharnis naar Sunny Side (Washington). Twee van de toch al weinige predikanten die onze Geref. Gemeenten tellen, die tegelijk in do nabije toekomst naar een ander werelddeel zullen vertrekken.

Voor onze gemeenten een groot verlies, dat ons tot nadenken moet stemmen. Als we kerkelijk Nederland in zijn geheel bezien en letten op alle verbrokkeling en verscheuring die er is, rijst de bange vraag, wat staat er toch allemaal te gebeuren ? Zou de Heere niet beginnen de kandelaar van Zijn Woord hier weg te nemen en te verplaatsen naar een ander werelddeel? Niet, omdat nu juist deze twee predikanten uit ons land zullen vertrekken, maar omdat ir. de loop van de tijd ons de geschiedenis heeft geleerd, dat in landen, waar eerst de Waarheid hoog stond zodat vorst en volk er voor boog, en er latei' een afzakking' en een breuk ontstond dat. de Heere er Zijn hand van terugtrok en on-en bijgeloof er de overhand kreeg. Neem Duitsland, van waaruit de reformatie begon, wat is er van de zuivere religie overgebleven? Dit voorbeeld zou met tal van andere kunnen worden aangevuld.

In ons land is het zo, dat er geen kerkformatie meer is. of er heerst scheuring en verdeeldheid. Ons Jongelingsblad leent zich niet om daar dieper op in te gaan, omdat het ons niet past ons in de kerkelijke strijd te mengen. Het is dus slechts een constateren van de feiten. In het laatste nummer van „De Banier der Waarheid" schreef Ds La min uit Grand. Rapids: „Het oordeel begint van het huis Gods en waar zal het einde nemen ? Het is geen vrucht van de bediening des Heiligen Geestes maar vrucht van eigen zonde en schuld." Daarmee stemmen we volkomen in. Als dat nu recht beleefd werd, in ware verootmoediging des harten voor de Heere, zou het er anders beginnen uit te zien.

Op bijna iedere kilometer staat in Nederland een kerk. Kerken, die zijn gedeeld in groepen die op zichzelf staan en die zich later weer opnieuw splitsen. Als een steeds repeterende breuk. Zó, dat

schier geen twee mensen, op aarde meer kunnen samen gaan. En dat in een land, waar zulk een roem om der Waarheidswille van uit ging. waar de Heere grote wonderen deed omdat er een bukken en buigen was voor Zijn Woord en Wet! Wat ziet het er dan nu droevig" uit; er mocht wel meer smart zijn omdat er over deze dingen zo weinig smart gevonden wordt.

Als uw rondkijker nagaat dat in ons land de prediking die naar het Woord Gods is, nog alom vrij en ongestoord kan w r orden beluisterd en dat men dit niet meer acht zoals het behoorde te zijn, terwijl in andere streken van de wereld men gaarne honderden mijlen rijdt om het levende Woord Gods te horen, dan geeft hem dat veel te denken.

Zo trof het hem, dat in hetzelfde nummer van de Banier der Waarheid een stukje voorkwam, waarin gewezen werd op de grote predikanten-nood in de Verenigde Staten en Canada, Ds Lamain zegt daarover:

„Dat de grote nood waarin wij verkeren in de Staten en in Canada ons uitdreef tot de hemel. Dat wij mochten worstelen aan Gods troon en niet los konden laten, tenzij dat de Heere ons zegende en uitkomst gaf. Ja vervulling in de grote nood." Ds Lamain schreef dit naar aanleiding van de ondervonden teleurstelling, dat Cand. Honkoop het beroep naar Kalamazoo had afgewezen en naar Goes had aangenomen. „Verblijd — Teleurgesteld" stond er boven; Goes verblijd, Kalamazoo teleurgesteld. Nu kan het worden omgekeerd, ten, onzent is nu de teleurstelling.

Van de twee predikanten die nu vertrekken, kon in Nederland nog veel worden verwacht. Beiden staan in hun eerste gemeente, die ze nu bijna 4 jaar hebben gediend. Ds Vergunst is een nog jonge man - die veel voor de jeugd deed - en Ds Zwerus staat nog midden in de kracht van het leven. Beiden dienden ze niet alleen eigen, maar ook veel andere gemeenten. Gods wegen zijn echter hoger dan onze wegen. Ds Vergunst had daarover Zondags vóór de bekendmaking van zijn besluit aan de gemeente Zeist een treffende preek over Jeremia 10 : 23: Ik weet o Heere! dat bij de mens zijn weg niet is; het is niet bij een man die wandelt, dat hij zijn weg richte". Zo is het: e mens heeft schikkingen des harten, de mens wikt maar God beschikt.

Anderzijds moet het ons niet al te zeer ontmoedigen, want bij al de wisselingen die er zijn of nog komen zullen, staat de Heere voor Zijn Kerk — en dan Kerk met een hoofdletter — in. Zijn grondslag blijft, waarvan de dichter zegt „die door geen aards vermogen, ooit wordt bewogen!" Dat we op Hem ons betrouwen mochten stellen, Hem mochten aanlopen als een waterstroom om met Zijn genade en Geest bij ons te blijven, in ons te wonen en te werken. Ook in onze jonge mensen, ja, dat de Heere er uit hen mocht komen te roepen en te zalven, uit te stoten in Zijn wijngaard om Zijn Woord uit te dragen. De bede mocht maar zijn: „verlaat ons niet al te zeer" en er mocht aanbinding gevonden worden voor en met elkander aan de troon der genade. Want: waar liefde woont, daar gebiedt de Heere Zijn zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen