Van het Zendingsveld

(58.)

John Williams. Zijn einde.

De gezondheid van Williams had door de drukke werkzaamheden geleden. Zeventien jaren had hij in de Stille Zuidzee gearbeid en wij weten, onder welke omstandigheden. Zijn lichaam moest nodig rust hebben, 't Zou goed zijn, dat hij eens in een heel andere omgeving kwam. Het plan kwam bij hem op, naar Engeland te gaan en dan terug te keren met een aantal medearbeiders. Het zendingsveld werd voor één man toch te uitgebreid.

Het gemaakte plan werd ten uitvoer gebracht en zo

begaf de zendeling met de zynen zich op reis naar het moederland in het jaar 1833.

In Engeland was al druk over Williams gesproken, en we kunnen het ons indenken, dat de mensen zich verdrongen in de gebouwen waar de zendeling optrad. Hoe luisterden ze naar de wonderlijke verhalen uit die onbekende wereld, zo ver weg, aan de andere zijde van de wereldbol! Maar bij het hóren alleen bleef het niet: men tastte ook in de beurs en zo kon het gebeuren, dat er genoeg geld werd ingezameld om een nieuw schip te kopen, dat zo hard nodig was om het zendingswerk voort te zetten in het uitgebreide eilandengebied. Bovendien schreef Williams enkele boeken, die het zendingsvuur moesten aanwakkeren en warm houden.

In 1838 werd weer koers gezet naar de Grote Oceaan. Williams had een tiental zendelingen kunnen overreden met hem mee te gaan. Met nieuwe moed en lust zou het werk weer worden opgenomen.

Met blijdschap werd de apostel ded Zuidzee begroet. En dadelijk werd geïnformeerd hoe de zaken stonden. Nu, dat viel erg mee. In Kajatea en in Rarotonga waren in die tussentijd zelfs vorderingen gemaakt, inplaats van stilstand of achteruitgang. Zelfs hadden de inboorlingen een som van 315 dollars bijeen gebracht voor het zendingswerk.

Met het nieuwe schip „Camden" werden verschillende eilanden bezocht. Namen de inboorlingen de prediking aan, dan werd er één der nieuwe zendelingen achter gelaten of een inboorling-onderwijzer, die dan verder zouden bouwen op het gelegde fondament.

Het werk bleef niet ongezegend. Overal sproot het gezaaide zaad uit de grond: een beschaafd Christenvolk ging de meeste eilanden bewonen. En tussen die uitwendig-godsdienstigen zullen er zeker geweest zijn, waarin een nieuwe geboorte werd gewrocht door de Heilige Geest.

En immer verder richtte Williams zijn oog. Er lagen nog velden braak. Ten oosten van Australië woonde een bloeddorstig volk op de Nieuwe Hebriden. Daarheen wilde de zendeling gaan. Hij voelde zich nu sterk en gezond, en hij was nog maar even in de veertig. De Heere had zijn werk zo kennelijk gezegend, wellicht dat ook da& r Gods Koninkrijk zou worden uitgebreid.

Vanaf het eiland Samoa zou hij de reis ondernemen, maar eerst predikte hij daar afscheid over de woorden uit Handelingen 20 : 38: Zeer bedroefd zijnde, allermeest over het woord, dat hij gezegd had, dat zij zijn aangezicht niet meer zien zouden; en zij geleidden hem naar het schip." Hoe bedroefd waren de ouderlingen uit Efeze, toen Paulus afscheid nam! Ze zouden het aangezicht van de geliefde apostel niet meer zien. Er werd een groot geween van hen allen, en zij vielen om de hals van Paulus en kusten hem. Iets dergelijks had plaats op het eiland Samoa. De toehoorders schreiden ook; ze smeekten Williams toch niet heen te gaan; de vrouw van de zendeling bad haar man toch te blijven waar hij nu was. Hadden ze misschien een voorgevoel van het schrikkelijke dat komen zou?

Williams was echter niet van zijn plan af te krijgen. Het schip voer weg en de 30ste November 1839 liet men het anker vallen in een baai van het eiland Eromanga. In een klein bootje voer de zendeling met zijn helpers naar de kust. Met z'n vieren begaven ze zich naar de wilden en probeerden een praatje te maken. Helaas, men verstond elkander niet. Dan maar iets anders geprobeerd. Met spiegeltjes en glinsterende parels trachtte Williams de inboorlingen tot zich te lokken. De wilden namen de voorwerpen aan en verwijderden zich in het bos. Wat zou er van komen? Enige tijd later komt een bende wilden aanstormen, onder vreselijk geschreeuw. De woeste mannen zijn gewapend met knotsen en bijlen en bogen. Ze hebben niet veel goeds in de zin. Dat zien de zendelingen dadelijk. Vluchten, vluchten! Dat is het enigste wat er te doen staat. De vier mannen snellen naar het strand. Zullen ze het halen? Ze reppen zich zo hard ze kunnen. Hun leven staat op het spel! Maar de wrede menseneters naderen al dichter en dichter. Zie, daar wordt Harris een trouwe vriend van Williams, neergeslagen door middel van knotsen. Williams ziet dat het lichaam wordt weggesleept. Tijd om na te denken heeft de zendeling niet. Voort, voort! Helaas, het mag niet baten. Het opperhoofd van de wilden heeft hem gegrepen, en onder vervaarlijk gehuil slaat hij met de knots het hoofd van Williams te pletter. Talrijke pijlen doorboren het lichaam van de arme man. De twee die ontkomen zijn, zien dat de verminkte lichamen worden weggesleept. O, vreselijk einde van de dappere mannen!

Hoe groot was de droefheid allerwege! Welk een treurige thuisreis van de „Camden!" Een inboorling sprak: „De golven der zee deden de klaagtonen weergalmen: „Ach, Williams is niet meer!"

En zie, hoe wonderlijk! Vijftig jaren na Williams' marteldood, in 1889, wordt een monument onthuld ter gedachtenis van de apostel der Zuidzee, op het eiland Eromanga, de plaats waar de gruwelijke moord geschiedde. En wie had de eerste steen gelegd? Een zoon van de moordenaar, het opperhoofd van het eiland. Een andere zoon was toen zendeling in Australië.

„O God! Uw weg is in het heiligdom, "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen