Een brief uit Biak

Van onze vriend Arie Schaddelee ontving onze administratie een gezellige brief en bij wijze van uitzondering laten wij al onze lezers en lezeressen deze brief meelezen.

Hier volgt de brief:

Biak, 20-ll-'52.

Geachte Mr.

Hierbij wil ik TJ bedanken voor het zenden van de Daniëls en Saambinders. Ze komen hier zeer gelegen, ik zou haast willen zeggen nog meer dan ze in Holland van pas zouden komen, maar dat is natuurlijk een verkeerd gezegde want deze blaadjes zouden overal en door iedereen met dezelfde graagte gelezen moeten worden. Het is voor mij hier op Biak, een eilandje boven Nw. Guinea een heel ander leven dan in Holland en dat zult U zich ook wel in kunnen denken. Wij hebben hier zo weinig mogelijk kleren aan om niet al te veel te transpireren en in Holland draagt men zo veel mogelijk winterkleding om het niet te koud te hebben, maar ik bedoel toch in hoofdzaak op geestelijk gebied is het zo anders. In het begin ben ik nogal eens des Zondags wezen luisteren naar onze Vlootpredikant, maar de laatste maanden ga ik toch liever niet meer.

Gelukkig laat m'n dienst veel tijd over om te lezen maar ik zou toch graag weer eens een Ds van de Ger. Gem. horen en dat gaat niet dan pas over 13 maanden, daar onze tijd 18 maanden is en er nog maar 5 van om zijn. Dit weet iedereen precies hier zelfs op de dag af. Op het eiland is bijna de gehele bevolking Protestants en dat is prachtig. De eigenlijke bewoners zijn Papoea's al wonen er ook nog enkele Hollandse gezinnen, M'n vriend en ik komen zo éénmaal per week , , op visite" bij een Papoea familie in een huis op palen aan het strand; als het hoog water is worden we met de prauw gehaald en weggebracht of de kousen en schoenen moeten uit. Dat , , op visite" wil zeggen, we proberen dan een paar uurtjes de , , heer des huizes" te verstaan, want de vrouw mag er niet bij aanwezig zijn, dat is gewoonte bij hen. De kinderen mogen wel luisteren doch moeten stil bij hun vader blijven staan. We worden dikwijls onthaald op bananen (pisangs) of kokosnoten (klappers). Hun eigenlijke taal is een soort Biaks, maar ze spreken tegen ons Maleis. Toen hij merkte dat hij met Protestanten te doen had waren we \ T oor goed ingeburgerd en het gebeurt wel dat we samen Psalmversjes en Gezangen zingen, dat natuurlijk vreemd klinkt omdat de Papoea, Kowa is zijn naam, geen Hollands kent, dus in het Maleis zingt. Met trots toonde hij ons zijn Maleise Bijbel en liederen-bundel. We zijn zelfs op een Zondag met hem in hun Kampongkerkje geweest waar een Papoea Ds sprak, jammer voor ons konden we er niets van verstaan, hij sprak te snel. Toch houden ze hun vreemde gewoonten nog o.a., het haar knippen van een buurman op Zondag en toen wij er iets van zeiden waarom dat juist op Zondag moest gebeuren, keek hij ons vreemd aan.

In de Daniël van 3 Oct. '52 staat een mooi stukje van de Rondkijker over de Zendingsarbeid. Er heeft hier wel eens op een Zondag een zendeling gepreekt in het kamp maar waar hij precies yandaan kwam weet ik niet meer, hier op Biak is geen zendeling meer.

Nu heb ik het een en ander verteld over Biak en ik hoop niet U verveeld te hebben want bijzonder veel maken we hier niet mee, maar nu heb ik U een vraag te stellen, wilt U zo vriendelijk zijn al de zenders en zendsters van de ansichtkaarten via Daniël hartelijk te bedanken, ook de briefzender? *)

(Korp. v.w. A. Schaddelee)

x ) U ziet dus, lezers en lezeressen, de kaarten (en brief) zijn in dank ontvangen. U weet nu ook uit het leven en de omgeving van de jongens aldaar, waarbij er ook enkele van onze gemeente zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen