Rondkijk

Welsprekendheld

Wél te spreken is voor ieder mens een sieraad en voor ieder Christen, hetzij man of vrouw, een kostelijke deugd. De Heilige Schrift legt op meerdere plaatsen de nadruk op het plichtmatig gebruik van tong ^en taal. Aan ieder mens, zonder onderscheid, wordt door de Apostel Paulus de grondwet aller welsprekendheid voorgehouden als hij zegt: Uw woord zij ten allen tijde in aangenaamheid, met zout besprengd, opdat gij moogt weten, hoe gij een ieglijk moet antwoorden. Welsprekendheid is dus niet alleen een vereiste op de kansel of voor de balie, maar ook in het dagelijks leven en in onze omgang onder de mensen.

Wat is het bijvoorbeeld schoon, als een jong mens zich goed weet uit te drukken. Een schone gave, die niet allen geschonken is, maar die toch wel kan worden aangeleerd. Het bestaat niet in een overvloed van woorden, want welbespraakt te zijn is nog lang geen welsprekendheid.

Onze taal is eigenlijk een wonder op zichzelf. Wat staan we daar weinig bij stil. God de Heere was de eerste die sprak: door het Woord, als eerstgeborene aller creaturen, heeft God de dingen die niet zijn, geroepen alsof ze waren. Sprekende, schept en herschept Hij alle dingen. Vandaar, dat er ook een sprake uitgaat van de ganse schepping Gods. De schepping zelf spreekt tot ons, hoor maar hoe de dichter in Ps. 19 dat bezingt: „de hemelen vertellen Gods eer, de dag aan de dag stort overvloediglijk sprake uit." Alles spreekt tot ons: Mij spreekt de blomme een tale, zong Guido Gezelle, elk ding heeft zijn eigen taal en stem, de zonde echter is er een wrange dissonant in.

Hoe mooi bezong Bilderdijk de taal:

O, vloeibre klanken, waar met d' adem uitgegoten De ziel (als Godd'lijk licht, in stralen afgeschoten) Zichzelve in meedeelt! meer dan licht of melody;

Maar schepsel van 't gevoel in de engste harmony, Die 't stofloos met het stof verenigt en vermengelt! Door wie zich 't hart ontlast, verademt en verengeit!

Door de taal laat de mens het diepste, het inner-Iijkste van zijn wezen zien. De eerste mens, geschapen naar het beeld Gods, bezat niet alleen gerechtigheid en heiligheid, maar ook kennis en waarheid. Wat de mens kende van God en Zijn werken, werd weergegeven door het woord. Maar door onze diepe val, is onze taal „vervallen en ontaard."

Door onze val zijn we behagen gaan scheppen in het woord zélf, zijn we los van de waarheid geworden, zijn we vervallen van de inhoud tot de vorm en van het wezen tot de schijn. Vandaar dat er zoveel holle en ledige woorden zijn, die op de rechte welsprekendheid geen aanspraak kunnen maken. De H. Schrift 'waarschuwt ons daarom met klem, dat we van elk ijdel woord rekenschap zullen moeten geven. Beter niet te spreken, dan in phrasealogiën, in zinledige woorden of in conventionele termen. Ons woord zij dan: ja, ja, en: neen, neen!

Om wél te spreken, behoren we wél te zijn. En wél zijn we niet, omdat we het beeld Gods verloren hebben. Van nature kunnen we niet meer wél spreken. Waarlijk welsprekend wordt de mens eerst dan, wanneer zijn woord weer drager is van Goddelijke inhoud. Gelukkige mens, die dat uit genade gegeven wordt. Die kan het de Heere Jezus nazeggen: „Ik spreek uit mijzelven niet." En wie zo spreekt, wie hij ook zij, die alleen spreekt wat liefelijk is en wèl luidt.

RONDKIJKER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen