BRiefwisseling

Beste vrienden en vriendinnen,

In mijn eerste briefje in 1951 mag een oprechte zegewens aan U niet ontbreken. Moge de Heere ons vergunnen met elkander ook dit jaar weer uit te gaan. En gij weet wel, het is U steeds voorgehouden, de kennis en de vreze van 's Heeren lieve Naam, dat overtreft heus alles wat ons zou kunnen te beurt vallen in dit jaar. En wel ziet het er niet mooi uit in de wereld en wij kunnen het somber bekijken, maar er geldt toch ook van: „De. Heere regeert" (Ps. 97.) Dat is de troost voor Gods kinderen en het doet U en mij weten, dat er niets gebeuren zal dan wat Gods Raad te voren heeft bepaald. Er is geen noodlot, zoals de Stoïcynen leerden. Die school dateert al van enkele eeuwen vóór Christus. Maar, die noodlotsleer wordt ook nu nog door duizenden aangehangen. En dat in ons Vaderland ivaar het licht der prediking zo zuiver geschenen heeft en nog schijnt. Welk een heidendom!

Is het dan niet troostrijk te geloven, dat er een G< xl is Die alles heeft geschapen en alles nog onderhoudt? Met die belijdenis of erkenning moeten wij reeds als jonge mensen moedig in de ivereld verschijnen, men moet er een zuur gezicht of smaad voor over hebben. En naarmate de Heere de kennis van Zijn dierbaar Wezen in ons hart werkt, worden wij aan Zijn Dienst verbonden, ja, om nooit meer ontslagen te worden. Dan waag je. met vallen en opstaan, cr alles aan.

Met feestdagen ben je als jonkman of jonkvrouw afwisselend prettig of minder prettig gestemd. Soms is er uitbundige levensvreugde en dan zette ik de Vox Jubilante van mijn orgeltje open. Ach ja, er naren wel eens verdrietige dingen, maar achteraf vergelijk ik het met kinderveldriet, het week weer snel, vandaar dat orgelregister. Toch hellen de jongeren wel eens over naar melancholie of droefgeestigheid. Dan trekken zij de Tremulant uit, dan wordt het een bevend geluid uit het speeltuig van 't gemoed.

En dan later.... maar neen, waarom zou ik sombere kleuren op clit palet je mengen? Het leven is zoel en schoon, maar het brengt bij veel goeds en liefs ook grotere verantwoordelijkheid. Dan komt er levensernst voor de dag. En dan heb je als Agur twee zaken zo nodig: als het erg voorspoedig gaat — den Heere niet te vergeten omdat het zo óók ivel gaat — en als er tegenspoed komt niet boos op God te worden. Daarom is de bede zo schoon uit Ps. 25: Heere, maak mij Uwe wegen bekend, leer mij Uwe paden!

Hierboven schreef ik van de noodlotsmensen. De heidenen van onze eeuw. Het licht van Gods Openbaring in Zijn U oord en in de natuur interesseert hen niet. Zij beleven hun tijd, omdat deze zich nu zo hij is aan hen voordoet, het kon ook ivel anders zijn. En komt lift einde, wel, wat zou 'n mens welen? Het beste is te eten en te drinken, want de dood is het slot. Troosteloze levensbeschouwing, vind je niet?

Bij „heidenen" denken wij al te gauw aan het Verre Oosten. Maar ge vindt ze vlak bij huis. Ik zou gaarne, Deo Volente, zo de Heere wil, een volgende keer iets over de heidenen uit de dagen van Bethlehcm en uit onze tijd schrijven. Nu raakt het blad vol.

Tot slot dit. Wie bepaalde ivensen heeft voor deze correspondentie mag dat schrijven. Er ivordt dan aandacht aan geschonken. Blijf maar niet met vragen rondlopen. En... alles blijft streng vertrouwelijk. Toch mooi aangeboden zeker? — Met beste groet,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen