JOHN G. PATON

't Was jammer voor John, dat zijn vader geen geld had om hem te laten studeren. Maar wat doet de leergierige knaap? Hij spaart van zijn verdiensten zoveel op, dat hij voor een week of zes het schoolgeld kan betalen aan de hogeschool te Dumfries. Eenmaal weer aan de studie, krijgt hij de smaak van het leren weer zó te pakken, dat hij uitziet naar een gelegenheid om zijn studie voort te zetten. En dat lukt.

Het graafschap Dumfries moest gemeten en in kaart gebracht worden. Daarvoor kwamen landmeters en mannen van de genie om dat werk te doen. Hierbij konden ook jongens van de leeftijd van John gebruikt worden. Er wordt een overeenkomst gesloten, en het gevolg is, dat de knaap nu mee gaat met de „sapeurs", en ..mineurs", zoals ze die mensen noemen, van 's morgens negen tot 's middags vier. In zijn vrije tijd en tijdens de heen-en terugweg naar huis (vier mijlen) studeerde de jongen. Ook in de middagpauze, wanneer de andere jongens met de bal speelden, zat John op een rustig plaatsje aan de oever van de Nith gebogen over een boek. Aan de overzijde van het stroompje woonde de luitenant van (laat ik maar zeggen) de genietroepen. Deze had al meermalen de jeugdige Paton daar gezien en hij moest er het zijne van hebben. John moest op het kantoor komen en daar werd hij ondervraagd. Hij vertelde van zijn plannen en voornemens. Het gevolg was, dat de luitenant zei, dat hij zou zorgen, dat John op kosten van de Staat zou mogen studeren in Woolwick en dan kon hij bij de dienst blijven waar hij momenteel aan verbonden was. Slechts een papier had de knaap te tekenen, waardoor hij zich voor zeven jaar zou verbinden.

We zouden verwachten, dat John dit aanbod met beide handen zou aannemen. Maar neen! Voor drie of vier jaar zou nog enigszins kunnen, maar voor zeven was onmogelijk.

„Waarom? " riep de luitenant driftig. „Wil je dan een aanbod afslaan, waarop menig jong mens uit hogere stand trots zou zijn? "

„Mijn leven is aan een andere Meester gewijd, dus kan ik me niet voor zeven jaar verbinden, " was het eenvoudige antwoord.

„En aan welke meester is dat? " luidde de scherpe vraag.

„Aan de Heere Jezus, en ik wens me zo spoedig mogelijk te bekwamen tot Zijn dienst om het Evangelie te gaan prediken."

De luitenant werd woedend, riep de betaalmeester en sprak: „Als je mijn aanbod niet aanneemt, word je onmiddellijk ontslagen."

„Het zou me zeer spijten, " antwoordde John, „maar als ik me verbinden moet voor zeven jaar, dan zouden mijn plannen voor mijn hele leven worden verijdeld. Ik ben u zeer verplicht, maar ik kan zo'n verbintenis onmogelijk aangaan."

Nu was het uit. John moest zijn tekengereedschap afgeven, hij ontving zijn geld en kon gaan.

Maar wat gebeurde ? De rector van de school te Dumfries, die gehoord had, hoe Paton was behandeld, bood aan hem kosteloos te laten studeren. Dat was een prachtig aanbod, maar toch was het voor John onaannemelijk. Hoe zou hij in zijn onderhoud moeten voorzien? Zijn vader tot last zijn, durfde hij ook niet. Neen, als het kon, zou hij gaarne voor thuis iets verdienen.

John begaf zich daarom naar Lockerbie en verhuurde zich bij een boer om op het land te werken, 't Was in de oogst, dus werk genoeg. Maar schovenbinden achter de maaiers had de jeugdige Paton nog nooit gedaan. Hij had meer verstand van weven. De boer was echter een beste man. De eerste schoof, die John had gebonden, viel uit mekaar, toen de boer hem optilde. De boer gaf enkele aanwijzingen en daar ging de tweede. Die was al heel wat beter gebonden. De derde ging niet meer open, toen de boer de schoof een eind op het land wierp. „Goed zo, mijn jongen, ga zo voort", sprak de vriendelijke man.

Inplaats van bij het ruwe werkvolk op de hooizolder mocht John in huis naast Geovge, de zoon van de boer, slapen. Het huis was pas nieuw en de tuin lag nog woest. John maakte in zijn vrije tijd een plan voor een siertuin vóór het huis, dat zó naar de zin was van de landbouwer, dat het werd uitgevoerd ook, tot aller voldoening.

Later zou John aan dit alles wel denken, en zijn ervaring op dit gebied, zou hem wel van pas komen, wanneer hij in andere landen zendingshuizen en moestuinen moest aanleggen zonder hulp van blanken.

Vóór John die landarbeid uitoefende, had hij zich aangemeld voor een betrekking in Glasgow. Daar werd een jongmens gevraagd op een salaris van zeshonderd gulden, om huisbezoek te doen onder hen die de Zondagsschool niet bezochten. Door middel van tractaatjes en mondelinge gesprekken zouden deze bewerkt worden. Een soort Evangelisatie dus. De persoon, die hiervoor in aanmerking zou komen, zou een jaar opleiding ontvangen aan de Normaalschool om zich verder te bekwamen tot het werk van Evangeliedienaar.

Na. de oogsttijd bij de boer, ontving John bericht, dat hij examen moest doen in Glasgow. Er was nog een jonge man opgeroepen en nu zou het er om gaan, welke van de twee benoemd zou worden. Het was een moeilijke taak voor de examinatoren, want John en zijn mededinger waren beiden geschikt. De een behoefde voor de ander niet onder te doen. Er werd gewikt en gewogen en tenslotte zouden ze allebei worden aangenomen, mits ze het salaris samen deelden.

Hierin bewilligden ze. Zo kwam Paton in Glasgow te wonen. Er kwam tekening in zijn levensloop.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen