VRAGENBUS

J. V. te D. schrijft: We lezen in Hand. 2 : 4, dat ze begonnen te spreken met andere talen en in Hand. 2 : 6, dat een iegelijk van hen in zijn eigen taal hoorde spreken. Was het nu een spraakwonder of was het een hoorwonder ?

Antwoord: et gaat in deze vraag over het talenwonder. Hierover bestaat verschil van gevoelen. De eenvoudige lezing van het verhaal doet denken aan een spraakwonder. Er wordt toch uitdrukkelijk gezegd: En zij begonnen te spreken met andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken." Dat de menigte volgens Hand. 2 : 6 in hun eigen taal hoorde spreken is met het spraakwonder niet in strijd.

Anderen menen, dat het zowel een spraak-als een gehoorwondcr is geweest. Die redeneren aldus: De discipelen spraken dan met klanken, die als Geestesklanken boven het aards niveau uitgingen en de hoorders werden dan tevens bewerkt om die klanken te verstaan als gesproken in hun eigen taal. Dit wordt genoemd glossolalie.

Voor de eerste mening gevoel ik het meest.

Ik stel mii het gebeuren op de Pinksterdag als volgt voor: Toen de Heilige Geest werd uitgestort spraken de apostelen over het Woord Gods en de roem Zijns Naams.

Waarschijnlijk was het niet zo, dat één persoon in staat was één taal te spreken en een andere persoon een andere taal, maar dat ieder verschillende talen kon spreken. W T ij kunnen ons voorstellen, dat zij elkander verstonden, wat de torenbouwers van Babel niet kon-

den. Zij spraken gemakkelijk en vloeiend alsof ze hun eigen moedertaal spraken, want als God een wonder doet, dan is dit van de beste soort. Denk slechts aan het eerste teken, dat de Heere Jezus te Kana in Galilea deed.

De Pinkster-Geest voorzag niet alleen van stof, maar ook van taal, niet alleen van inhoud maar ook van vorm.

Hier is vervuld niet alleen: „het hart der onbedachtzamen zal wetenschap verstaan, " maar ook: „de tong der stamelenden zal vaardig zijn, om bescheidenlijk te spreken."

J.V. te D. vraagt wat de betekenis is van Hand. 2 : 39 waar we lezen: Want u komt de belofte toe en uw kinderen en allen, die daar verre zijn, zovelen als er de Heere onze God toe roepen zal."

Antwoord: elke belofte wordt hier bedoeld? De statenvertalers zeggen, de belofte uit Joël 2 : 28, waar we lezen: En daarna zal het geschieden, dat Ik Mijn Geest zal uitgieten over alle vlees en uw zonen en uw dochteren zullen profeteren, uw ouden zullen dromen dromen, uw jongelingen zullen gezichten zien."

Wie komt nu de belofte toe? Het antwoord is: u". Zijn dat nu al de Joden, die daar vergaderd zijn? Neen, want de beloften Gods zijn in Christus Jezus „Ja en Amen", alleen voor de gekochten door Zijn bloed. Petrus, die aandringt op bekering stimuleert zijn aandrang door te zeggen: Want u komt dc belofte toe." Hij wijst hun daarbij op het genaderecht des Verbonds, dat niettegenstaande hun schuld, door Gocl niet weggenomen werd. Aangezien hij niet weet, wie uitverkoren zijn ten eeuwige leven, komt hij met het welmenend aanbod van genade en de Heere zegent zijn bediening zo, dat volgens Hand. 2 : 41 een drieduizendtal op die eerste dag zijn woord gaarne aannamen, gedoopt werden en als oogst der' eerstelingen tot hen toegedaan werden.

Die belofte kwam ook toe aan degenen, die verre waren, d.w.z. volgens de statenvertalers, die namaals zouden geboren worden van geslacht tot geslacht, of de Heidenen van wie gezegd wordt door Jesaja, dat zij verre waren. Het verbond wordt dus uitgebreid tot wie verre zijn, hoezeer het ook in die uitbreiding, aan de zijde Gods, immer begrensd blijft door het vrijmachtig welbehagen Gods, die naar Zijn eeuwig voornemen roept.

Vandaar de beperking: „Zovelen als er de Heere onze God toe roepen zal."

Deze uitdrukking zou moedeloos kunnen stemmen, maar dit behoeft niet. Er staat niet: zo weinigen", maar: zo velen." Het zal een schare zijn, die niemand tellen kan, uit alle natie, geslacht, volken en talen, die straks staan zullen voor de troon en voor het Lam, bekleed met lange witte klederen en palmtakken in hun handen. (Openb. 7:9.)

Levende onder de bediening der verzoening is het nodig het wezen des Verbonds deelachtig te worden. Daar gaat het ten slotte om.

Daarom mijn jonge lezer, buig je knieën en laat, zoals Ds Fraanje weieens placht te zeggen, je gedoopte voorhoofd maar eens aan de Heere zien.

Die in waarheid tot Hem komt, zal de Heere nooit afwijzen, want het blijft w r aar tot aan het einde der eeuwen:

„Wie Hem nedrig valt te voet Zal van Hem zijn wegen leren."

C. M. te K. vraagt het een en ander te willen meedelen van philpot.

Antwoord: Josef Charles Philpot werd geboren 13 Sept. 1802.

Hij studeerde aan de hogeschool te Orford en werd op 26-jarige leeftijd als leraar in de Staatskerk bevestigd. Toen hij de dwalingen in de kerk onderkende, onttrok hij zich aan de gemeenschap dier kerk en voegde zich bij de Bijzondere Baptisten. Zij werden zo genoemd, omdat zij de doop enkel van gelovigen vasthielden.

Van uit dit standpunt moeten wij ook beoordelen de preken, die Philpot geschreven heeft. Dan zal het niet verwonderen, dat de toepassing ontbreekt en dat hij zich weinig tot onbekeerden wendt.

In ons land is hij bekend geworden door zijn vertaalde predikatiën. Zo verscheen in 1855 hier te lande een serie, vertaald door J. Nieuwland, voorzien van een voorrede van Ds Du Cloux. Behalve zijn vele preken, is hier bekend zijn dagboek, door zijn dochter verzameld uit zijn geschriften, onder dc titel: Korenaren uit de volle oogst.

Drukkerij en Uitgeverij „De Banier" gaf enige tijd geleden uit „Door Baca's vallei". Dit is ook een „dagboek" vertaald door D. Schot te Tholen en voorzien van een voorrede van Ds C. Smits. In dit voorwoord kunt u enige bijzonderheden lezen uit het leven van Philpot.

Philpot was een uitnemend prediker. Zijn preken, die ik met veel genoegen gelezen heb en nog lees, doen hem kennen als een man, die veel genade en grote gaven van de Heere had ontvangen.

Op 67-jarige leeftijd is hij gestorven. Zijn laatste woorden waren: „Prijs de Heere, o mijn ziel!" Hij ligt begraven te Groydon.

Hier citeer ik nog enkele regels uit zijn dagboek: Door Baca's vallei" van 31 Juli, naar aanleiding van Ps. 107 : 6 „Doch roepende tot de Heere in de benauwdheid, die zij hadden, heeft Hij hen gered uit hun angsten." Het mocht tot lering van oud en jong zijn.

„Indien gij in benauwdheid zijt, hier hebt gij een voldoende waarborg om daarmede tot God te gaan.

Bemoeilijk uzelf niet met de vraag, of gij uitverkoren of niet uitverkoren zijt. De Heere zet u niet voor die vraag, en gij behoeft dit ook niet te doen. Het antwoord zal u best tonen, aan welke kant van de lijn gij staat." Wanneer hij het heeft over een zorgeloze, wereldsgezinde, hoogmoedige, inhalige belijder, verzonken in vleselijkheid en dood, dan zegt hij: „Zou daar ooit een zuchten of roepen in hun ziel gevonden v/orden ? Zij mogen een vormelijk gebed — een morgengebed, een avondgebed, een familie-gebed — hebben, zo rond als een bal en zo koud als ijs in zichzelf. Maar de Heere laat Zijn volk niet wandëlen op zo een koude, levenloze en bevroren weg, met slechts wat vormelijke vroomheid, wat lippendienst en met gebeden, die op de oude, versleten schoen gelijken, die veel gebruikt is."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen