VRAGENBUS

V. J G. S. te R. vraagt namens de J.V. hoe onze houding dient te zijn t.a.v. de Bijbelse romans.

Antwoord: Ik kan de Jongel. Verenigingen niet genoeg waarschuwen tegen zgn. Bijbelse romans. Uit hetgeen ik meermalen heb gemerkt, houdt men de romantische draad vast en hetgeen Bijbels moet heten is dikwijls zo oppervlakkig weergegeven, dat het ons niet bekoren kan.

'k Geef toe, dat er ook wel leerzame dingen instaan en dan denk ik aan de beschrijving van de plaats, van de gewoonten enz. waarin de personen optreden. Maar dit kan het nadeel niet wegnemen, wat ik reeds noemde. Ik acht het Woord Gods dan ook te heilig om een bepaalde persoon uit de Heilige Schrift te tekenen in een romantisch kleed.

„De lijfarts van de Keizer" door J. R. Perkins in het Nederlands bewerkt door Dr J. Veldkamp, heb ik met tegenzin gelezen. Het is een roman, die ons in aanraking brengt met het leven van de Heere Jezus, van Zijn moeder, van Maria Magdalena en de apostelen.

Als de bewerker in zijn „woord vooraf" schrijft: „De romantische draad, die door het boek loopt en te zamen met de geestelijke en lichamelijke schoonheid van de persoon van Jezus van Nazareth het tot een eenheid verbindt, enz." dan ben ik het daar helemaal niet mee eens.

De persoon van de Heere Jezus, getekend in dit boek, kan mij juist niet bekoren. De geestelijke schoonheid van Hem, wordt ons juist zo dierbaar getoond op bijna elke bladzijde van de Heilige Schrift en dan nog in het bijzonder in het Hooglied, in Ps. 45, in de profetieën, in de Evangelieën en in de Openbaring aan Johannes.

Hetzelfde oordeel spreek ik uit over „Saulus van Tarsen" door Ds Beversluis (niet die uit onze gemeente) en „Ben Hur", door L. Wallace, hoewel de laatste neg niet de minste is.

T. M. te B. vraagt of het ongeloof van Barak was, toen hij zei: „Indien gij met mij trekken zult, zo zal ik heentrekken, maar indien gij niet met mij zult trekken, zo zal ik niet trekken"?

Antwoord: De Statenbijbel spreekt van „zo zwak vertrouwen, dat hij zonder Debora het gebod des Heeren niet wil achtervolgen", en Dachsel zegt, dat het Barak aan de rechte bezieling tot de strijd ontbrak. Als echter straks het ingezonken geloof van Barak weer krachtig doorbreekt, valt hij met zijn medestrijders krachtig op de vijand aan, zó dat Sisera van de wagen afklom en op de vlucht sloeg."

„Zwak vertrouwen", „ontbreking der rechte bezieling" en een „ingezonken geloof", is nog geen ongeloof. Ongeloof verdenkt God. Dat is de grootste zonde. En hiervan bespeurt ge bij Barak niets. Ik zou liever zeggen, dat de geloofsoefening zwak was. We zouden het verzoek van Barak aan Debora ook zo kunnen zeggen: „Ik bezit de gave der profetie niet en daarom heb ik zonder uw hulp op mijn landslieden in Nafthali en Zebulon geen invloed, om hen rondom mij te verzamelen, noch het nodige inzicht, om op het rechte uur, van Thabor Sisera en zijn wagens aan te vallen."

De goede uitslag van de strijd was bij Barak doel. Niet zijn eigen eer. In Hebr. 11 wordt hij een geloofsheld genoemd.

A. V. te Bo.Z. vraagt mij wat de betekenis is van Judas vers 12 b en 13.

Antwoord: In deze teksten gaat het over sommige leraars, die ingeslopen in de gemeente én in leer én in leven een aanstoot waren en die het er op toelagen de gemeenten te verwoesten.

Judas noemt ze waterloze wolken, die van de winden omgedreven worden, bomen in het afgaan van de herfst, onvruchtbaar en tweemaal verstorven en ontworteld, wilde baren der zee, hun eigen schande opschuimende, dwalende sterren, welke de donkerheid der duisternis in der eeuwigheid bewaard wordt.

V. Hofwegen en Besser schrijven er het volgende over:

„Judas begint met hun deelnemen aan de liefdemaaltijden, omdat hier het meest in 't oogvallend blijkt hoe weinig hun wezen met de Christelijke gemeenschap in overeenstemming is. Vervolgens noemt hij ze waterloze wolken enz. Dienen wolken zonder water der aarde niet tot vruchtbaarmaking, zij beschaduwen niet eens, als zij een speelbal zijn van de winden, die ze voortjagen. Evenzo geven bomen in het afgaan van de herfst, d.i. als zij noch vruchten, noch bladeren hebben, voedsel noch schaduw en nu zijn deze mensen bovendien „onvruchtbare" bomen, die nog nooit vx'ucht hebben gedragen en deze ook voor de toekomst niet beloven, ja die tweemaal verstorven en ontworteld zijn, dus hopeloos verstorven en geheel en al met de wortels losgewerkt uit de aarde, welke ze noch houden noch voeden kan.

„Baren der zee", zegt de apostel verder, zijn zij, maar niet in het vervullen van de aardbodem met de kennis van 's Heeren heerlijkheid, gelijk de wateren de bodem der zee bedekken, maar wilde baren der zee, hun eigen schande opschuimende, waarin zij hun eigen eer zoeken. Sterren, zijn zij, maar geen leidsterren tot gerechtigheid, maar dwalende sten-en, sterren der verleiding, die aan hun baan om de zon ontvloden zijn, van die soort, als Johannes eens zag, welke met een schijnsel uit de hel allen verleidde, die het licht van de hemel verachtten.

Hun is bewaard „de donkerheid der duisternis in de eeuwigheid." Duister zijn zij, hoewel zij zich houden als sterren aan de hemel der kerk, en duisternis des oordeels, welke bij hun duisternis en zonde past, donkerheid bij de engelen van de vorst der duisternis en des afgronds is hun voor eeuwig bewaard.

Als in de harten van Zions kinderen de morgenster opgaat, welke aan alle duisternis een einde maakt, dan zinken deze dwaalsterren neer in de eeuwige donkerheid."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen