Drieërlei stadiums in het leven van Paulus.

De Apostel verhaalt, dat hij te Jerusalem met de voornaamste Apostelen, Jacobus, Petrus en Johannes, over zijn leer gesproken heeft en dat zij dezelve in alle delen voor góéd erkend hadden, zonder er iets af of bij te doen.

Hij betuigt ook daarna, dat hij te Antiochië Petrus heeft bestraft, omdat deze te voren onder de heidenen de Christelijke vrijheid gebruikt hebbende, dezelve om enige Joden wilde nalaten en alzo door zijn voorbeeld de Heidenen tot het Jodendom brengen.

Daarna bewijst hij, dat de mens niet wordt gerechtvaardigd door de werken der wet, maar door het geloof in Christus.

Dit gaat hij nu nader uit zijn eigen leven bewijzen in ons tekstwoord. De apostel gaat het eerste stadium van zijn leven verklaren, toen hij leefde zonder de wet. Niet, dat hij niet wettisch leefde als een zeer nauwgezet Farizeër, o ja, maar hij kende de geestelijkheid van de wet als de kenbron der ellende niet. De diepte van haar geestelijke eis kende hij niet. Zijn deugdzaamheid was hem tot wet. Zo leefde hij eertijds, vreemd van zijn eigen doemstaat, maar ook vreemd van de rijkdom, die in Christus is. Hoe droevig was die staat, als u bedenkt, dat hij meende Gode een dienst te doen in het ombrengen van hen, die Jezus beleden als hun enigen Zaligmaker.

Helaas, hoe velen onzer leven in onze dagen in datzélfde stadium. En als genade niet tussenbeide komt, zullen zij eeuwig omkomen. Laten ook onze jonge mensen daar eens aan denken en zien, hoe nodig het is om dat tweede stadium bij bevinding te leren kennen.

Over dat voorrecht spreekt Paulus in ons tekstgedeelte. Vergeet het nooit, dat er geen zaligmakende kennis van Christus en van het Evangelie kan zijn, als eerst niet de kennis der ellende door de bediening des Geestes vooraf gaat.

Dat gelukkige twééde stadium als de wet, als een weldaad uit het verbond der genade in de levendgemaakte zondaar met Gods eigen vinger in het hart geschreven wordt. Dit leert ook de Schrift in Jer. 31 : 33. „Maar dit is het verbond, dat Ik na die dagen met den huize Israëls maken zal, spreekt de Heere; Ik zal Mijn wet in haar binnenste geven en zal die in haar hart schrijven, en Ik zal hen tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn."

Dat heeft de apostel mogen ervaren. Toen werd er door de wet een licht geworpen op de droeve staat, waarin hij leefde. Toen werd hij geheel van het voetstuk der eigengerechtigheid afgestoten en kwam hij terecht in zijn schuld en verlorenheid.

Welke hoop kon toen de wét hem geven? Neen, het rechtvaardig oordeel Gods, dat over hem kwam, dat hij tegen alle de geboden Gods zwaarlijk gezondigd had en geen derzelve gehouden had, dat bracht hem in zijn verlorenheid en in zijn doemwaardigheid. Veel had hij geleerd aan de voeten van Gamaliël, maar door dit onderwijs uit de wet, die hem een tuchtmeester werd tot Christus, leerde hij door de wet sterven aan al zijn verwachtingen. Neen, die wet weet van geen schulduitdelging. Die wet doet ons zien, dat wij nooit aan die eis kunnen voldoen en dat God van Zijn eis nooit kan afstaan. Dan, ja dan wordt het zaligworden voor zulk een onmogelijk. Maar dan ook is die wet, in de hand des geestes het middel om door de wet der wet te stérven. Toen werd de diep ongelukkige Paulus gélukkig, al zag hij toen zelf het geluk daar niet van.

Wat een heilgeheim, zo te moeten sterven, om het leven buiten hem, in Christus, verklaard te krijgen. Zulk onderwijs is noodzakelijk, opdat er plaats voor Christus in het hart gemaakt wordt, Die voor Zijn volk gekruisigd is, om hen van de vloek der wet te verlossen.

In dien gekruisten Jezus werd voor hem het licht ontstoken en het geheim verklaard, dat hij mocht betuigen:

, , Ik ben met Christus gekruisd; en ik leef. doch , , niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en het-, , geen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door „het geloof des Zoons van God, Die mij liefgehad heeft en Zichzelven voor mij overgegeven heeft."

Toen brak voor hem het derde stadium aan, namelijk niet meer zichzélf, maar Góde te leven.

Dit toch is een leven, waarin de zonde niet meer heerst, maar het is een zoekend leven geworden, om in de gemeenschap met Christus, Die dan ons leven is, te leven. Een leven naar Gods liefdewet en een begeren om alles in Christus te zoeken, Die ons van God geworden is tot wijsheid, tot rechtvaardigmaking en heiligmaking en volkomene verlossing.

Dan te leven naar de regel van het heiligdom. Dan leven.wij niet wetteloos en ook niet wettisch, maar dan zoeken wij de ere Gods, met de tong in het hart, met de tong in de mond, maar bovenal met de tong in de wandel.

Dat leven is dodend voor de oude mens, maar dat leven doet de nieuwe mens, die naar God geschapen is, met David zingen: , , Doe mij op 't pad van Uw geboden treên, , , Schraag op dat spoor mijn wankelende gangen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen