GEWIJDE GESCHIEDENIS N.T.

DE PINKSTERGEMEENTE.

1. Het ambt der apostelen

2. Het ambt der diakenen.

In onze vorige schets van het N.T. hebben we gehandeld over de betekenis van het Pinksterfeest.

We willen thans iets zeggen van de Pinkstergemeente,

Laten we waken niet in uitersten te vervallen.

Het Communisme wil met een beroep op Handel. 2, de aardse goederen evenredig verdelen.

Dit kan echter de bedoeling niet zijn.

Dat eigendom diefstal is, wordt in Handel. 2 volstrekt niet geleerd.

„Al de aard' en alles wat zij geeft, met al wat zich beweegt en leeft zijn het wettig eigendom des Heeren."

God is de wettige Eigenaar.

God is de wettige Eigenaar. Hij deelt de aardse goederen uit naar Zijn welgevallen.

Het zich verrijken op onrechtmatige wijze komt voor rekening van de persoon in kwestie.

De Pinkstergemeente is een ideaal voorbeeld voor Gods kerk in deze dagen van diep verval.

Van de Pinksterlingen staat geschreven: Zij waren volhardende in de leer der apostelen en in de gebeden en in de breking des broods en in de gemeenschap.

In het ware geloof schuilt een wereldoverwinnende kracht en een volhardend vermogen.

Door de bediening des Geestes en het dadelijk inzijn in Christus gaat er kracht uit van Gods Kerk.

We kunnen ten opzichte van het Pinksterfeest afwijken naar de stoffelijke kant, zoals het Communisme doet.

doet. Maar ook overgeestelijk worden naar de kant van de zogenaamde Pinksterbeweging.

De pinksterbeweging is een nabootsing van het Pinksterfeest.

Een zekere Montanus, gesteund door twee profetessen trad op als de beloofde Paracleet (Trooster) om uit de vervallen kerk een gemeente van heiligen te redden.

Visioenen, stuiptrekkingen, voorspellen en het spreken in vreemde talen waren de verschijnselen, waardoor velen werden aangetrokken.

Men zocht het in het buitengewone.

Wij verwachten geen herhaling van het pinksterwonder.

Al beweren enkele dwalende zielen, dat de Geest geweken is, geloven we op grond van Gods onfeilbaar Woord, dat die Geest de Gemeente nimmer zal verlaten.

Ondanks het feit dat er veel dood formalisme is in onze godsdienst, is er toch een overblijfsel naar de verkiezing der genade, dat getuigen mag dat de Heere geen dorre woestijn, noch een land van uiterste donkerheid is.

Laten we het nooit van vreemde en wonderlijke dingen verwachten maar biddend vragen:

„Heere, Ai maak mij Uwe wegen, Door Uw Woord en Geest bekend."

Vele geesten zijn er uitgegaan in de wereld en we hebben de toetssteen van Gods Woord aan te leggen om de geesten te beproeven.

Dit weten we zeker, dat de Geest van Christus in de waarheid leidt, ons nooit van de ambtelijke bediening van Gods Woord aftrekt en in ons hart een betrekkinglegt op God, op Zijn Woord, op Zijn dienst, op Zijn volk. We heisben licht van Boven nodig om vooral in deze tijd, het gevoelswerk van het Geesteswerk te onderscheiden.

Het ambt der apostelen of het apostolaat is in de gemeente des Heeren een bijzonder ambt geweest.

Het heeft een tijdelijk karakter gedragen.

Het heeft een tijdelijk karakter gedragen. Thans zijn er geen apostelen meer en die zich daarvoor uitgeven zijn bedriegers.

Apostelen zijn mannen, die kunnen getuigen van alles wat zij gezien en gehoord hebben.

Van het bekende twaalftal is Judas uitgevallen.

Matthias is in zijn plaats gekomen, die wel niet door Christus Zelf is aangewezen, maar toch, onder aanroeping van de Naam des Heeren en onder de leiding des Geestes, dit gewichtvol ambt heeft ontvangen.

De apostelen hebben Christus gekend uit de omgang die Hij met hen had.

Zij hebben Zijn wonderen gezien en waren getuigen van Zijn lijden, sterven, opstanding en hemelvaart.

God heeft het Woord door hen gesproken bevestigd door tekenen en wonderen.

Het keurwerk van hun ambt is, dat zij spreken met gezag en dat hun ambt niet beperkt is tot een plaatselijke kerk maar dat hun ambt gaat over de ganse kerk. We maken onderscheid tussen apostelen in engere en in ruimere zin.

De naam apostel, hetwelk gezant betekent, wordt ook wel eens toegepast op andere personen buiten het bekende twaalftal.

De arbeid der apostelen was zeer omvangrijk.

Het sloot in de dienst des Woords, de dienst der

ouderlingen en der diakenen. Daarom kunnen we onderscheiden het pastoraal werk, het presbyteriaal werk en het diakonaal werk.

Later is dat werk verdeeld over onderscheidene personen.

De dienaren des Woords verrichten pastoraal werk, de ouderlingen het presbyteriaal en de diakenen het diakonaal werk.

Zo worden in de kerk van Christus de drie ambten afgeschaduwd van Profeet, Priester en Koning.

Ge-Tc Jeruzalem was aanvankelijk een bloeiende meente.

De prediking droeg rijke vruchten. De tucht werd gehandhaafd. De armen werden rijk bedeeld-

Die Pinkstergemeente is als een Bruid in haar eerste liefde.

Als we haar vergelijken met de kerk van onze tijd, dan vervult weemoed ons hart.

Dan stemmen we in met de dichter:

„Wij hebben God op het hoogst misdaan, We zijn van 't heilspoor afgegaan."

Dan gaat het ons als die grijsaard, die een portret zag van zijn jongelingsjaren.

Wat een verschil! Nu oud en vervallen en toen krachtig en fris. Toch gaat dat beeld niet geheel op.

Een grijsaard wordt geen jongeling meer.

Maar de Heere kan in geestelijk opzicht de jeugd van Zijn Kerk vernieuwen als de jeugd eens arends.

„Gelijk een duif door 't zilverwit en 't goud dat op haar vederen zit", zal Sion straks in nooit te doven

luister, „door het Goddelijk oog belonkt, weer met haar schoonheid pralen."

De samenkomsten van Gods kinderen kunnen nuttig zijn, maar het opgaan naar de Voorhoven des Heeren behoort het zwaarste te wegen, want de Heere bemint de poorten Sions boven alle woningen Jakobs.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen