W. à Brakel

(i.)

„Op de weg, die van Leeuwarden naar het nabijgelegen dorp Beers leidt, viel ongeveer 1654 iedere Maandagmorgen een aantrekkelijk toneel te bespieden. Een man, in wie een tijdgenoot gemakkelijk de predikant zou herkend hebben, deed zijn veelgeliefde zoon een eindweegs uitgeleide buiten Beers, bleef dan staan, bad voor hem en oogde hem zo lang mogelijk na. Zeer natuurlijk dat de zoon later dikwerf getuigde, clat hij zijn weg naar Leeuwarden biddende placht af te leggen. Die predikant was de vader van onze held, die zoon de later zo vermaarde Wilhelmus k Brakel." (Hellenbroek.)

De ouders van è, Brakel waten afkomstig uit Vlaanderen. Zijn vader was de bekende Friese predikant Theodorus k Brakel. Veel leed heeft deze man in zijn leven moeten doormaken. Zijn vijf volwassen dochters heeft hij allen ten grave zien dragen. De zwaar beproefde grijsaard was door deze verliezen zo terneergeslagen, dat de vorige „levendigheyt" in hem niet meer gezien werd. Behalve zijn zoon Willem, heeft slechts zijn vrouw hem overleefd. Hellenbroek prijst haar als een „Paerle in Godvrugt, een Cieraad onder de vrouwen in haar tijd." Uit deze ouders werd op 2 Januari 1635 hun zoon Willem te Leeuwarden geboren. Reeds in zijn jeugd gaf hij blijken van een nieuw geestelijk leven. Later getuigde hij meermalen, van de eerste tijd zijner verandering niet te weten. Het Woord Gods had reeds vroeg een krachtige invloed op zijn hart. Hij was nog zeer jong toen een Kerstmispreek van zijn vader hem zeer aan greep, zodat hij onder de indruk daarvan vaak vroeg: „Vader! wanneer is 't weer Kerstmis? " Hij zei evenwel niet, waarom hij het vroeg. Toen hij eens iets van zijn genietingen aan zijn moeder vertelde, gaf zij ten antwoord: „Kind, dat gaat boven uw verstand." Hierdoor werd hij wel wat meer gesloten. Zijn moeder bad vurig en aanhoudend voor hem en vaak zei ze met nadruk: „O, wat zult gij te verantwoorden hebben, zo gij God niet vreest."

Waarschijnlijk heeft hij van zijn moeder het eerste onderwijs gehad. Daarna bezocht hij de Latijnse school te Leeuwarden. Daarom vertoefde hij van Maandag tot Zaterdag in de provinciehoofdstad. Met blijdschap zagen zijn ouders hem des Zaterdagsmiddags onder het ouderlijk dak terugkeren. En iedere Maandagmorgen volgde dan het roerende afscheid op de Leeuwarderweg.

6 Januari 1654 werd hij ingeschreven als student van de academie te Franeker. De professoren Schotanus, Valckenier en Arnoldus waren hier zijn leermeester. Ook de hogeschool te Utrecht heeft hij nog bezocht, waar hij 2 jaar studeerde onder Voetius.

In het jaar 1662 ontving de jonge predikant.een beroep uit Exmorra, hetwelk door hem werd aangenomen. Van zijn verblijf te Exmorra is ons zeer weinig bekend. Slechts 3 jaar heeft hij daar gestaan. Tijdens zijn verblijf daar is hij in het huwelijk getreden met Sara Nevius, een zeer begaafde vrouw. Zij was 3 jaar ouder dan k Brakel en reeds gehuwd geweest met Ds Vegen van Benthuizen. De tijd, dat zij weduwe was, woonde ze te Utrecht en was zeer bevriend met Anna Maria van Schurman. 29 Maart 1664 werden Wilhelmus a Brakel en Sara Revius te Utrecht in de echt verbonden.

Uit dit huwelijk zijn vijf kinderen geboren: vier dochters en één zoon. Van deze vijf kinderen hebben er vier maar enkele weken geleefd. Alleen Sulamith heeft haar ouders overleefd.

Hellenbroek prijst Sara Nevius zeer om haar vroomheid. Brakel zelf vergelijkt haar met Priscilla, omdat zij vrouwengezelschappen hield, waarop zij de weg der zaligheid besprak. Na een langdurig.en benauwd lijden ging zij op 24 Januari 1706, in de ouderdom van 73 jaar, de eeuwige ruste in.

Toen k Brakel drie jaar te Exmorra had gestaan,

(Voor vervolg zie pag. 21)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen