Van het Zendingsveld

(44.)

J. T. v. d. Kemp. Bethelsdorp.

't Was goed afgelopen voor Van der Kemp en zijn zwarte vrienden: die verraderlijke aanval was afgeslagen. Toch was het raadzaam in deze omgeving niet te blijven. Ze zouden voortdurend worden tegengewerkt. fHet beste zou zijn om de ossen weer voor de wagens te spannen en een rustige plaats op te zoeken. Dieze plaats werd Bethelsdorp. Hier vestigden de Hottentotten zich met hun „vader".

Ook hier moesten grote en velerhande moeilijkheden

overwonnen. Op 't eierste gezicht was het een armzalig boeltje. Kleine strohutten waren de huizen der zwarten. Van stro werd ook een kerkje gebouwd, waar 's avonds de mensen bijeen kwamen om te luisteren paar de woorden van de zendeling, 't Werden genoegelijke uren daar doorgebracht, na het zware werken overdag in de warme zon. Het landwerk was er moeilijk vanwege de harde grond en de opbrengsten waren niet groot bij gebrek aan goed water. Toch zag men na verloop van tijd granaatappelbomen met vruchten beladen; vijgebomen brachten vijgen voort en de prachtige vi'uchten van de perzikbomen blonken tussen de bladeren. Hier werd bewezen, dat Hottentotten toch iets konden prestéren bij goede behandeling, maar toch moest met strengheid tegen de luiheid worden opgetreden.

„Luiheid is het overheersende kwaad van onze mensen, " schreef Van der Kemp naar Londen. „De luiheid stelt hen aan de grootste ellende bloot. Sommigen echter gaan gewillig aan 't werk, wanneer er iemand is die hen in dienst nebmt. Dit laatste kunnen we niet, daar we al meer dan een jaar geen geld krijgen van de Kaap, zodat we hen niet kunnen betalen voor hun werk."

Bethelsdorp kwam wel een beetje overeen met dc spelonk van Adullam: voortvluchtige slaven zochten er bescherming en zij, die wreed behandeld waren geworden, kwamen er wonen, in die hoop een beter lot te hebben. Verscheidene mannen en vrouwen droegen de bewijzen van mishandeling aan hun lichaam: striemen op hun rug van het afranselen door hardvochtige meesters.

Het kwam voor, dat er geen brood aanwezig was gedurende enkele maanden, zodat inplaats van brood bij het Avondmaal gedroogde eiwten werden gebruikt. Niettegenstaande de vele moeilijkheden, breidde Bethelsdorp zich na verloop van tijd uit tot een dorp van ruim 1100 inwoners. Rondom de stad, in de vlakte, stonden 140 huizen. De bewoners ervan leefden hoofdzakelijk van veeteelt: wel 2200 runderen en ruim 4000 schapen en geiten graasden in de uitgestrekte weiden. Ook in het handwerk maakte men vorderingen. Er werden matten en manden gemaakt, voornamelijk door do vrouwen. Zout werd gewonnen in grote zoutpannen. Duizenden schepels zout werden geëxporteerd naar de steden in de Kaapkolonie. Vierder verstonden de Hottentotten de kunst om zeep te maken en kalk te branden, terwijl bekwame smeden landbouwwerktuigen fabriceerden en wapens smeedden.

En wat een heel voornaam ding was en wat een zeer mooi resultaat van elke zending is: uit het gekerstende volk trokken enigen uit om het Evangelie te brengen naar hun eigen landgenoten. Hoe verheugt was Van der Kemp, wannofer hij de mannen, die hij met grote inspanning uit het donkere heidendom had mogen brengen, nu op hun beurt zag uitgaan om de Blijde Boodschap door te geven aan hen, die nog nooit van Jezus Christus hadden gehoord.

Dit evangeliseren door Hottentotten was zeker niet naar de zin der boeren. Dat ondervonden Abraham en Jocham, vroeger buffel-en olifantenjagers, nu ijverige predikers van het Evangelie des kruises. Het zwarte volk was saamgestroomd om die twee mannen te horen in hun onvervalste landstaal. Maar wat gebeurde? De boeren namen de HottentottenpredikSers gevangen en sloegen ze; daarna werden de beide mannen aan een boom vastgebonden. Nu werden de gevangenen uitgescholden en bespot. De Heere Jezus had voorzegd, dat, als Zijn discipelen Zijn voetstappen zouden drukken, zij ok smakelijk behandeld en vervolgd zouden worden. Na enige tijd werden ze losgelaten en teleurgesteld kwamen ze bij Van der Kemp aan.

„Meester, " zei Jocham, „ze willen ons zwarten niet. Ze zeggen: zwart is zwart en wit is wit. Ze willen niet, dat wij het volk leren. We worden gfehaat. We zijn maar varkens en ossen."

„Ik weet het, Jocham, " sprak Van der Kemp, „ik weet, dat ze jullie haten. Maar ik ben tenslotte hier als de vriend van Afrika. Ik geloof in jullie en we zullen samen verder strijden."

Ja, strijden zou het blijven. T!cgen zovele dingen moest Van der Kemp strijden. Hij gebruikte zijn eigen geld, al cle jaren die hij in Bethelsdorp doorbracht, omdat hij uit Engeland geen salaris ontving.

Hij moest te keer gaan tegen de Hollandse regering, die de plannen van de zendeling geregeld dwarsboomde. 't Was niet goed, dat hij de Hottentotten leerde schrijven, want dan zou dat volk zich maar gaan voelen. 't Was sterk af te keuren, dat er een bibliotheek Werd opgericht, want dan werden die zwartjes maar te geleerd en daardoor te veeleisend.

Hoe groot was de tegenkanting toch voor de zendeling! Geen wonder, dat er wel dingen gebeurden, die niet door do beugel konden als gevolg van hot ten einde raken van het geduld van Van der Kemp. Door dwars tegen de stroom in te gaan, maakte dc zendeling zich bij velen gehaat.

M. NIJSSE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen