Ds L. G. C. Ledeboer

(XVII.)

Behalve zijn gedichten heeft Ds Ledeboer ook nog ruim 20 geschriften nagelaten. Het zijn bijna alle kleine geschriften, waaruit zeer duidelijk zijn ernst en godsvrucht blijken.

In zijn „Spiegel dezes tijds" vermaant hij de ouders hun kinderen toch niet naar de openbare school te zenden. „Hoe kunt gij het, die met de gemeente voor uw kinderen gebeden hebt, dat de Heere ze met de Heilige Geest altijd zou willen regeren, opdat zij christelijk en godzalig opgevoed worden en in de Heere Jezus Christus wassen en toenemen, als de enige Leraar der gerechtigheid en Koning Zijner Kerk; hoe kunt gij het verantwoorden, ze op scholen te zenden waar de Gereformeerde leer niet geleerd, de Bijbel geweerd, wereldse schoolboeken gebruikt, de eerzucht aangeprikkeld, de onderwijzers niet verbonden zijn aan het ondertekenen van de artikelen des Christelijken geloofs." Verder schrijft hij in dit boekje over de universiteiten, de gezinnen en de Afscheiding. Een zeer bekend boekje van hem is: , , 's Heeren wegen gehouden met een alles verbeurdhebbende zondaar." In dit werkje beschrijft Ds Ledeboer zijn eigen leven. In het eerste hoofdstuk behandelt hij zijn jeugd en jongelingsjaren. Hoofdstuk 2 heeft tot opschrift: „Mijn roeping of bekering uit de duisternis tot Gods wonderbaar licht." In het derde hoofdstuk behandelt hij zijn uitgang uit de Ned. Herv. Kerk en wat daarna plaats vond.

In 1845 verscheen van hem: Een A.B.C. door een Abeling. Overdenkingen over 2 Timotheus 3 : 1—5 met toepassing op de tijdsomstandigheden."

Na een vrij lange inleiding handelt hij achtereenvolgens over eigenliefde, geldgierigheid, laatdunkendheid, hoovaardij, lasteraars, ongehoorzamen, ondankbaren, onheiligen. Als hij in dit werkje de dienstknechten Gods van vroeger vergelijkt met de leraren van zijn tijd, schrijft hij: „Een rei van heerlijke Godsmannen, een menigte van heiiverkondigers en herauten van het Evangelium, wier harten vol waren van hemels vuur, wier mond nu eens een fluit dan wederom de open mond van een kanon geleek, hun vurige gebeden door Gods Geest in hun harten ontstoken stegen als Gode behagelijke offers in Christus omhoog. Stemmen des hemels, stemmen van boven, wateren des levenden Gods stroomden in hun harten, vloeiden van hun lippen, hemelsvuur deed hun ogen en gelaat schitteren. Hun oog werd niet verdonkerd, hun kracht niet verlamd, zij streden als leeuwen en stierven als helden; stonden pal voor de waarheid als steunpilaren van het land, pilaren der kerk, schrik voor de bozen, blijdschap der vromen, vertrooster^ van Israël, lievelingen des Heeren, tempels vol des Heiligen Geestes, woningen en haardsteden Gods, orakelen, vraagbaken en raadslieden van het land, troost der bedroefden, hulp der verlegenen, steun der zwakken, weldoeners der armen, bezoekers der weduwen en vaders der wezen. Zo vertoonden zij het beeld huns Meesters in hun zielen gegraveerd te hebben. Zo toonden zij hun aanstelling van de hemel."

Het is opmerkelijk, dat ds Ledeboer zo weinig preken in het licht heeft gegeven, hoewel hij tijdens z'n leven toch zo menigmaal heeft gesproken, 't Meest bekend is wel zijn preek: Jezus onder de heidense soldaten, " naar aanleiding van Joh. 19 : 1—5. In het gedeelte, waar hij spreekt over de miskenning van Jezus' Koningschap, zegt hij: Uiterlijke eerbewijzingen zonder inwendige behoeften! Uitwendige vertoningen zonder inwendige begeerten! Uitwendige kniebuiging zonder inwendige gebrokenheid des harten! Godsdiensten zonder God! Christenen zonder Christus! Gereformeerd zonder reformatie! Waarheid zonder warmte! Licht zonder leven!"

Van alle werken, die door Ds Ledeboer zijn uitgegeven, is zeer zeker wel zijn „Vragenboekje voor kinderen" het meest bekend. Uit dit boekje blgkt zeer duidelijk, dat Ds Ledeboer de kunst verstond om tot kinderen te spreken.

In 1865 zijn door J. v. Golverdingen een 70-tal brieven van Ds Ledeboer uitgegaan. Genoemde uitgever had van verschillende personen, waarmee Ds Ledeboer had gecorrespondeerd, deze brieven ter inzage ontvangen en daaruit een keuze gedaan.

In een brief van 10 Oct. 1844, geschreven aan een afgedwaald jongeling, schrijft hij: „O, mocht het de Heere behagen u aan te zien met het oog, waarmede hij Petrus aan zag in de zaal van Kajafas waar hij zijn Heere verloochende. Of is Hij uw Heere en Meester niet? Heeft de Heere u zo slecht behandeld? Hebt ge het nu beter, kalmer, rustiger, vrediger? Blijft er geen beschuldiging over? Hebt ge nu meer vrede met de wereld? Denkt ge niet eens: was het zoals vroeger? Liever gesmaad, gehoond, vervolgd en Jezus in het hart, dan zoals nu, vrede noch met de wereld, noch met Gods volk, noch met de satan, noch met God. Ik beklaag uw toestand. Hij is moeilijk en onaangenaam.

Hebt gij de dienst van Koning Jezus opgegeven? Was zij u te zwaar, te moeilijk en te lastig? Moest gij er te veel om uitstaan en verdragen? Onze aangezichten staan altijd van de Heere afgekeerd en gewend. O, in ons is geen kracht, maar in Jezus' almacht. Twijfel aan uzelven, maar nooit aan Jezus' bereidwilligheid, om het verloren op te zoeken en het verdrevene weder te halen. Het ongeloof is de grootste zonde. Twijfel aan alles, maar nooit aan Hem. Hij vergeeft gaarne. Kom, waag het op Hem. Hij schenke u daartoe genade. Met hem komen wij nooit bedrogen uit. Met Hem vermogen wij alles. Aan wie verscheen de Heere het eerst na Zijn opstanding? Was het niet aan Petrus Petrus moest zinken in de zaal om in Christus te verrijzen. Mocht gij gezonken zijn, om in Christus te heerlijker op te staan."

Is het niet treffend zo'n brief ? Wat een liefde spreekt daaruit. Liefde voor de jeugd en ook voor de rijpere jeugd. In een volgend artikel hopen we nog iets te zeggen van zijn gedichten.•«

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen