De bomen des wouds.

1. HET WOUD.

Rondom de lage huizen der dorpen in Palestina lagen de akkers, verder weg „het veld" en nog verder „het woud". Het veld is het niet in cultuur gebrachte land, waar „de dieren des velds" wonen. Het zijn de woeste gronden, de rotsen, de berghellingen enz. Hoeveel van dit veld vroeger met bos bedekt is geweest, zal altijd wel een open vraag blijven. Wel is zeker, dat het woud vroeger, d.i. lang vóórdat de Israëlieten zich in Kanaan vestigden, veel groter was, dan thans. Het oorspronkelijke woudgebied was bij aankomst van „het oude volk" reeds grotendeels in cultuurland veranderd. „Dus heb Ik u een land gegeven, waaraan gij niet gearbeid hebt, en steden, die gij niet gebouwd hebt, en gij woont in dezelve; gij eet van de wijngaarden en olijfbomen, die gij niet geplant hebt." (Joz. 24 : 13.) Toch hebben de Israëlieten het woud nog verder uitgeroeid: Jozua nu zeide tot henlieden: ewijl gij een groot volk zijt, zo ga op naar het woud, en houw daar voor u af in het land der Ferezieten en der Refaïeten, dewijl u het gebergte van Efr^'m te eng is. Maar het gebergte zal het uwe zijn; en dewijl het een woud is, zo houw het af, zo zullen zijn uitgangen de uwe zijn; want gij zult de Kanaanieten verdrijven, al hebben zij ijzeren wagens, al zijn zij sterk." (Joz. 17 : 15 en 18). De akker werd dus boven het woud geacht; het vruchtbare veld gold als tegenstelling van het bos: Is het niet nog om een klein weinig, dat de Libanon in een vruchtbaar veld zal veranderd worden, en het vruchtbare veld voor een woud geacht zal worden? " (Jes. 29 : 17.)

Al het bos werd door de Israëlieten niet gekapt. In de Bijbel worden verschillende bekendgeworden wouden genoemd, bv. 1. in Zach. 11 : 2: ... huilt, gij eiken van Basan! dewijl het sterke woud nedergevallen is."

2. in Jes. 2 : 13: En tegen alle hoge en verhevene cederen van Libanon, en tegen alle eiken van Basan."

3. in 2 Sam. 18 : 6: Alzo toog het volk uit in het veld, Israël tegemoet; en de strijd geschiedde bij „Efraïms woud."

4. in 1 Sam. 22 : 5: Doch de profeet Gad zeide tot David: lijf in de vesting niet, ga heen, en ga in het land van Juda. Toen ging David heen, en hij kwam in het woud Chereth."

Toch moeten wij ons van die Palestijnse wouden geen verkeerde voorstelling maken. Hoog geboomte is een uitzondering, al kwam dat wel voor. Men zie slechts naar het einde van Absalom. G. A. Smith, een Palestinakenner bij uitnemendheid, heeft gezegd: et Hebreeuwse woord, dat met woud of bos vertaald wordt, moet wellicht bosland* wezen en misschien slechts kreupelhout. Waarschijnlijk is het zo geweest, dat het oorspronkelijke woud in de dagen van Israëls volksbestaan plaatselijk tot een machia (= struikgewas van iy2 a 2 m hoogte) en daartussen een bodemflora van kruidachtige gewassen was geworden. In die richting wijst ook Jesaja 9 : 17: Want de goddeloosheid brandt als vuur; doornen en distelen zal zij verteren, en zal aansteken de verwarde struiken < ? , ? s wouds, die zich verheven hebben als de verheffing des rooks."

Deze „kreupelhouttheorie stemt ook overeen met wat de Bijbel ons zegt betreffende de eindstrijd tussen David en Absalom: En het woud verteerde meer van het volk, dan die het zwaard verteerde, te dienzelven dage." (2 Sam. 18 : 8). Dr Thomson zegt, dat de streek, waar die slag plaats had, nog met zulke wouden is bedekt: ichte struiken en doornige slingerplanten, die ruwe rotsen en diepe afgronden bedekken, waarin de oproerlingen in wilde verwarring zijn neergevallen, zodat paarden en mannen elkaar geheel verpletterden. Aldus kwamen 20.000 man om in het woud. Is de opgebouwde theorie juist — en wij hebben geen reden om het tegendeel aan te nemen —< dan moeten wij ons de wouden uit het oude land van Israël als volgt voorstellen: iet omheinde, ruige bossages, voornamelijk bestaande uit laag struikgewas tot 2 m hoog, waartussen een bodemflora is van kruiden en grassen met hier en daar wat hoog geboomte. De mooie wouden, de dichte bossen, zoals wij die kennen, waren dus zeldzaam. Thans alleen nog op de berg Karmel. Vaak is het maar een enkele boom, die het landschap stoffeert, of een boomgroep. Zulke bomen of boomgroepen waren tijdens de Koningen geliefde plaatsen voor Baaiverering: En zij hadden zich staande beelden opgericht en bossen, op alle hoge heuvel en onder alle groen geboomte." (2 Kon. 17 : 10.)

De beschreven „wouden" zijn bij uitstek geschikte schuilplaatsen voor het wild gedierte: Want al het gedierte des wouds is Mijne, de beesten op duizend bergen." (Ps. 50 : 10.)

Als de donkerheid van de avond over de aarde valt, verlaten deze dieren hun schuilplaatsen: Gij beschikt de duisternis, en het wordt nacht, in dewelke al het gedierte des wouds uittreedt: e jonge leeuwen, briesende om een roof, en om hun spijs van God te zoeken. De zon opgaande, maken zij zich weg, en liggen neder in hun holen." (Ps. 104 : 20—22)

Uit het kreupelhout komt ook het wilde varken: Het zwijn uit het woud heeft hem uitgewroet, en het wild des velds heeft hem (= wijnstok) afgeweid" (Ps. 80 : 14.)

Bosbranden waren ook niet onbekend: Gelijk het vuur en woud verbrandt, en gelijk de vlam de bergen aansteekt." (Ps. 83 : 15.)

Eens zal het veld huppelen van vreugde met al wat er in is en al de bomen des wouds zullen juichen. (Ps. 96 : 12.)

De conclusie, die wij trekken kunnen uit dit artikel en uit de voorgaanden over de vruchtbomen, is deze:

Palestina is niet het land van dichte woud, en, maar wel van boomgaarden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen