Van het Zendingoveld

(56)

Jolm Williams. Rijke vrucht.

Na een tijd op het eiland Eimeo gewerkt te hebben, kreeg Williams een uitnodiging om naar Kajatea te komen, ook één der Gezelschapseilanden, het grootste van die groep. Die uitnodiging kwam (de zendeling kon zijn oren haast niet geloven) van koning Tamatoa. Wie had dat ooit kunnen denken.

Op dat eiland werd de Zuidzeegod Oro uitbundig vereerd. Oro was de god van de krijg. Mensenoffers weren hem toegebracht. Zou Williams gaan? Ja, hij moest. Voortdurend klonk het woord, eenmaal door Jesaja gesproken: „de heidenen zullen op zijn leer wachten" hem in het hart.

Wat viel alles mee. De meeste inboorlingen hadden reeds van de ware God gehoord. De zending 'vanuit Tahiti had al sporen achtergelaten. De akker was al enigszins bew r erkt. Velen kwamen dan ook naar de prediking van Williams luisteren. De koning gaf het voorbeeld en zo'n voorbeeld werkte aanstekelijk.

De eerste prediking van de zendeling was naar aanleiding van Joh. 3 : 16. „Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderVe, maar het eeuwige leven hebbe."

En nu ging het, als weleer op Karmels berg: „De Heere is God, de Heere is God." De inboorlingen wilden Christenen worden. Maar de zendeling begreep heel goed en zag wel, dat lippenwerk niet voldoende was. Er moest een vernieuwing plaats vinden in hart en leven. Voortdurend wees Williams er op, dat er een haten en vlieden moest zijn van èlle zonden. Hij drong sterk aan op het nut en de plicht van huiselijke godsdienstoefeningen. Op het persoonlijke leven voor God kwam het aan. En hij onderwees en bestrafte, gaf zelf het voorbeeld van Christelijke wandel, en langzamerhand werd het leven op het eiland zienderogen veranderd. Mensenoffers werden niet meer gebracht; kinderen moesten niet meer sterven terwille van Oro. Met Oro had men afgedaan.

In vijf jaren tijds was Kajatea een eiland geworden, waar vreedzame, beschaafde mensen woonden. En tussen die mensen leefden waarlijk godvruchtige leden van de ware kerke Gods. Op maatschappelijk gebied onderwees Williams de bevolking in land-en tuinbouw; hij leerde ze timmeren en smeden, gedachtig aan de bekende uitspraak „Ora et labora, " bid en werk.

Tijdens de arbeid op Kajatea, gebeurde het, dat enkele bewoners van de Cooks eilanden in een kano landden op het eiland waar Williams was. Het was de bedoeling van die mensen niet, om aan land te gaan, maar ze waren door een storm overvallen. Hoe wonderlijk zijn Gods wegen. Nu kwamen ze tegen wil en dank in aanraking met Williams prediking. En het gevolg? Ze werden voor het Evangelie gewonnen. Ze vertelden in geuren en kleuren over hun eiland, Rarotonga genoemd, het voornaamste van de Cooks eilanden Het was een schoon land met een dichte bevolking, maar de inwoners waren wreed: ze aten mensenvlees.

Hoe meer Williams van het eiland vernam, des te groter werd de begeerte er heen te gaan. Op Kajatea wilde men hem van het dwaze plan afbrengen, maarhet lukte niet. De zendeling ging. Met hem gingen 2 predikers, een inlandse hulpprediker en de gelande inboorlingen scheep. Wat viel het bitter tegen! Hoe groot was de vijandschap, hoe menigvuldig waren de gevaren! Neen, Williams zou maar terugkeren. De gestrande kanovaarders, die nu weer in hun vaderland waren, bleven, maar de rest vertrok. Doch wat gebeurt er? Als het schip een eindje van wal is, roept de hulpprediker Papeiha: „Ik wil hier blijven; ik zal hier blijven. Mijn werk ligt hier!" Nauwelijks heeft hij die woorden geroepen, of hij plonst in het water en zwemt naar het land. Papeiha voegde de daad bij het woord. Williams en de zijnen voeren terug naar hun woonplaats

En hoe ging het met de hulpprediker? Met ware doodsverachting predikte hg Christus onder het diepgezonken mensenras op Rarotonga. Menigwerf was zijn leven in gevaar, maar wonderlijk bleef hij telkens gespaard. Hij was de baanbreker, de wegbereider voor Williams. Na acht maanden was er schier geen spoor van afgoderij meer te vinden. Wat is het Woord Gods krachtig.

Papeiha had ook over de grote zendeling op Kajatea gesproken. En die zendeling zou zeker nog wel eens komen. Dat geloofde de hulpprediker vast. En Williams kwam werkelijk! Met gejuich werd hij ontvangen. Wat een gewaarwording voor de zendeling! Hoe gans anders had hij het zich voorgesteld! De volgende dag zou hy prediken. Welk een opkomst! Wel drieduizend inboorlingen kwamen bijeen. Zelfs de koning was aanwezig.

Na de afloop van de prediking greep iets bijzonders plaats. Van alle kanten kwam men aandragen met afgodsbeelden. Die werden voor de voeten van Williams neergeworpen, ze werden verbrijzeld voor de ogen van de vele aanwezigen. Hoe zal bij de zendeling de geschiedenis in gedachten zijn gekomen, die zich afspeelde in Efeze, toen velen die ijdele kunsten gepleegd hadden, de boeken bijeen brachten en die verbrandden in aller tegenwoordigheid.

Een jaar lang bleef de zendeling er. Naar zijn woorden werd geluisterd. De Zondag werd stipt als de dag des Heeren onderhouden. Eer de morgendienst een aanvang nam, werd er een voorbereidende bidstond gehouden. Drie keer op die dag werd onder leiding van Williams vergaderd. Een eenvoudige catechismus werd opgesteld en het Evangelie van Johannes en Paulus' brief aan de Galaten werden vertaald.

Een algemene verandering, zowel uit-als inwendig werd waargenomen. Voor doornen waren dennenbomen opgegaan, en distels werden veranderd in mirten, tot glorie van Gods Naam, door middel van de dwaasheid der prediking.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen