Opgravingen

12

JERICHO

Het Jericho, dat hier bedoeld wordt, is het Jericho uit de tijd van Jozua en de geschiedenis van deze stad begint voor ons pas met de nadering der Israëlieten. „Daarna reisden de kinderen van Israël en legerden zich in de vlakke velden van Moab, aan deze zijde der Jordaan, van Jericho." (Num. 22 ; 1). De opgravingen echter, die hier in niet gemakkelijke omstandigheden zijn uitgevoerd hebben eeuwen van ongeschreven geschiedenis daaraan toegevoegd. Wij willen in dit artikel trachten er iets van te vertellen.

We willen er de lezer dan allereerst op attent maken, dat men drie verschillende Jericho's moet onderscheiden, waarvan er hier slechts één voor bespreking in aanmerking komt. Jericho is er namelijk een prachtig voorbeeld van hoe een stad zich in de loop der tijden kan verplaatsen, waarover we in vorige artikels al eens geschreven hebben. Wie daarom vandaag een brief krijgt met een stempel van Jericho's postkantoor, verbeelde zich niet een geschrift te hebben ontvangen uit de stad uit de dagen van Christus' omwandeling op aarde, waar de blinde Bartimeüs genezen werd en waar Zacheüs in een wilde vijgeboom klom; nog minder uit de stad, waarvan de muren onder Jozua's trompetgeschal en krijgsgejuich ineenstorten. Neen, het tegenwoordige Jericho is één van de modernste dorpen uit Palestina, als men tenminste het slome zuidoosterkwartier met de lemen hutten rond de oude moskee uitzondert. De huidige naam is Eriha en men vindt er enige goede hotels, terwijl in de buurt een schone oase ligt. Het Jericho uit Christus' tijd lag beduidend meer westelijk, bijna tegen de eerste heuvels van Judea, aan de oudste van de twee wegen, die uit de vlakte omhoog voerden naar Jeruzalem. Daar stonden de paleizen van Herodes en zijn hofvrienden. Naar deze ruïnes heeft echter nog nooit een opgraver zijn hand uitgestoken: . Rome heeft te kwistig zijn tempels, theaters en paleizen over de aardbol verspreid en er zijn elders betere exemplaren te vinden dan in het herodiaanse Jericho.

Het oude Jericho, waar Rachab woonde, die de verspieders van Jozua herbergde, ligt ongeveer een kwartier gaans ten noordwesten van het hedendaagse dorp Eriha. De ruïneheuvel, waarin dat oude Jericho verborgen was, heet nu Teil es Soeltan. Aan de voet daarvan in 't oosten ligt de bron nu nog, waarin Eliza het zout wierp en het water bruikbaar maakte. Het is nu echter een betonnen waterreservoir en erbij staat een arabisch koffiehuis je.

Uit het verhandelde blijkt dus, dat er drie Jericho's hebben bestaan. Voor ons is het belangrijkste de stad

uit Jozua's dagen en daarmee zullen we ons dan ook uitsluitend bezighouden.

•De ligging van het oude Jericho, wellicht nog meer dan van zoveel andere oud-palestijnse steden, was strategisch bijzonder belangrijk. Eén blik op de kaart zal ons daarvan ogenblikkelijk overtuigen. In het oosten beheerst de stad de overgangen over de Jordaan. Hoe vaak lezen we in de Bijbel niet, dat een vijand vluchtte en achternagezeten w r erd tot in de vlakke velden, van Jericho. Hier trachtte men dan de Jordaan heelhuids over te komen. In het westen bewaakte de stad de toegangen tot het judese heuvelland en dus tot Jeruzalem. Dit laatste was tevens haar zwakheid, want van de toppen der westelijke heuvels en uit de diep kronkelende valleien, die vandaar naar de vlakte afdalen, was de stad aan een voortdurend gevaar blootgesteld. Daarom moest Jericho vanaf de oudste tijden een sterk ommuurde vesting zijn.

In deze muren waren poorten gemaakt, maar liefst zo weinig mogelijk, want een poort, hoe sterk ook gemaakt en hoe hecht gefundeerd, bleef toch altijd een zwak punt in de verdediging door de deuren. Daar waren dan ook altijd heel wat verdedigers nodig. Blijkens de opgravingen had het oude Jericho er maar één en dat komt overeen met Joz. 2 : 5: En het geschiedde, als men de poort zou sluiten enz. Nu spreekt Jozua 6 : 1 wel over poorten, maar dit w r oord staat hier cursief gedrukt en over de betekenis hiervan hoeven we toch niet verder uit te weiden. De gevaarlijke ligging van Jericho wordt dus uitstekend geillustreerd door die ene poort.

We willen nu nog iets meedelen over de muren van de oude stad, die zo'n belangrijke plaats innemen bij de verovering ervan.

Het oude Jericho was gelegen op een oneffen heuvelplateau. Door de opgravers Sellin, Watzinger en Gorstang zijn o.m. de muren blootgelegd. Het bleek toen, dat de stad 1 — dit staat nu wel vast — in Jozua's tijd omgeven was door een dubbele muur. De dikste binnenmuur was 3 ¥2 m dik. Zo'n voormuur wordt in de Statenvertaling een voorschans genoemd: Te dien dage zal dit lied gezongen worden in het land van Juda: ij hebben een sterke stad; God stelt heil tot muren en voorschansen." (Jes. 26 : 1). De afstand tussen hoofdmuur en voormuur bedroeg ± 3 m. Bij de opgravingen kwamen deze gegevens voor de dag. Bovendien vond men nog sporen van de verwoesting en van de brand. Op verschillende plaatsen waren beide muren plat naar buiten gevallen; het is, alsof de buitenmuur over de rand van de glooiing, waarop de muur stond, is weggegleden of weggeduwd. Zo volkomen plat viel zij naar buiten, dat een. pad voor de Israëlieten gebaand werd. Sporen van een intense brand waren overal te zien, met roodgekleurde massa's bakstenen, gebroken steen, verbrand hout en as. De huizen langs de muur waren verbrand tot de grond toe en hun daken waren gevallen op het aardewerk in de vertrekken.

„Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, als zij tot zeven dagen toe omringd waren geweest." (Hebr. 11 : 30).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen