Gebed en verlossing

Psalm 106 besluit met gebed en lofzegging. Het kan nuttig voor ons zijn deze Psalm te lezen en te zingen, opdat wij, indachtig gemaakt zijnde aan onze zonden — de zonden van ons land en de zonden onzer vaderen — ons verootmoedigen voor God.

Het is hier:

Verlos ons ook, als onze Vaad'ren Wil ons, nog overal verspreid Genadig weer bijeen vergaad'ren.

Het gaat hier om de verlossing van Israël, zowel voor het persoonlijke leven als van het gehele volk. Maar het gaat ook om de verlossing van de ware kerk, ook van Neerlands kerk. Het verzamelen uit de heidenen geldt ook de heidenen zelf, ja al de uitverkorenen in de ganse wereld.

En de verlossing, die zo vurig in ons tekstwoord begeerd wordt is een verlossing van de zonde, van de schuld, van hel, dood, duivel en wereld en omvat dus een verlossing uit de diep rampzalige val, waarin ide mens is gekomen en aan welker eeuwigdurende gevolgen hij onderworpen is, zo God er niet aan te pas komt. Het is een bevrijding van het grootste kwaad tot het hoogste goed.

Dit alles heeft Christus verdiend en wordt toegepast door Woord en Geest in de weg van de orde des heils. In vers 45 lezen we: „En Hij dacht tot hun beste aan Zijn verbond en het berouwde Hem naar de veelheid Zijner goedertierenheden. Dus gaf Hij hun barmhartigheid voor het aangezicht van allen, die hen gevangen hadden. Dit ziet op Israëls verlossing, waar deze Psalm op wijst.

O, gedurig rijst het in onze ziel: Verlos ons ook, als onze Vaad'ren" zoals wij hierboven reeds aanhaalden. Ook wij hebben het zo diep verzondigd. Wij liggen zo verspreid en gescheurd en verdeeld. Och, dat de Heere in ons zulk een ootmoedig gebed door Zijn Geest mocht werken en wij het mochten zingen, zoals Datheen in. Ps. 106 : 24:

Doch aanzag de Heer' in de nood Zijn volk en uit genade bloot Hoorde hij haar bidden en klagen Aan Zijn Verbond heeft Hij gedacht En Zijns toorn heeft hij leed gedragen Naar zijn goedheid zeer hoog geacht.

De Heere mocht al Zijn lieve knechten en ambtsdragers met Zijn volk bijeen vergaderen in de weg van boete en verootmoediging; Zijn kerk verlossen en doen leven in ware enigheid des geloofs, opdat het moge zijn, zoals de ganse kerk het iedere Zondag belijdt: een heilige, algemene, Christelijke Kerk. De Heere mocht weer eens glans op Sion leggen.

Zeer zeker zou er in deze ondergaande wereld dan nog een goddelijk gezag uitgaan van de dienst des Heeren.

De kerk des Heeren mocht wel altijd bidden, bidden of de Heere haar verlossen 1 wil en ten beste wil gedenken aan Zijn Verbond om Christus' wil en dat geheel vrij en souverein.

Dat ze dan mogen aankomen, door Godd'lijk licht geleid, vergadert tot deze Silo der volkeren, dat er vrede en gerechtigheid in Sion moge wonen en het zij, zoals er staat geschreven: „Doch nog een tiende deel zal daarin zijn en het zal wederkeren, maar gelijk de eik en gelijk de haageik, in dewelke na de afwerping der bladeren nog steunsel is, alzo zal het heilige zaad het steunsel daarvan wezen."

Voor elkander een steunsel te zijn! Mocht de Heere dat om Zijns naams wil schenken.

Wat zijn wij dan toch ver van de eenheid en de gemeenschap der heiligen af. Werd dat door ons allen eens oprecht beweend.

Gods volk is door genade toch zo gelukzalig en straks zullen ze in het Vaderhuis eeuwig tesamen God Drieënig verheerlijken als verlosten temidden van de heilige en zalige troongeesten.

En waar de kerk nog over de ganse wereld is verspreid zij het, met het oude bondsvolk, ook ons aller gebed: „Verlos ons, Heere onze God en verzamel ons uit de heidenen, opdat wij de naam Uwer heiligheid loven, ons beroemende in Uwen lof."

Op sommige plaatsen en delen der wereld is de kerk verdrukt. Bijzonder daar mocht de Heere met Zijn kerk zijn en de jeugd onder hen.

De Heere legge zoveel van Zijn glans op Sion, dat er van Zijn kerk een heilige ijver uit mocht gaan, die tot jaloersheid venvekken mocht.

Wat zouden ze elkander dan hartelijk liefhebben, wat zou er een dragen en verdragen van elkander zijn.

De een zou de ander uitnemender achten dan zichzelve en met lof en achting over zijn vriend en broeder spreken.

spreken. Bidden wij dan met Elisa om een deeltje van de geest der liefde en der oprechtheid, om te leven in een waar besef dat 's Heeren volk als slaven der zonde gekocht, verlost en bijeenvergaderd zijn.

Wij eindigen met der zaligen uitroep in Deuterono-

mium 33 : 29: Welgelukzalig zijt gij, o Israël, wie is U gelijk? Gij zijt een volk, verlost door de Heere, het schild Uwer hulp en die een zwaard is uwer hoogheid, daarom zullen zich Uwe vijanden geveinsdelijk aan U onderwerpen en gij zult op hunne hoogte treden.

B. ROEST.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen