CHRISTELIJK Communisme

Onlangs verscheen in Engeland een boek, waarin de „Christelijke" betekenis van het communisme werd uiteengezet.

Misschien is het binnenlkort in het Nederlands vertaald.

We zullen dan vernemen dat de kerk gefaald heeft. Die heeft geen oog voor de maatschappelijke ellende. Het communisme verstaat dat beter. — Geen nieuw geluid overigens.

We doen dan het beste, wanneer we eens nagaan hoe groot de „christelijke" betekenis van het communisme wel is.

Lenin was het die boven de Herische Kapel bij het Kremlin in Moskou het woord van Marx liet schrijven: Godsdienst is opium voor het volk.

Artikel 13 van het progran> der Partij eist van haar leden atheïsme, alsmede een aandeel in de anti-religieuze propaganda.

Het Hoofdkwartier van de communistische jeugd in Rusland gaf in 1947 haar 19 geboden uit. Het le gebod: vergeet nooit dat de geestelijkheid een verklaarde vijand is van de staat en het communisme.

Het 3e gebod: tracht je vrienden over te halen om niet meer naar de kerk te gaan.

In 1922 werden doopvonten en wijnkelken uit de kerken gehaald.

Toen in 1943 de Duitsers reeds voor Stalingrad lagen, gaf men aan de godsdienst toe ter wille van de eenheid van het volk.

van het volk. Sergius, het hoofd der Orthodoxe Kerk, werd als pro-

agandamiddel gebruikt. De kerk is thans geheel gepannen voor de staatskar.

Het Russische volk wordt door de Partij, die 4% van de bevolking uitmaakt, geregeld.

De arbeider wordt verteld dat de Staat nu van hem is en dat hij, wanneer hij voor de Staat werkt, dus voor zichzelf werkt.

De klassetegenstellingen zijn in Rusland groter dan waar in de wereld ook. Moeders met zuigelingen verrichten nachtarbeid.

De kampen puilen uit van naar schatting 9 millioen tot slavernij gebrachte arbeiders. Het kanaal van de Witte Zee tot de Baltische Zee, 142 mijl lang, is door zulke dwangarbeiders gegraven.

De geheime staatspolitie zorgt er voor dat iedere tegenstander wordt geliquideerd.

Het communisme roept op tot de klassenstrijd. Zij predikt de haat. En belóóft een heilstaat.

Het Christendom heeft de maatschappelijke ellende anders gezien.

Het ziet behalve de sociale noden óók de sociale zonden.

Het communisme komt hier niet aan toe.

De maatschappelijke ellende kan worden verzacht, doch kan nooit worden weg-georganiseerd.

Eerst zal de mens zélf moeten worden veranderd, vernieuwd. Hier zal het steeds onvolkomen blijven.

Niet de broodvraag is het belangrijkste in dit leven.

Gods volk verwacht geen heilstaat, maar een nieuwe hemel en nieuwe aarde waarop gerechtigheid woont.

Ondanks het „christelijk" communisme.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen