BRIEFWISSELING

Aan de jonge lezers.

Nu lag het voor de hand, dat de jonge candidaten in hun prediking vaak nog verder gingen dan Kuyper had bedoeld, maar hij had de wissel nu eenmaal zo omgetrokken en de jeugd trok dat spoor in zijn consequenties door. Daarom was het een groot verschil of men een oude dominé hoorde, b.v. een oud A-mannetje, of een Bé-mannetje van de Scheiding, dan wel een nieuwe jonge leerling die van Kuyper s stellingen al te veel tot zich genomen had. Ik blijf er uit in hoeverre zij het van God geleerd hadden; dat oordeel komt mij niet toe, maar de hoorders die de vreze Gods kenden hadden scherpe oortjes. En hoe schoon het ook was te horen uiteenzetten hoe de zaken aan Gods kant lagen, zo bracht de ernst van het genadeleven toch mede, dat men naar de bate daarvan voor eigen zicleleven vroeg.

En dat is nog zo. Een dominé moet naar het hart van Jeruzalem weten te spreken en leven en dood goed naast elkander kunnen zetten. En dan zal hij de zielen trachten te leiden uit de eigen bevindingen naar het grondleggend Woord des Heeren, waarin alleen de vastheid voor het geloof is.

Nu ontkende Dr Kuyper wel dat hij bedoelde dat elk gedoopt kind wedergeboren was, maar hij kon de H. Dooj) niet anders zien dan aan de wedergeboornen toegediend. Het Doopformulier spreekt verbondmatig over de Kerk en haar kinderen, dus trok Kuyper die lijn door. Bij het opwassen zou blijken wie er ware gelovigen waren en wie niet. Hierin ligt uiteraard een speculatief element, en met speculaties en beredeneringen is het geloofs-

leven niet gediend. De formulieren zijn geschreven van het welwezen des geloofs uit en de genade moet onderwerpelijk in ons uitgewerkt worden.

U begrijpt dat, toen b.v. reeds de door mij genoemde 4 punten op de diverse Synoden kwamen, daar nog al br, ede rapporten over verschenen. Het zou vele brieven van mij vergen alles in den brede iveer te geven, dat wordt U wellicht te veel. Ik zal er beknopt en naar ik hoop zonder eenzijdige voorstelling iets van weergeven.

Ds Lindeboom had in 1905 (met anderen onder wie Ds Bos van Bedum) bezwaar er tegen tc Ieren:

„dat volgens de beloften het zaad des Verbonds le houden is voor ivedergeboren en in Christus geheiligd, totdat uit hun wandel of leer het tegendeel blijkt, en dat het onjuist is te zeggen, dat de H. Doop toegediend ivordt op grond van hun veronderstelde weder geboorte."

Hij verkreeg, dat aan het desbetreffend Synoderapport werd toegevoegd:

„Intussen meent de Synode, dat de stelling, dat elk uitverkoren kind daarom reeds vóór de Doop metterdaad wedergeboren zou zijn, noch op grond van de H. Schrift, noch op grond van de Belijdenis te bewijzen is, dewijl God Zijn belofte vervidt naar Zijn vrijmacht en op Zijn tijd, hetzij vóór, of onder, of na de Doop, zodat het eis is zich hierover met omzichtigheid uit te laten en niet ivijs te willen zijn boven hetgeen ons God heeft geopenbaard."

Men meende hiermede de aangelegenheid voldoende helder te hebben belicht. Wij weten, dat in de kwestie met ivijlen Prof. Schilder dit „1905" weer vervangen is door een nadere formule. De mannen van „Art. 31" willen zelfs van Kuypers „veronderstelling" niets weten, neen, het is hun alles volstrekte zekerheid, omdat God zegt: „Ik ben Uw God en Uws zaads God" en er niet bij staat: tenzij dit en tenzij dat. — Dat is de volstrekte consequentie van wat Kuyper begonnen tvas te leren.

In die Synodale rapporten is ook sprake van de wedergeboorte die de Heere als regel in Zijn Kerk en onder Zijn Woord werkt,

„al betwist de Synode niet, dat God machtig is ook binten de prediking des Woords om, met name in de heidenwereld, degenen die Hij wil tot wedergeboorte te brengen "

Hier hebt U nu een kiem van het gevoelen, dat de ongelovigen buiten het kerkgebouw zijn. Daardoor wordt de klem op het hart der hoorders gemist en Ds Lindeboom zeide, dat er aldus geen blijde boodschap overblijft voor de mensen in en buiten de kerk, die nog vervreemd zijn van het leven Gods.

Zeer terecht opgemerkt. Want laat ons daar toch aan vasthouden, hoe groot en betekenisvol de Waarheid Gods door onze vaderen omschreven is, elkeen die God arresteert in zijn goddeloze of in zijn vrome weg, zich van harte als een heiden zal belijden, vreemdeling van God en vreemdeling van Zijn Verbondsbeloften. Daarom mag die Kerk zingen naar Ps. 87, dat de Filistijn, de Tyriër en de Moor aldaar geboren is!

Dat wederbarend onuitsprekelijk genadewonder moet in ons persoonlijk gewerkt worden. Daar hebben wij niet met de maatstok bij te gaan staan, maar wel te luisteren of deze zelf-en Godskennis ook in iemand is verheerlijkt.

U begrijpt dus, dat een arme metselaarsknecht, een bestreden ziel, het onder zulk een prediking, die bestraffing uitdeelde alleen aan wie buiten de kerk stonden, niet uit kan houden. Want hij kon zich maar zelden iets toeëigenen en als de dominé dan het wierookvat begon te slingeren en heel de gemeente heilig verklaarde, begon de metselaar te zuchten en te zweten en bleef met al zijn vragen en strijd zitten.

Dart was er nog een oude turfboer, die eens per week turf in de turfbak kwam brengen, die aan hetzelfde euvel leed en met geen „dus" en „aange-

zien' en „wij gelovigen" te voldoen was.

Ach ja, dat arme, godvrezende volk. Als de turf in de bak gedaan was, dronk hij een kopje thee, en zong soms met moeder „een versje". Tot de buren zeiden: man, kijk liever naar je hond, ivant die huilt zo!

D.V. een volgende keer nog een paar woordjes.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen