VOOR ONZE Militairen

HET MODERNE GEZIN

In een goed gezin is vader 's avonds en moeder schier altijd thuis. Is vader het hoofd, moeder is het hart van het gezin. De vader wordt soms geroepen tot het vervullen van maatschappelijke verplichtingen, doch de moeder heeft haar huis waarin en waarvoor zij in de eerste plaats verantwoordelijk is. Dat is haar wereld waarin zij leeft en waarvoor zij zorgt. Is dat in een modern gezin dan anders? Ja mijne vrienden daar is het heel anders. Ik weet wel dat een gezin van 1951 niet te vergelijken is met een gezin van 1851. Doch is het tegenwoordig gezin beter? Ik geloof dat dit aan zeer rechtmatige twijfel onderhevig is. En toch is het zeer belangrijk en heus de moeite van overdenking ten volle waard, want we hebben dit al eens eerder geschreven, het gezin is de cel waaruit de maatschappij gebouwd wordt. Is het gezinsleven niet goed, dan klopt het in het maatschappelijk leven ook niet. De oorzaak van veel maatschappelijk kwaad vindt zijn oorsprong in het gezin. Wanneer het ordelijk en deugdzaam gesteld is in onze gezinnen dan kan dit niet anders dan goede vruchten afwerpen voor de samenleving, maar het omgekeerde is ook waar. En kijk nu maar eens om je heen. Vader is bijna nooit thuis, omdat zoveel zakelijke, politieke, kerkelijke of sociale plichten hem aan zijn hoogste roeping onttrekken. Moeder is vaak weg vanwege haar kransjes, haar wijkwerk, haar avond partijtjes, haar bioscoopbezoek enz. enz. De kinderen missen dan thuis die Ze er moesten vinden en... gaan dus ook uit. Gaat hierdoor de orde niet te loor en komt hierdoor de onderlinge band van samenleving niet te ontbreken?

Kan in zo'n gezin sprake zijn van een eenheid, van een bij elkaar horen. Is er in zo'n gezin nog gezag, noch samenwerking, of gaat ieder zijns weegs, dc een hier en de ander daar?

Ik vrees, dat de echte huiselijkheid, het samenleven, de onderlinge waardering, ja de liefde de deur uit vliegt. In zo'n gezin is het echte huiselijk leven zoek. Is dan het huiselijk leven anders geworden? Ja lezers, in heel veel gezinnen is het heel anders dan het moest zijn. Hoe komt dat dan? Door de zonde, ja maar daar zijn we niet mee klaar. De mens heeft een redelijk verstand en blijft ten volle verantwoordelijk voor al zijn daden en tekortkomingen. Wij mogen ook in deze niet lijdelijk zijn want dan werpen we heimelijk de schuld op God. Een mens behoort ook in deze te doen wat zijn hand vindt om te doen, kan het zijn in biddend opzien tot Hem. Een van de grootste en eerste oorzaken dat het in een huwelijk soms helemaal mis gaat is m.i. gelegen in het verkeerde uitgangspunt waaronder zo'n huwelijk is gesloten. Het ware uitgangspunt heb ik in mijn vorige artikeltjes geschreven. Zo dikwijls worden huwelijken gesloten uit zuiver zakelijk standpunt, of uit berekening, zinnelijk genot, zonder enig besef van de heiligheid van het huwelijk. We moeten verstaan, een ieder persoonlijk dat we niet ons zelf hebben te leven, maar dat het huwelijk een wederzijds offer vraagt. Het is een oefening in toewijding. Het huwelijk wordt dikwijls omlaag gehaald. Duizenden annecdoten en ontelbare ongepaste moppen, over het huwelijk bewijzen dat. Een der oorzaken welke speciaal voor onze tijd geld is deze. 't Is niet: zullen we een trouwe vader en een liefhebbende zorgzame moeder zijn voor de kinderen, die we als erfdeel des Heeren hopen te ontvangen, neen, het is dikwijls de zakelijke, stil zwijgende conditie: „Blijkt na enige tijd dat we ons in elkaar vergist hebben, dan ontbinden we ons huwelijk weer maar. Een tweede oorzaak is de goddeloze, tegennatuurlijke, koel berekenende, materialistische afspraak. Kinderen wensen we niet dat geeft niets dan last en armoede, hoogstens één of twee.

Kijk jongens dat zijn twee zeer bedenkelijke symptomen uit het moderne huwelijksleven. Dat zijn de oorzaken van veel ellende, twist en verdriet. Vandaar dan ook, dat de echtscheidingen toenemen met de dag. De stad slaat in dit opzicht een veel droeviger figuur dan het platteland waar de onderlinge controle groter is dan in de stad. Vijftig a 60% van het totaal aantal echtscheidingen komt op rekening van onze grote steden. Men schaamt zich niet — zelfs niet in hoge kringen van ons volk — als men op een lichtzinnige wijze een huwelijk heeft ontbonden. Dit is een zeer bedenkelijke onzakelijkheid van de „nieuwe zakelijkheid." Vinden we deze onzakelijkheid niet overal in de maatschappij terug? Geen wonder, want het is begonnen bij de cel, het gezin. Ik ken twee gezinnen waarbij de „echtgenoten" op een fuif met onderling goed vinden besloten onder elkaar van vrouw te wisselen. De 2 huwelijken werden ontbonden en later in gewijzigde verhouding weer gesloten. Misselijk cynisme. Haast niet te geloven als het niet historisch was.

Wat een innig medelijden moet men hebben met dc kinderen van zulke „ouders." Wat moet van zulke kinderen terecht komen. Hoeveel moois wordt in het leven van zulke kinderen totaal vezwoest. Modernisme in de walgelijkste vorm. Overtreding van de goddelijke ordinantiën. Dit alles jongens en meisjes kan niet straffeloos voort gaan. Wie God verlaat heeft smart op smart te vrezen.

Een derde zeer ernstige oorzaak van de verslechtering van het huwelijksleven is gelegen in de veranderde plaats die de vrouw inneemt. Vroeger was zij in de eerste plaats huisvrouw en moeder. Calvijn zegt: een vrouw wordt het meeste geëerd als zij zolang en zoveel mogelijk „vrouw" blijft. God schiep 2 mensen, een man en een vrouw. Twee verschillende wezens, een ieder met een verschillende roeping en taak. Vroeger huisvrouw en moeder en dat moet zij nog wezen, maar bij velen is het zwaartepunt verlegd. De zgn. roeping buitenshuis weegt haar veelal zwaarder dan haar werkelijke roeping binnenshuis. Door de technische vereenvoudiging van het huiswerk, door haar meerdere ontwikkeling door haar streven om gelijk te zijn met de man, in het vervullen van vele maatschappelijke functies, tracht zij zich te ontdoen van haar moederlijke verplichtingen. Huishoudelijk werk wordt door vele vrouwen voor minderwaardig gehouden. Het jonge meisje van de U.L.O. of de H.B.S. trekt er de neus voor op. En ouders! bedenk het wel, zo de ouden zongen, piepen de jongen. Vele ouders zijn zo ijdel, dat ze hun kinderen veel te goed achten voor het gewone huishoudelijke werk. Arme ouders, want wat moet er van je dochters terecht komen in hun huwelijk als ze niet behoorlijk een was kunnen doen, niet kunnen stoppen, naaien, breien enz. enz. En de bakvisjes zelf. Och die vinden het idee niet onaardig om in een andere werkkring salaris te innen en vrije tijd te hebben voor alle mogelijke amusementen. Eigen baas, geen of zo min mogelijk controle, de beschikking over eigen geld, doen wat men wil; prachtig! Daar moet het heen. De vrouw, die het

huishoudelijk werk minacht, weet niet wat ze doet. Is dit werk in wezen dan minder dan pennenlikkerij of geestdodende fabrieksarbeid. Geen sprake van. Geen sterker stimulans voor de man, die zijn taak heeft te vervullen buiten zijn gezin, dan te weten dat hij een gezin achter zich heeft waar orde en netheid wonen en waar zijn verdiensten niet over de balk worden gesmeten. Hij werkt er met pleizier door en voor en vindt rust en genoegen, wanneer hij na volbrachte dagtaak zich in zijn gezin kan neer zetten. Dit kan alleen als daar orde, netheid en onderlinge liefde heerst. 'Slordige, stuntelige, kwistige en onhuiselijke vrouwen, die geen hart hebben voor de kleine dingen in het gezin, hoe zult ge trouw zijn in de grote? Is voor U geen schone taak in het midden van uw gezin ?

Sportmaniakken, chauffeuses, gelippenstifte kantoorjuffers of flirtende flaneersters zullen nooit een goede huisvrouw of moeder worden.

Ik wil het voor deze keer hierbij laten en hoop D.V. de volgende keer deze serie artikeltjes te besluiten. Het allerbeste toegewenst van

„KRIJGSMAN".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen