Van het Zendingoveld

(55.)

John Williams. Uitgezonden als zendeling

Midden in de zomer van het jaar 1796 werd in Tottenham, dicht bij Londen, een kind geboren, dat later genoemd zou worden de „Apostel der Zuidzee." Het was John Williams, die de grote zendeling zou zijn onder de heidenen, verstrooid op de honderden eilanden in de Grote Oceaan.

Van zijn jonge jaren is niet veel bekend. Wie zou gedacht hebben, dat de naam van Williams een bekende klank zou krijgen in de Zendingswereld? Bij het opgroeien Jkwam heel duidelijk uit, dat we van nature in de kennis van de wegen des Heeren geen lust hebben. Om de eeuwige belangen bekommerde John zich niet. Hierin was hij het evenbeeld van zijn vader, die als ongelovige bekend stond. Maar zijn moeder was een vroom mens. Zij trachtte haar kind in goede banen te leiden en droeg de noden van John op aan de Heere. Er zijn verschillende moeders geweest, die een grote invloed hebben gehad op de godsdienstige vorming van hun kinderen.

Er wordt verhaald, dat de jeugdige Williams eerst bij een smid in de leer kwam, maar later bij een koopman voor de handel werd opgeleid. Wij weten zo slecht welk werk voor onze kinderen het beste zal zijn. Echter, de Heere weet het! En Hij zal alles schikken en richten naar Zijn welbehagen. Vissers werden apostelen, een Farizeeër werd een groot Heidenapostel, een schaapherder werd koning over Israël.

\ r Williams moest geen smid worden en ook geen koopman. Als de Heere er aan te pas komt, dan is er een plotselinge verandering, heel ongedacht, 't Kwam zo:

Op een Zondagavond midden in de winter staat John op een plein te wachten op zijn vrienden, om samen uit te gaan en pret te maken. Terwijl hij daar staat, komt de vrouw van zijn baas voorbij. Het mens is op weg naar de avondkerk. Ze blijft stilstaan bij John en vraagt wat hij moet doen. Ja, het wachten is op de kameraden en dan zal zal de rest wel volgen.

„Nee, John, daar is je plaats niet, " zegt de vrouw. „We moeten de Dag des Heeren niet doorbrengen op plaatsen der ijdelheid. Je plaats is in de kerk. Kom, ga maar met mij mee. De Heere roept ons daar."

John mompelt wat, maar weet toch niet goed, wat hij antwoorden zal. De woorden van de vrouw zijn zo vriendelijk en welmenend. Ze zijn zo ernstig. Hij kan ze niet kw\jt. Hij moet wel mee. Hoe het komt, dat kan hij niet zeggen. Hij wordt meegetrokken door een onzichtbare hand, en even later zit hij in de kerkbank.

De tekst, waarover gepredikt werd, was genomen uit Mattheüs 16 het 26ste vers: „Want wat baat het een mens, zo hij de gehele wereld gewint, en lijdt schade zijner ziel ? Of wat zal een mens geven, tot lossing van zijn ziel? "

Hoe troffen die woorden Williams tot in het diepst van zijn hart! 't Was niet de leraar, die sprak, maar het was de Heere, Die Zijn Geest paarde aan het Woord. En dat Woord is scherp, het gaat dóór tot de ^verdeling der ziel en der samenvoegselen en des mergs.

De jeugdige John ging de kerk anders uit dan hij er was ingekomen. Hij raakte de woorden niet meer kwijt. Wat moest hij geven tot lossing zijner ziel? Van zichzelf had hij geen kwadrantpenning. Alleen de gerechtigheid van Christus kon redden van de dood. Daar mochten zijn ogen voor open gaan. O, groot wonder van Gods genade!

Van dit ogenblik was Williams een ander mens ge-(Zie voor vervolg pag. 203)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen