Gods besluiten zijn onveranderlijk

God kan nooit van besluit veranderen. Dat zou strijden tegen zijn eigen onveranderlijk Wezen. Immers, waar Hijzelf de Onveranderlijke in Zijn Wezen is, kunnen als vanzelf ook Zijn besluiten nimmer aan enige verandering onderhevig zijn. Alleen, wanneer wij t e menselijke gedachten van God koesteren, kunnen we tot zulk een ongerijmdheid komen.

Bij ons, mensen, ja, dan is er vaak verandering van besluit. Wij nemen ons voor iets te zullen doen en wij geven daar ook vaak bekendheid aan, doch even later zien we in, dat het toch niet goed overlegd is, of dat onze kracht te kort schiet om te volbrengen, wat we ons voornamen. En, ja, dan moeten we wel van besluit veranderen.

Maar bij de Heere is dat niet zo. Hij weet en voorziet alles met de meeste nauwkeurigheid. Hij kan nooit door iets buiten Hem verrast of overrompeld worden. Daar kan niets plaats grijpen, waarop Hij niet gerekend had. En Zijn macht kan ook nimmer ergens in te kort schieten. Zijn voorkennis is allesomvattend. Zijn almacht is onwederstandelijk. Wat zou Hem dan kunnen noodzaken Zijn eens genomen besluiten weer te wijzigen ?

O zeker, het schijnt wel eens, of de Almachtige van besluit verandert. Doch dat is dan toch niet meer dan schijn. Denk bijv. aan Hiskia, de koning van Juda, die van Godswege, door de profeet Jesaja de aanzegging kreeg: , , Geef bevel aan Uw huis, want gij zult sterven!" Als Hiskia die boodschap verneemt, keert hij zich naar de wand en bidt vurig om verlenging van zijn leven. En ziet, nog eer Jesaja het koninklijk paleis heeft verlaten, zendt God hem naar het ziekbed des konings terug om hem in de Naam des Heeren te zeggen: , , Ik heb Uw gebed verhoord. Ik zal vijftien jaren tot Uw jaren toedoen!"

En als we dat lezen, dan denken we onwillekeurig, dat de Heere nu van besluit veranderd is. Maar toch is dat niet zo. God had in Zijn besluit opgenomen, dat Hiskia toen nog niet zou sterven; dat hij nog een zoon gewinnen moest, die de Davidslinie moest voortzetten, waaruit de Christus zou geboren worden. Maar, en let hier wel op, de eerste boodschap, die Jesaja in de Naam Gods aan de koning brengt, was niet een openbaring van het verborgen wilsbesluit Gods, doch alleen de mededeling van het natuurlijk verloop der ziekte. Want de Heere heeft op vele gebied Zijn wetten vastgesteld en gegeven. Dat elke dag de zon opgaat, geschiedt niet bij geval, maar dat gebeurt krachtens de natuurwetten, die God zelf gesteld heeft. Zo zijn er ook wetten voor het menselijk lichaam. Zal het lichaam kunnen leven en kracht behouden, dan moeten we spijze gebruiken. En zo zijn er ook ziekten, die noodwendig de dood ten gevolge hebben. O, neen! we verliezen geen ogenblik uit het oog, dat God de Heere zelf b o-v e n die door Hem gestelde natuurwetten staat. Hij kan de zon doen stilstaan, als bij Jozua. Hij kan zonder spijze de mens in het leven behouden, zoals bij Mozes en Elia, die veertig dagen geen voedsel gebruikten. Hij kan de dodelijkste ziekten beteugelen en genezen, gelijk de Heiland tijdens Zijn rondwandeling op aarde dikwijls gedaan heeft. Maar dan heft God tijdelijk Zijn eigen wetten op en Hij toont dan, dat wel de mens, maar God zelf er niet aan gebonden is. Doch de natuurlijke, gewone weg is, dat de wetten door God in de natuur gegeven, haar loop volbrengen. En zo was het nu met Hiskia. Hij was dodelijk krank. Voor zijn ziekte was bij de kundigste medicijnmeesters geen genezing meer te vinden. En dat gewone verloop wordt Hiskia aangezegd door Jesaja. Maar dan ook volgt de verhoring des gebeds, waarop de Heere antwoordt door bekend te maken, wat in Zijn raad besloten was, namelijk de genezing van de kranke koning. Geen verandering dus in Gods besluit.

U begrijpt, dat we nu in dit verband de diepe betekenis en de hogere bedoeling, die de Heere met deze boodschap aan Hiskia had in het midden laten. Voor zijn innerlijk zieleleven is deze tijding van het grootste profijt geweest en bij Abraham niet minder.

Met Abrahams offerande staat het immers precies evenzo. God beveelt hem Izaak te offeren; dat is de wil Zijns bevelsr straks spaart God de zoon der belofte; dat is de wil des besluits.

Ja, we kunnen nog verder gaan. Het gebed van Gods kinderen om afwending van het kwade, of schenking van het goede, zou geen bestaansmogelijkheid hebben,

wanneer het bedoelde de Heere van besluit te doen veranderen. Maar het gebed heeft wel zin en betekenis en kracht, omdat we met de geopenbaarde dingen te rekenen hebben, en wanneer die ons tegen zijn, we ons beroepen mogen op de goedheid en almacht Gods, onder beding, dat het met Zijn onveranderlijke raad overeenkomt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen