Van het Zendingsveld

(64.)

R. Moffat. Vertalen.

Het vertalen van de Heilige Schrift in de taal van onbeschaafde heidenen is een zeer moeilijk werk. We hebben daarover al iets gehoord.

Na veel moeite had Moffat het Evangelie van Lucas persklaar gekregen. Vod goede moed ging de zendeling naar Kaapstad, met het doel, de vertaling gedrukt te krijgen. Helaas, niemand was er te vinden die het Bijbelboek kon drukken. Wat moest Moffat doen? Hij was zoetjesaan al gewoon geraakt aan tegenspoeden, en hij had langzamerhand wel moeten leren om ergens een uitweg te zoeken, waar er schijnbaar geen was. Kort en goed besloot hij zelf het letterzetten en drukken te leren. Hij had in zijn leven al zoi velerhande dingen moeten aanleren, ook dit zou wel gaan.

En het ging! Maar we hoeven niet te vragen, hoeveel inspanning en nachtelijke uren er aan waren verbonden.

Het vertaalwerk ging ondertussen maar steeds verder. Moffat kon zich geen rust gunnen, voordat de hele Bijbel in het Beetsjoeaans was overgezet en gedrukt. Eerst het Nieuwe Testament in zijn geheel, en dan de rest.

Toen het N.T. klaar was, begaf de ijverige man zich weer naar Kaapstad. Wellicht konden ze hem nü helpen. Zijn eigen pers was veel te klein voor zo'n lijvig Boek. Maar in Kaapstad lieten ze hem weer met zijn paperassen staan. Hij kon er geen grotere persen vinden dan de zijne. Wat nu gedaan? Dan maar naar Engeland!

In 1840 kwam Moffat in Engeland aan. Wat ging daar zijn naam van mond tot mond. Moffat? Hij leefde toch niet meer ? Ik dacht, dat hij door de wilden was omgebracht! Neen, ze konden hun oren niet geloven, en hun ogen moesten de man zien, waarover ze zoveel hadden gehoord.

Er kwam een hele beweging in Engeland. In vele plaatsen trad de zendeling op, om te spreken over zijn werk in Zuid-Afrika. Met welk een aandacht werd de man aangehoord!

We begrijpen wel, dat het verblijf in Engeland voor Moffat geen vacantie betekende. Wanneer hij geen spreekbeurten hield, dan waren er mensen om hem te spreken en als hij maar enigszins tijd over had, vertaalde hij verder aan de verschillende Bijbelboeken. Dat vertalen deed hij heel stipt. Geregeld moesten nog correcties aangebracht. Het vertalen van de Heilige Schrift kan nooit volmaakt zijn, maar Moffat trachtte het volmaakte zoveel mogelijk te benaderen.

Laten we even luisteren naar de zendeling, wanneer hij het heeft over het vertaalwerk. Hij schreef:

„De moeilijkheden, verbonden aan de vertaling van de Heilige Schrift in een taal, die nog maar kort geleden op schrift is gebracht, worden groter of kleiner naar gelang van de omstandigheden, waarin de vertaler zich bevindt. Het is een werk, dat al de tijd en al de energie vraagt, die er maar bij mogelijkheid aan kan worden ten koste gelegd.

Ik verkeer onder een volk, welks noden eindeloos zijn en dat zonder ophouden een beroep op mijn tijd doet. Het komt zeer dikwijls voor, dat ik zit te werken en mijn gedachten geordend heb en dat ik de pen in de hand heb om een vers neer te schrijven, waarvan ik de juiste weergave gevonden heb, na een stroom van vertalingen en commentaren te hebben doorwaad, dat dan juist iemand mijn kamer binnenkomt, die zich over iets te beklagen heeft, of die raad nodig heeft of medisch advies, die medicijnen wil meenemen of een kies laten trekken. Soms komt iemand, die op reis is naar de Kaap en zoiets als een paspoort wil hebben; een andere maal komen er personen tut een andere streek of uit het binnenland en die alle recht op mijn belangstelling hebben.

Het ergste is, dat de meeste onderbrekingen komen op even ongeregelde tijden als vallende sterren, zodat het bijna niet mogelijk is, van te voren een behoorlijke tijdsindeling te maken. Wanneer ik een courant in de hand neem, is het alleen maar om er een vluchtige blik in te werpen, want het zou niet verantwoord zijn, er meer tijd aan te besteden. Als ik iets belangrijks tegenkom, lees ik het met tien polsslagen per minuut extra, omdat ik voel, dat ik daaraan kostelijke ogenblikken verkwist, wijl ik die onttrek aan mijn eigenlijke taak. Ik voel mij alleen op mijn gemak, wanneer ik iets doe, dat rechtstreeks ten goede komt aan mijn taak als zendeling.

Hoewel de stammen hier maar klein zijn, is er toch een groot taalgebied, waar het Woord Gods, zoals dat binnenkort in zijn geheel zal zijn gedrukt, kan worden verstaan. Het Evangelie is reeds het middel geweest om velen te redden, en daar wij weten, dat Gods hand niet verkort is, gaan wij voort in de hoop, dat ook deze geestelijke wildernis zich zal verheugen en eenmaal zal bloeien als een roos."

M. NIJSSE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen