Rondkijk

Vergeten.

In onze vocabulaire is het woord „vergeten" niet zo'n prettig woord. Zo vaak wordt als verontschuldigingsargument aangevoerd: „ik ben dit of dat vergeten", waardoor men dan meent gedekt te zijn.

Als wij in onze zaken een of ander vergeten, öf, als wij een belofte aan iemand gedaan hebben en wij komen die niet na, omdat wij het „vergeten" zijn, dan staat ons dat niet netjes, en pleit dat niet voor onze attentie. Vooral niet bij jonge mensen. Bij oudere mensen is dat iets anders; daar geraken de zenuw-weefsels min of meer versleten, waarmee samenhangt, dat men lichter vergeet.

We zouden de vraag kunnen stellen, wanneer zijn we iets vergeten?

Het antwoord daarop moet luiden, dat we de indruk die hier of daar in ons onderbewustzijn verscholen ligt, niet naar voren weten te brengen en wij deze niet direct bewust worden. Het is niet zo gemakkelijk om dc factoren, die van invloed zijn op ons vergeten, op te sporen, maar het is wel zo, dat wij de bepaalde zaak die wij moesten onthouden, heel slecht in ons hebben opgenomen. Er kunnen in die tussentijd „van de opdracht om te onthouden, " om dus dit af dat te doen, zoveel andere dingen tussenbeide gekomen zijn, dat wij die opdracht vergeten. Herinnert ons iemand er aan, dan is het: o ja, dat is waar, neemt U mij niet kwalijk, ik was het vergeten!"

Nu zijn er ook dingen, die wèl onze volle aandaoht hadden, die op de duur worden vergeten. In sommige gevallen kan dat onaangenaamheden veroorzaken, maar anderzijds mag dit gelukkig genoemd worden. Er kunnen lasten op iemand drukken uit het verleden, en als hij die vergeten mag is dat een bevrijding van veel ongemak.

Gewoonlijk vergeten wij, wat wij snel hebben geleerd. Onze jongens, die wel eens een examen hebben gedaan, zullen dit moeten bevestigen. De speciale examenkennis, die er vrij snel is ingepompt, is men binnen enige maanden weer totaal kwijt. Zo is het ook met dingen, die we van buiten hebben geleerd, bv. met vreemde talen. Wanneer we niet in de gelegenheid zijn om het te repeteren gaan we ze langzamerhand weer vergeten. Toch gaan de indrukken er niet van verloren, want de ondervinding leert, dat die vergeten zaken weer spoedig worden aangeleerd.

Onaangename en pijnlijke ervaringen worden het minst vergeten. Dat moest eigenlijk juist andersom zijn. Er is een spreekwoord dat zegt: „Schrijf beledigingen in het zand", wat wil zeggen, dat men die snel moet vergeten. Wij hebben naar het Goddelijk bevel te vergeven, wie ons iets misdaan heeft en dit vergeven, moet vergeten inhouden. Als de Heere vergeeft, gedenkt Hij de zonde niet! Op dit punt hebben we dus te zoeken, om te vergeten.

Het is opmerkelijk, dat oude mensen, die aan aderverkalking lijden en daardoor hun geheugen niet meer zo vlot weten te gebruiken, wanneer zij de genade Gods deelachtig zijn, daarover meestal zo zonder stoornis kunnen spreken. Het Godswerk der wedergeboorte is diep in hun ziel gegrift en „geen leed zal het ooit uit hun geheugen wissen." Toch gaat dit weer niet altijd op, want het „enerlei wedervaart" is ook op hen van toepassing.

De Heere komt in Zijn Woord op meerdere plaatsen op te wekken, om niet te vergeten. De weldaden Zijn volk bewezen, moesten de kinderen worden ingescherpt, opdat het navolgende geslacht die weten zou. Lees maar de 78ste Psalm: dat zij hun hoop op God zouden stellen en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren" En Gods volk wekt daartoe zichzelf en anderen op, om zijn weldaden en zegeningen niet te vergeten, gelijk dat zo schoon wordt uitgedrukt in de berijming van Ps. 103 : 1.

Vergeet nooit één van Zijn weldadigheden, Vergeet ze niet; 't is God die z' U bewees."

RONDKIJKER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen